Nieuwe tijden breken aan

En zo is de dag ineens daar, de dag dat alle veranderingen op het werk effectief worden. Een paar weken geleden was daar de keiharde klap door de mededeling dat zaken zouden veranderen, Hans die weg ging (meer jammer als verwacht) Haily die hem op zou volgen (oh hell yeah!), Helen met wie ik momenteel 90% van de tijd samenwerk zou Haily haar baan over nemen en Helen? Ja die zou dus opgevolgd worden door Roxane…… ineens uit het niets was daar de mededeling die Roxane en mij weer aan elkaar linkte en een aantal weken terug was dat reden genoeg voor blinde paniek. 

We zijn ondertussen aankomen in de maand september en vandaag is dus de dag dat alle veranderingen effectief worden. De samenwerking tussen mij en Roxane leek mij op een gegeven moment bespaard te worden. Ik had een gesprek met met Helen vorige week en zij meldde dat die activiteiten van haar overgedragen zouden worden naar Neil, een senior manager op onze afdeling. De opluchting was zo verschrikkelijk groot toen ik dat hoorde, godzijdank! Want al had ik weken zitten piekeren…. een manier om de samenwerking tussen mij en Roxane vorm te geven had ik gewoon nog altijd niet gevonden.Daarbij werd ik echt rusteloos van het idee dat ik blijkbaar nog iets met deze situatie moet doen, al heb ik geen idee wat dan…… Ik kwam dus bijna dansend uit het werk wat tot de opmerking van Jer leidde dat dus de loopgraven oorlog afgewend was (die vond ik dan wel weer komisch haha) 

Hoe groot is dan de klap wanneer je een dag later op het werk komt en de werkelijke overdrachtsmail van Helen naar niet Neil maar naar Roxane ziet. De vloer sloeg onder mijn voeten vandaan en de tranen schoten in mijn ogen: NEEEEE echt NEEEE!! Dit wil ik echt niet…….. Maar ja het is werk en ik heb er mee te dealen zo simpel is het. Ik heb mijn schouders redelijk gerecht en dat kan ik nu enkel omdat Roxane afwezig is en ik dus op geen enkele wijze met haar geconfronteerd word. Maar de eerste projectupdate staat voor woensdag en ik merk dat de paniek mij echt bij de keel begint te grijpen. Ik probeer voor mijzelf helder te krijgen wat in deze de slimste aanpak is en dat leidt tot een soort cirkeltje waar ik gewoon niet uit kom……… Ik weet dat een professionele houding verreweg de beste optie is, de houding dat ik puur zakelijk met haar de samenwerking aan ga…… Maar het punt is dat ik exact het tegenovergestelde voel en dat het gevoel ontzettend sterk is.

Alles in mij hoopt toch weer op een verzoening en dat is zo idioot om te denken! Juist die gedachten gaan zorgen dat ik dadelijk een keiharde knauw mag gaan verwerken omdat ik 300% zeker ben dat Roxane klaar is met alles wat ons bond. Ergens zou ik willen dat ik die hoop eigenhandig de nek om kan draaien maar het lukt me niet. En ik wil niet weer een keiharde klap hebben, ik ben net weer opgekrabbeld van de klap door mijn scrue up met Leah……. Het feit is dat de nieuwe tijd overmorgen weer aanbreekt…… dat ik in een week tijd al 2 vergaderingen met Roxane heb staan. Gelukkig nog niet 1 op 1……….. Het feit is dat bang ben, bang voor welk gevoel er bij mij weer omhoog gaat komen want er is een reden dat ik alle contact tot 0 beperk momenteel…… Ik trek het niet met haar om me heen….. noem het zwak, noem het kansloos, maar ik heb al zo vaak gemerkt wat het met mij doet om haar in de buurt te hebben, haar aan te kijken. 

Sorry voor dit zaagblogje, maar ik moet de zenuwen ergens kwijt aangezien ik momenteel echt geen andere optie heb dan er vol doorheen te gaan. Te springen zonder te weten waar ik ga landen en dat vind ik het engste wat er is……………

The things that make you smile

De timing voor mijn ontluikende verkoudheid kon eigenlijk niet heel erg veel slechter dan dit weekend. Mijn agenda gevuld met 2 leuke uitjes en dus massive aan de vitamine C en de vingers maar kruizen dat het genoeg zou zijn. En zowaar vrijdag avond voelde ik me goed genoeg (of het handig was is een tweede ;) ) om mijn zwemspullen bij elkaar te zoeken en de auto in te stappen samen met mijn vent. Eerste stop is Berkel om daar te verzamelen met ons mede karateka’s en lekker een broodje / pannenkoekjes te eten. Ik heb geleerd dat pannenkoeken met kaas en tomatenketchup echt lekker zijn hoe walgelijk de combinatie ook mag klinken ;) Gevuld en wel stappen we de auto’s in en rijden we in colonne (ik maar voorop) richting Wassenaar. Tijd om hele oude tijden te laten herleven, de laatste keer dat ik koers zette naar deze specifieke plek was toen ik 15 jaar oud was haha. Ja we gaan een avondje lol trappen in het Tikibad grootste glijbanen walhalla van de Benelux :D 

Eenmaal in Wassenaar heb ik bijna direct knallende ruzie bij de kassa. Wat is het geval; we zijn met 25 man en ik heb in tegenstelling tot de rest een kaartje via airmiles gekocht. Wij gaan als groep naar binnen en mijn kaartje moet ik dus omwisselen en dan willen ze niet gewoon 1 kaartje geven….. welnee. Nee of ik in mijn eentje weer helemaal achterin de rij wil gaan staan…… nou dat dacht ik dus niet! Om een lang verhaal kort te maken, al snel lopen we met zijn allen in het subtropische zwemparadijs waar het echt knetterdruk is. We hebben lol met een bal in het golfslagbad wat ons binnen 3 minuten al een eerste waarschuwing opleverde haha. Tijd om eens wat glijbanen te proberen die hier echt wel een aardig tempo hebben. En ik ben niet zo een held als dat ik lijk, de turbo banen zijn dus ook een echte no go area. Maar de medium glijbanen hebben genoeg snelheid voor een adrenaline kick en een hoop lol. Zeker wanneer ik met 1 van de meiden 2 donkere glijbanen ga doen; in een rubber band de band het duister in en allerlei lichteffecten om je oren geslingerd krijgen en met een noodvaart naar beneden, GEWELDIG! Die vond ik echt leuk :D Zo vermaken we ons 3 uur lang en lachend zetten we weer koers naar huis, waar ik direct in bed stort. Ik ben gebroken!

Al snel is het dan zaterdag en na een ochtend met eindelijk een goed weerzien tussen moeder en dochter na een week of 6, is het tijd weer de auto in te stappen. Dit keer in mijn eentje, tijd voor een date met Leah in Utrecht. Het gevoel wat ik in de auto had? Pffff jemig de zenuwen, werd gestoord van mijzelf. Ik was zo stiknerveus wat het weerzien met mij zou doen. Wat nou als ik direct weer zo weg zou glijden? Dan zou een vriendschap gewoon niet werken, dat zou ik verschrikkelijk vinden…… maar ik wil iemand geen pijn doen doordat ik met mijzelf in de knoop zit. Ik ben natuurlijk veels te vroeg van huis weg gegaan (waar een zware aanvaring met Jer ook zeker aan bijdroeg, hij gedroeg zich als een echte idioot) en dus zit ik veel te vroeg in de hal van Westraven. En dan is het echt klaar, mijn hart bonst als een bezetene en mijn handen lijken wel een eigen wil te hebben zo erg trillen ze. Dit is jezelf gek maken en het is iets waar ik meester in ben. Ik probeer wat te lezen als afleiding (werkte prima NOT) en de opluchting is groot als ik zacht hoor; ‘Pssst meisje’ Ik kijk op, Leah en ik kijken elkaar en alle spanning dondert direct van me af: RUST! Beter gezegd het is gewoon ontzettend fijn elkaar weer te zien en het is direct gezellig. We slenteren (letterlijk en daar krijg je rugpijn van kan ik melden) door Utrecht en strijken uiteindelijk neer op een terrasje.

Ik heb voor mezelf besloten dat ik ergens het nog wel wil hebben over wat er gebeurt is. Makkelijk om er over te praten? Nee dat zal het nooit worden, maar ik denk dat het enkel het juiste is om te doen. Ik weet dat ik te ver gegaan ben en ik wil eigenlijk gewoon met een schone lei beginnen. Is dat gelukt? Ik hoop het, kan enkel zeggen dat het een goed gesprek was wat tijdens het uiteindelijke eten bij Gauchos ook nog wel even doorging. En dat daarna de sfeer zo luchtig en dolkomisch werd, dat was precies wat ik probeerde te bereiken. En zo was Utrecht gewoon een top dag waar ik ontzettend van genoten heb. Leah is gewoon een top wijf waar ik dol op ben zo simpel is het en de uren vliegen in zulk gezelschap uiteraard voorbij. Al snel zitten we afgeladen vol en is het half 10, ik ben gebroken want nu de spanning echt van mij afvalt merk wat dat met mij gedaan heeft, te veel dus. Ik had in de bus naar de parkeerhaven al zo in slaap kunnen vallen, lekker als je nog een stuk mag rijden. Na een dikke knuffel zit de dag erop en ik kan enkel glimlachen onderweg naar huis, ik voel me gewoon gelukkig :) 

Het Zweden vakantieliedje

Een kleine week geleden reageerde ik op een blog van Tita over haar vakantieliedje van 2014. Ik vond het een leuk onderwerp om over te blogen want jawel ook ik heb iedere vakantie weer (ja niet enkel per jaar want ik reis zoals jullie weten met enige regelmaat ;) ) een liedje wat voor altijd verbonden zal blijven met de reis. En dus ja er is een liedje wat verbonden zal blijven met Zweden, een liedje wat daarvoor al ontzettend bijzonder voor mij was. Dus bij deze: het verhaal achter het Zweden vakantie liedje.

Ach ja zoals verteld hier was ik voor vertrek naar Zweden nogal bang voor de stilte die mij nog wel eens zou kunnen overvallen tijdens de Classic. Normaal gesproken gebruik ik dus altijd mijn telefoon met Spotify voor muziek maarja, mijn telefoon zou het echt geen 4 dagen uithouden op 1 batterij en dus moest ik even op zoek naar een alternatief. Dat vond ik in de vorm van mijn oude I-pod nano, deze had ik al zo lang niet gebruikt dat ik hem helemaal moest resetten via Itunes. Ik selecteerde maar gewoon de mappen die er al op stonden en zo had ik dus een kleine 600 nummers weer op mijn mini speler staan, een hoop oude nummers aangezien ik voor Spotify niets download. Onderweg naar Stockholm besloot ik eens een trip back to memmory lane te maken en gooide dus mijn I-pod aan. Met gesloten ogen luister ik naar de nummers van rond 2009 en dan ineens begint er zacht gitaarspel met trompet er doorheen waardoor er gelijk kippenvel op mijn lijf ontstaat, de tranen in mijn ogen schieten en er een glimlach om mijn lippen vormt. Ow wauw dit nummer was ik echt vergeten…….. Ik zuig de woorden in mij op, 1 van de mooiste teksten die ik ken. Het gevoel wat er in mij los komt zetten wanneer ik DE klik met iemand voel. Ik heb dit nummer eindeloos vaak gedraaid met Damian in mijn gedachten:

Amazing – One Eskimo

I feel sweet, Do you feel sweet? It’s amazing
I have no skin, And I feel everything, It’s amazing
I feel good, When you feel good
I knew I would, And it’s amazing
I’ve wanted this for so long, Now the deed has been done
We shall rise with the sun, And spend our time as one

Now there is no sin, In anything, And it’s amazing
I love life, I hope you do too, ‘Cause I love everything, It’s all amazing
I feel you, Do you feel you?
I understand, When they say we’re born again, “Cause I feel born again
I’m born again, And it’s amazing, And it’s the best thing
And it’s glorious, It’s life changing, This feeling, Is amazing
It’s the best thing, It’s glorious, It’s life changing

This feeling

This feeling, Oh lord this feeling, It’s amazing
It’s in the stars, In the sun, It’s everywhere, In everyone
And it will be every day, From now on, From now on
We are one, And it’s amazing
It’s in the stars, In the sun, It’s everywhere, In everyone
And it will be every day, From now on, From now on
We are one, And it’s amazing
It’s in the stars, In the sun, It’s everywhere, In everyone
And it will be every day, From now on, From now on
We are one, And it’s amazing

Het was maf dit nummer na zoveel jaar ineens weer te horen, de tekst kan mij nog altijd intens raken omdat het gelukzalige gevoel wat Damian mij toen gaf er gewoon helemaal in verworven zit. De grap is nu echter dat in Zweden dit nummer een nieuwe betekenis voor mij kreeg. De tekst is in deze betekenis lang niet zo spot on, MAAR toch klopt hij wel met mijn gevoel wat ik daar gehad heb. Ik heb het nummer tijdens het lopen niet geluisterd maar wel toen we klaar waren. Het gevoel dat je zoveel dingen ervaren hebt en dat je zoveel gevoeld hebt tijdens die tocht. Het voelde echt alsof ik opnieuw geboren was, alsof ik alles 10x zo sterk voelde als anders. Geen liefde voor een ander maar puur die liefde waar dit liedje over gaat voor jezelf te voelen. Het liedje wat verwoord hoe zielsgelukkig ik mij voelde met niets, niets anders dan natuur en mijzelf. Ik vond daar het geluk in mijzelf, dieper dan dat ik ooit gevoeld heb. (jemig dit opschrijven laat gewoon de tranen van puur geluk in mijn ogen schieten…..) Daarom voel ik me echt een ander mens sinds Zweden, I’m born again and it’s amazing, and it’s the best thing, it’s glorious, it’s life changing, It’s amazing…….

 Iedere keer als ik dit liedje hoor komt het gelukzalige gevoel direct weer naar boven zetten. Het is een herinnering die hopelijk blijvend gaat zijn en mocht ik het vergeten dan zet ik direct dit heerlijke nummer weer aan, mijn Zweden vakantieliedje.

 

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan

Ik heb even getwijfeld of ik zou schrijven over het Kyokushin weekend wat achter mij ligt, maar heb besloten dat enkel te laten op mijn reisblog. Kort samengevat: het was gezellig maar slopend zwaar. Ik was dan ook erg blij dat ik maandag nog vrij had om even bij te slapen, het is niet genoeg gebleken want na weer een avond trainen gisteren en daardoor weer weinig slaap heeft mijn lijf bepaald dat het simpelweg klaar is. Ben al de hele dag rillerig en aan het vechten tegen de slaap…. het voelt alsof ik ziek aan het worden ben maar ik hoop dat ik door vanavond heel rustig aan te doen net op tijd aan de rem getrokken heb……. geen tijd om ziek te worden. Anyways de maandag, lekker een dagje voor mijzelf thuis. Een dagje met een afspraak die hier waarschijnlijk tot onbegrip gaat leiden, wat ik ergens nog wel snap ook ;)

Een kleine week geleden begon alles een beetje. Ik ging vanuit mijn werk even wat kleine boodschappen halen en terwijl ik zo door de appie happie liep was daar alweer ineens de gedachte aan Sas. Iets wat mij de laatste weken steeds vaker gebeurde. Niet zo zeer het gevoel van gemis maar meer benieuwd hoe het nu met haar zou zijn. Na goed een half jaar zonder contact was ik er van overtuigd dat zij ondertussen met haar therapie begonnen zou moeten zijn en therapie is heftig / confronterend. En dat is mijn manco, ik ben er gewoon niet goed in om te zeggen het laat me koud. Nee dat is alles behalve de waarheid en daarbij ben ik mij de laatste weken meer dan bewust geworden van hoe onmogelijk ik zelf kan zijn wanneer ik de emotie in schiet. Noem het de bewustwording van het feit dat de frustratie richting Sas toch een eind minder terecht is geweest dan dat ik hier vaak heb willen doen geloven. Normaal gesproken zou ik het lot laten beslissen wat in dit geval wijsheid zou zijn en wachten op het moment dat Sas en ik elkaar weer tegen zouden komen, evenals de vorige keer. Maar vorige week voelde dat ineens zo stom, ik bedoel als ik wil weten hoe het met iemand is dan kan ik het net zo goed gewoon vragen niet waar? Dan komt mijn volgende aspect wat mij altijd tegenhoud naar boven: Wat zou iedereen denken?? Tja en die gedachte is eigenlijk niet relevant, het gaat erom wat ik er van denk en ik wilde weten hoe het met haar was.

Thuis gekomen zoek ik Sas haar mail adres weer op wat ik eigenlijk nooit verwijderd heb en stuur haar een doodsimpele mail:

Je zal wel denken, Joyce wat doe je nu in godsnaam. Ik merk dat ik me de laatste dagen echt oprecht afvraag hoe het met je is en dus besloten het gewoon te vragen. Dus bij deze hoe is het met je?

Wat ik verwachtte? Geen idee eigenlijk, ik had geen verwachting gezien het feit dat ons laatste contact zo vijandig was. Ik was echt oprecht kwaad omdat zij steeds dingen zei die mij zo een pijn deden……. Vooral de opmerking dat ik enkel zocht naar positieve reacties van anderen en dus beter een fanclub op kon richten gooide mij toen zwaar over het randje. Maar wat schreef ik hier ook al eens? Hoe bozer ik word hoe meer er een kern van waarheid in de woorden van een ander zit…… Tja ze had ergens wel een punt, ik wilde idd enkel horen dat alles perfect en geweldig was aan mij en Sas was er voornamelijk ontzettend goed in precies mijn eigen onzekerheid te zien en hem ook nog eens uit te spreken… Daardoor ging ik steeds op tilt, zo eerlijk kan ik momenteel wel zijn. Evenals het feit dat ik af wilde dwingen dat zij zich zou gedragen zoals ik wilde (knuffelig) beter gezegd ik wilde haar veranderen in iemand die zij niet is, wie stelt zich dan onuitstaanbaar op? Het is positief te merken dat ik eindelijk eerlijk naar mijzelf kan zijn en afstand  kan wil nemen van dit gedrag, maar hoe meer ik er over nadacht hoe groter ik de kans achtte dat Sas gewoon niet zou reageren of zou zeggen dat ze hier geen behoefte aan had.

Eh ja precies het tegenovergestelde gebeurde, binnen een minuut een mail terug of ze mij even kon bellen. Tja Sas en ik…… als wij eenmaal in gesprek zijn dan blijven we dat ook en dus zaten we al snel 1.5 uur aan de telefoon. Het gesprek is anders omdat we eindelijk weer eens echt praten met elkaar zoals we dat konden toen we elkaar net kende. Sas klinkt anders, ze is opener dan dat ze in tijden geweest is. Beter gezegd ze komt zelf eigenlijk vrij snel terug op het fanclub verhaal: noemde het een stoot onder de gordel en zei dat de opmerking niet terecht was. Het is duidelijk te merken dat we beiden veranderd zijn het afgelopen halve jaar en was eerst mijn idee om enkel gewoon te vragen hoe het is, aan het einde van het gesprek stel ik voor die maandag af te spreken. Elkaar weer zien na goed 8 maanden want face to face praten is nog altijd het beste. En dus hadden wij maandag een afspraak staan en die afspraak was goed want ik werd me bewust van hoe moeilijk ik dingen voor Sas gemaakt heb en andersom. Door haar autisme is er 1 ding ontzettend belangrijk voor haar en dat is duidelijkheid, was ik duidelijk in mijn benadering? Pffff nee absoluut niet.

Ergens is er een foute knop omgegaan tussen ons, de knop die mij deed geloven dat ik aan Sas moest bewijzen dat ik wel degelijk de moeite waard was om van te houden. En nu zie ik pas in dat het geen strijd met Sas was, al vocht ik hem wel met haar natuurlijk, maar het was de strijd met mijn vader. Ik werd manipulatief en werkelijk onuitstaanbaar. Daarbij zei ik amper wat mij bezig hield en dus was het voor Sas leven van explosie naar explosie vanuit mij…… confronterend om te horen maar ik weet dat het de waarheid was. Ik geef daarna ook eerlijk toe dat het moment dat we elkaar weer zagen na onze eerste break mij een verkeerde modus in deed schieten, vanaf minuut 1 wilde ik haar bewijzen dat ik mijn leven volledig op orde had en dat ik haar eigenlijk niet nodig had. Mijn wraak omdat zij me zo een pijn had gedaan door ons contact de eerste keer te verbreken?? Ik weet bijna zeker dat het idd de reden was…… Conclusie het weerzien toen kwam gewoon te vroeg voor mij, zie ik nu.  Daarom was het ook zo fijn te ervaren dat het nu voelde als de eerste dagen dat we elkaar kenden. We hebben goed gepraat, we hebben ontzettend gelachen, we zijn heel eerlijk tegen elkaar geweest en vooral we hebben gemerkt dat wij een band hebben die eigenlijk heel sterk is, op zijn eigen manier. Ik zie nu pas in dat iedere vriendschap zijn eigen charme heeft en dat alles om willen buigen naar utopia het stomste is wat je kan doen.

De hele wereld maar zijn wenkbrauwen optrekken: Joyce waarom doe je dit!? Omdat het beeld wat ik hier van Sas neergezet heb gewoon enkel opgebouwd is uit mijn frustratie…….. Omdat ik gemerkt heb dat Sas altijd eerlijk tegen mij gebleven is tijdens mijn onuitstaanbaarheid en dat is eigenlijk alles wat je van een vriendin mag verwachten. Omdat wanneer wij samen zijn het gewoon klopt, ik bedoel nu was het ook binnen no time 6 uur later. Omdat ik besloten heb dat ik wil doen wat voor mij goed voelt maar zonder verwachtingen. Dat zeggen Sas en ik nu beiden, we stappen er open in en zien het wel. We hopen beiden dat we genoeg geleerd hebben om onze valkuilen uit de weg te gaan en ik kan enkel zeggen; de toekomst zal het leren. Maar als je het niet probeert weet je het nooit.

Iets met sprookjes en poëzie

Aangezien ik dit weekend weer (3-de weekend op rij) van huis ben zat ik vanavond even lekker mijn reader op WordPress leeg te lezen. En soms kom je door blogs van anderen op ideeën voor een eigen blogje. Dat gebeurde mij vanavond toen ik de blog van Sunnyman zat te lezen er een linkje stond naar een site waar je een analyse kon laten maken van je eigen teksten. Ja en dan heb je mij he, ik wil altijd alle soorten testen doen, hoe zinloos ze ook lijken te zijn. Een stukje nieuwsgierigheid naar de uitslag is over het algemeen mijn grootste drijfveer die mij altijd vrijwel direct op het linkje doet klikken. En zo ook in dit geval en dus kwam ik al snel op de site van Stylene De opdracht daar is simpel, pak 1 van je teksten van max 4000 tekens en kopieer deze in een wit vak. Even een teveel aan eindeloze puntjes weghalen omdat je anders over de 4000 tekens heen gaat en tadaaaaa een hele analyse wordt zonder problemen voor je gemaakt :)

De eerste tekst die ik liet analyseren was mijn blog van gisteren. Een ontzettend luchtig stukje met vooral veel humor (voor mijzelf althans haha) was benieuwd wat daar uit zou komen. Het is even een kwestie van creatief met Paint maar het volgende:

Luchtige tekst

 

Ok wat laat dit mega chaotische plaatje zien? Bovenste balk zijn de type onderwerpen waar de tekst over gaat. Hoe donkerder de kleur hoe meer dominant dit onderwerp aanwezig is. In dit geval: Ik, positieve emoties, zintuigen, familie, vrienden, vrije tijd, thuis, lichaam, zingeving om iets te noemen. Mijn tekst is meer mannelijk aangezien mannen over het algemeen blijkbaar meer positievere stukken schrijven (niet mijn woorden….. ;) ) De twee spinnenwebben vind ik het leukst, degene links laat zien met welke schrijver mijn stijl het meest te vergelijken is. Nu kunnen jullie zien dat de naam Herman Koch zo ongeveer tegen mij aanligt, wij hebben dus veel overeenkomsten. Misschien moet ik eens een boek van hem lezen ;) Het web rechts laat zien onder welke stijl mijn manier van schrijven te scharen valt. Toen ik dit web zag kwam ik echt niet meer bij: jawel ik schrijf blijkbaar graag sprookjes MOEHAHAHAHAHA! (met een kleine literaire hint ;) )

Deze uitslagen vond ik leuk maar maakte mij ook nieuwsgierig hoe de heftigere stukken van mij beoordeeld zouden worden. Waarom? Omdat ik persoonlijk die stukken sterker vind, vraag me niet waarom want een hoop van jullie zullen ongetwijfeld de voorkeur aan de luchtigheid geven. Maar die andere stukken zijn echt, komen uit mijn hart en zijn dus dierbare kindjes zou ik bijna zeggen. Ik besloot dus ook het stuk in te voeren over hoe ik van breekpunt naar vastberadenheid ging voor de Fjällräven Classic. Het resultaat na weer even vechten in paint:

Diepe tekst

Nu is het overduidelijk dat de tekst vooral gaat over mijzelf en negatieve emoties, daar hoef je op zich geen analyse op los te laten om dat te zien. En misschien is het wel door die negatievere sfeer dat mijn tekst ineens 11 punten vrouwelijker geworden is ;) Maar wederom de webjes, een gevoel van trots overvalt me. Want wat wordt er gezegd over mijn kindjes? Het sprookjes gehalte is blijkbaar nog altijd heel erg hoog maar nu komt er een stukje poëzie bij…. poëzie? Is dat dan ook je gevoel zo ten toon durven stellen voor de buitenwereld? Blijkbaar wel volgens deze analyse…… De schrijvers….. het zijn niet de minste: wederom Herman Koch, maar ook Jan Wolkers wordt genoemd als een soortgelijke schrijver.

Kijk en daarom hou ik van dit soort testjes / analyses, het doet je beseffen wat je kan en dat het echt niet zo vanzelfsprekend is wat je doet. In een wereld vol bloggers lijkt het soms wel zo, maar ik heb geleerd dat het schrijven een talent is wat ik godzijdank meegekregen heb. En mensen wat ben ik daar blij om :)

Evil me moehahahaha

We gaan even terug in de tijd, te weten naar zondag middag 10 augustus tegen een uurtje of vijf. Jer en ik liggen werkelijk uitgeblust in onze basic hotelkamer in het pittoreske Abisko en zowaar ik heb weer een WiFi verbinding tot mijn beschikking. Ik ben vooral de reacties op mijn Facebook status aan het lezen en dat wissel ik af met het in ongeloof kijken naar de gouden medaille die nu in mijn bezit is omdat ik de Classic in 3 dagen gelopen heb :) Ineens zegt Jer:

He schat, kan je niet aan Pris vragen of we onze medailles mee mogen nemen naar de training?

Hier is een stukje uitleg dus op zijn plaats; onze dojo vind het belangrijk successen in de groep te vieren. Zoals verteld hier na de Senshi cup ben ik ook een week lang samen met mijn beker in het zonnetje gezet :) Je wordt dan naar voren gehaald en er volgen lovende woorden, even wennen maar uiteindelijk wel een echte bekroning en erkenning van je succes. Jer had dus het idee hetzelfde te doen met onze gewonnen medailles in de Classic; leuk idee! En dus (eigenlijk meer als grapje) stuurde ik een WhatsApp berichtje naar Pris:

Osu sensai, Jer en ik vroegen ons af of wij nu ook onze medailles een week mee mogen nemen ;)

En zoals altijd was Pris haar reactie enthousiast en dus stond de afspraak, tijdens onze eerste training (gisteren dus) de medailles mee. Zo gezegd zo gedaan en dus was het eerste wat bij mij de tas in ging het zakje met wandelpaspoort, batch en uiteraard de medaille. Terwijl ik mijn pak sta te strijken komt Jer bij me staan. Hij heeft zijn spullen al ingepakt en dus vraag ik hem of hij zijn medaille ook al ingepakt heeft. ‘Nee schat doe normaal…… was meer een grapje als iets anders…..’ Ik haal mijn schouders op, weet zelf ergens dat afspraak binnen onze dojo afspraak is en het schenden van een afspraak is over het algemeen niet heel erg handig.

Eenmaal in de zaal is het druk met de voorbereidingen voor ons trainingskamp aankomend weekend en lijkt Pris het hele medaille verhaal vergeten te zijn. Kijk als ik nou een liefdevolle vriendin zou zijn had ik het zo gelaten, maar nee. Kom op zeg het was Jer zijn eigen idee en wie A zegt moet ook B zeggen, dat is zo een beetje Jer zijn levensmotto. Dus ik loop naar Pris en sla mijn arm samenzweerderig om haar heen en praat zacht:

Zoals afgesproken heb ik mijn medaille mee, maar mijn liefste was te eigenwijs en heeft niets bij zich….. tegen de afspraak in ;)

Ik zeg alles met een immense grijns en ook Pris begint te lachen. ‘Ok leg je medaille maar op de plek, komt goed haha’ En dus leg ik de immense (ahum) medaille vooraan in de zaal en wandel weer terug naar de rest, Jer heeft niets door en ik moet uitkijken niet nu al compleet in een deuk te liggen omdat ik gewoon zeker weet dat Pris hem terug gaat pakken :) Begin van de training, algemene mededelingen, respect tonen en dan terwijl iedereen nog geknield zit roept Pris; ‘Ik wil graag Joyce en Jer even naar voren hebben’ Bij mij is de immense smile direct weer om mijn lippen, Jer kijkt me aan alsof hij met liefde door de grond zou zakken.

Daar staan we dan, mooie woorden over onze tocht en dat de groep uiteraard ook super trots is op onze prestatie. Een gemeend applaus en dan gaat Pris verder:

Joyce had gevraagd of zij de medailles mee mochten nemen en uiteraard is dat goed. Als je een prijs wint, waarmee dan ook dan ben je daar trots op en dan deel je dat met de groep. Er staan hier 2 mensen die een super prestatie neergezet hebben en er ligt maar 1 medaille. Joyce heeft die van haar keurig meegenomen maar Jer niet……..

Ik draai me naar Jer, hij staart voor zich uit, zijn gezicht lijkt wel van graniet…….. ow dit vind ie echt niet tof hahaha. Pris praat nog altijd verder:

Ja Jer, je weet hoe we hier in de dojo omgaan met mensen die iets ‘vergeten’

Op het moment dat Pris die woorden zegt begint iedereen in zijn handen te klappen en ik moet nu echt lachen en hard ook. Sorry schatje…… denk ik nog even bij mezelf. Pris maakt een uitnodigend gebaar naar een plek voor haar, Jer mag daar gebukt gaan staan voor een rondje billenkoek van alle mensen aanwezig, iedereen mag 2 klappen op zijn kont geven. En tja ik ben zijn vriendin dus privileges he ;) ik mocht er dus 4 geven. Die kop van Jer, gewoon dat hele moment, ik heb me werkelijk waar doodgelachen en ik was niet de enige.

Ik had ergens verwacht dat Jer best wel een beetje pissed zou zijn en daarom ook blij dat hij gelijk zijn nachtdienst in ging. Gelukkig was er vanmorgen een mailtje toen ik op mijn werk aankwam gestuurd om 2 uur in de nacht: Jeetje ik heb best een beetje gevoelige billetjes! Weer een lachstuip gegarandeerd, GEWELDIG dit hahahaha.

 

Wat ik wilde bewijzen…..

Na een heerlijke vakantie mocht ik vandaag toch echt wel weer richting mijn werk. En dus zat ik vanmorgen heel erg vroeg in een verlaten kantoor opgelucht te zijn dat ik slechts 110 mails had, ow wat een heerlijkheid! Rustig opstarten dus :) Wim is de eerste die binnen komt en hij is de eerste die ik het verhaal over onze tocht in Zweden vertelde. Het was de start van een dag waar ik uiteindelijk bijna een bandje op had kunnen zetten, want zoveel mensen vroegen (natuurlijk niet op hetzelfde moment, nee dat zou te handig zijn hahaha) naar mijn ervaringen. Ik heb geloof ik wel 20x het verhaal verteld en ja op die manier is het wel heel erg snel pauze. Tijdens de pauze komt Lisanne tegenover mij zitten en die stelde een vraag waardoor ik eerst stiekem een beetje pissig werd maar die ik daarna eigenlijk heel terecht vond:

Weet je Joyce ik vraag me eigenlijk maar 1 ding af, wat wilde je in godsnaam bewijzen tijdens deze tocht?

Ik keek haar eerst super ontzet aan, Hoe bedoel je wat wilde ik bewijzen!? Maar als ik er over nadenk besef ik me dat Lisanne eigenlijk de enige is geweest die spot-0n zag waarom ik deze tocht ben gaan maken…….. Hoe bizar……

Wat wilde ik bewijzen met in 54 uur 110 kilometer over ontoegankelijk terrein heen te trekken? Ik weet niet of jullie het volgende herkennen maar wanneer iemand tegen mij zegt dat ik iets NIET kan dan wordt er iets monsterlijks in mij wakker. Dat gebeurde vorig jaar ook, ik was enthousiast door de beelden die ik gezien had van de Fjällräven Classic toen ik Jer volgde. En wat dacht ik? Dit zou ik zelf ook zo graag willen ervaren! Ik vertelde dat aan Jer toen hij thuis kwam en hij lachte me nog net niet uit maar zei direct: ‘Niets voor jou ouwe, dat hou je echt niet vol!’

De stelligheid waarmee hij dat zei, ja natuurlijk raakte me dat. Het is zo een kernpuntje bij mij: als mensen zeggen dat ik niet goed genoeg ben sla ik op tilt en dan wil ik het tegendeel bewijzen. Die drive heeft mij de hele tocht vergezeld, wat nou dit is niets voor jou!? WIE BEN JIJ IN GODSNAAM DAT VOOR MIJ TE BEPALEN!! Dat maak ik zelf nog wel uit ja!! Vanmiddag dacht ik terug aan die frustratie, diezelfde frustratie die mij echt vleugels gaf in Zweden. Daardoor kon ik door, het maakte mij metaal sterker dat ik hoe dan ook wilde bewijzen dat ik dit kon.

Ik kijk Lisanne aan en haal mijn schouders op, ‘Ik wilde bewijzen dat ik het wel kon, omdat Jer zo direct zei dat ik het niet zou trekken’ Lisanne zegt dan doodeerlijk: ‘Ik had ook niet verwacht dat je het zou trekken’ Mij in verwondering achterlatend…….. Hebben mensen nu echt zo een verknipt beeld van mij? Denken ze nou echt dat ik zo zwak ben en te kort schiet als het om doorzettingsvermogen gaat? Bijzonder dat te beseffen…… bijzonder te beseffen dat er eigenlijk maar verdomd weinig mensen zijn die mij zien zoals ik echt ben. Jer heeft het gezien in Zweden en is nog altijd in shock: ‘Ik herkende mijn eigen vriendin niet meer, wie is deze sterke dame en wat heeft ze met Joyce gedaan?’

Ja mensen die sterke dame is Joyce, is wie ik ben! Misschien moet ik het maar gewoon wat meer gaan laten zien, dan weten mensen tenminste wie ik echt ben…….

Het einde van de vakantie vieren in Florenville

Wanneer je vakantie start dan heb je gewoon 18 hele dagen voor je dat je niets hoeft…. 18 dagen…. dat is zo verschrikkelijk veel. De start draaide enkel om de Classic en echt als een vakantie heb ik die trip ook nooit gezien. Nou ja achteraf natuurlijk wel want zoals ik al zei geestelijk heb ik mij in geen tijden zo uitgerust gevoeld als nu :) Toch keek ik voor de Classic vooral uit naar het weekend na de tocht, onze kennissen in den Ardennen mochten we na een jaar ook wel weer eens vereren met een bezoekje. Dus de keuze was simpel: na de Classic thuis komen en vrijwel direct weer op pad, ditmaal richting het altijd mooie Florenville :)

Vrijdag vertrokken we tegen het middaguur met een tas vol proviand richting onze bestemming en jawel zodra we België binnenrijden, specifiek op de rondweg van Antwerpen, worden we voor de verandering weer eens overvallen door regen. En ik weet niet hoe vaak ik het hier al gezegd heb maar ik vraag me af of onze Zuiderburen ondertussen al eens gehoord hebben van een uitvinding die ZOAB heet…… Kilometers lang was het 1 waas van spray water omdat de afwatering van de snelweg zo rampzalig slecht is. Ergens onder Waveren klaarde het zowaar een beetje op en dus kon ik als bijrijder lekker genieten van de mooiste uitzichten over de heuvels. Ja rijden over de E411, blijf dat heerlijk vinden wanneer het landschap zo extreem begint te glooien, de dalen waar je overheen kijkt, wauw! Dan de wegen waar je op de motor zo ontzettend van kan genieten door zijn heerlijke bochten en ja daar is het ow zo bekende uitzicht van het leuke huisje aan de doorgaande weg richting Florenville wanneer je de bossen uitrijdt :) Het grindpad oprijden en zowaar daar is Sven al die ons komt begroeten, wat een leuk weerzien!

We nemen onze bagage mee naar binnen waar we Kristol ook even begroeten. Ik praat met haar verder terwijl de mannen zich installeren aan de bar. Kristol zegt dat ze een verassing hebben, een wilde poes heeft jonkies geworpen bij hun in de tuin: 4 stuks en ze zijn nu ongeveer een week of 9 oud, SMELT!! Het duurt nog geen uur voordat Kristol mij naar de tuin roept en jawel aan het andere eind van de vijver zitten 2 minuscuul kleine inktzwarte monstertjes :D Ze zijn hyper schuw dus dichterbij komen is geen optie maar zo op een afstandje kijken is al ontzettend leuk natuurlijk. Wanneer ze weg gaan neem ik ook plaats aan de bar, een baco, een martini bianco en Joyce kon al tipsy aan tafel gaan zitten voor het avond eten. Het eten is zoals gewoonlijk weer geweldig lekker en zoals gewoonlijk gaat bij mij na het eten het licht redelijk uit, ik ben te aangeschoten om nog verder een normaal gesprek te voeren en dus vertrek ik lekker naar bed. Hoe aangeschoten ik was? Op een gegeven moment klok het geluid van vuurwerk en ik vroeg me af of ze met machine geweren aan het jagen waren, DUH!!! Hahahahahaha.

Zaterdag werd ik dan ook gruwelijk duf wakker…… mijn straf ;) Jer doet niet moeilijk en biedt aan piloot te zijn op onze reis richting Trier, de uitvalsbasis voor deze zaterdag. Voor mij een bijzondere bestemming want dit is echt waar de vakanties in mijn kindertijd plaatsvonden :D De reis van een kleine 120 km verloopt vlot en al snel rijden we in de heuvels rond de Moezel, ow ja ook dichtbij huis kan het beeldschoon zijn! De route naar een goede parkeergarage is zo gevonden en al snel loop ik door de straten waar zoveel herinneringen voor mij liggen. Zo liepen we langs een winkel en direct zie ik weer voor me hoe ik gigantisch van mijn pa daar op mijn sodemieter kreeg omdat ik niet netjes bij hun bleef lopen ;) Het is genieten in deze bekende plaats voor mij enkel kunnen we niet vinden wat we zoeken; een cadeautje voor Pris die vanmiddag haar verjaardag viert. En ook de terugweg met stops in Luxemburg leverde helaas niets op :( Dus vandaag in onze woonplaats maar iets minder spannends kopen….

Laat in de middag zijn we weer terug en na even een rustig momentje op bed installeren we ons weer aan de bar. Ik geef grief toe lieve lezers, ik heb mij gisteren gruwelijk misdragen. Met 2 Walen, 2 Vlamingen en wij begon het met een Baco….. dat werden er al snel 2 en het is gezellig. Er wordt met handen en voeten gesproken, er wordt veel gelachen en tegen de tijd dat we aan tafel gaan kan ik al niet meer recht lopen…… oepsie! Tijdens het eten wordt er uiteraard rode wijn geschonken en na nog eens 4 rode wijn is het klaar met mij. Ik ben dronken, jeetje echt dronken…… dat was echt lang geleden! De Vlamingen vinden het hilarisch met Jer met hun, want er komt echt geen zinnig woord meer uit mij ;) Wanneer zelfs een Spa rood niets uithaalt geef ik het maar op; ik vertrek naar bed waar ik echt niets meer meekrijg van alles wat er om me heen gebeurt. Ow ja de kamer die draaide…… flink ook hahaha.

Er is waarschijnlijk zoiets als een god, want ik werd vanmorgen katerloos wakker. Dit was de laatste uitspatting van deze vakantie, de geweldige vakantie! We zijn weer thuis, morgen gaat het werkende leven weer beginnen……. Helaas want weken zoals degene die achter mij liggen mogen wat mij betreft langer duren! Dit was extreem genieten :D

Enjoy the silence

Ondertussen ben ik weer een dagje in het Nederlandse en ik heb nu even een stil moment voordat Jer en ik weer doortrekken richting België voor nog een weekendje niets doen bij kennissen van ons in de Ardennen. Gisteren was vooral een dagje weerzien met mijn mams, die ik al goed een maand niet gezien had en mijn broertje die eergisteren jarig was. Wanneer je dan ook nog eens in de avond uiteten gaat met je liefste wat vervolgens tot een ietwat benevelde avond leidde (mocht verder geen naam hebben ;) ) dan snappen jullie vast dat het even geduurd heeft voordat ik mijn liefste bezit weer open gooi om jullie te vertellen over mijn tocht in Zweeds Lapland (al heeft een deel al gelezen hoe of wat hahaha)

Dus de Fjällräven Classic, hij ligt achter mij en het was een once in a lifetime experience. Ik heb me er lelijk in vergist hoe zwaar deze tocht zou zijn want ik dacht gewoon aan een stuk lopen, wat het uiteraard ook was. Maar oei het terrein was ontzettend heftig, Jer sprak vorig jaar over de ellendige steentjes. Het hele jaar heb ik me afgevraagd wat ik mij daar in godsnaam bij voor moest stellen, nou ik kan melden dat steentjes een redelijke understatement was…… Zie onderstaande foto: ongeveer 90% van de route heeft dit soort paden, slopend kan ik melden ;)

SAM_5706

De eerste dag was daardoor ook best wel even heftig, ik had slecht geslapen op de camping vanwege het feit dat het gewoon helemaal niet donker wordt in Zweden en het liggen in een mummie slaapzak op een matje is ook zeker even wennen. Ik denk dat het nog geen 10 kilometer duurde voordat ik mijn eerste echte breekpunt had. Het lopen over de rotsen / keien was slopend en alles begon zeer te doen, ik wilde een break en Jer wilde doorlopen zoals we afgesproken hadden.  We waren dus nog geen 3 uur onderweg en ik was al in tranen. Op dat moment had ik echt het gevoel dat ik een immense fout gemaakt had om te zeggen dat ik mee wilde doen aan deze tocht, hier was ik echt zo niet geschikt voor. Dit gevecht met mijzelf duurde totdat we bij checkpoint nummer 1 aankwamen, in Kebnekaise lukte het mij (vraag niet hoe want ik weet het nog steeds niet ;) ) om ineens de knop om te zetten. Van het gevoel dat ik niet geschikt ben voor het outdoorleven en het hiken op zich naar opnieuw (zoals ook al hier op mijn blog) vastberadenheid.

Vanaf dat moment werden de omgevingen ook mooier, geen paden meer door bossen maar grote vlaktes gemarkeerd door hoge bergen. En hele stukken liepen we dag 1 enkel samen, Jer voor mij en enkel het geluid van de tikkende stokken op de harde ondergrond. We hadden eigenlijk nog 1 breekpunt (ja beiden) op dag 1 en dat was doordat we verkeerd liepen, waardoor Jer helemaal op tilt sloeg, en doordat we verkeerd liepen we een redelijk snel stromende waterval moesten oversteken. En daar kwam de onzekerheid en de twijfel aan mijzelf weer keihard naar boven. Ik voelde daar zo duidelijk wat het met je doet als je twijfelt aan je eigen capaciteiten. Jer zette zeker zijn voeten neer op de rotsen die boven het waterniveau uitstaken en ik? Ik twijfelde over iedere stap, had het gevoel dat alle stenen los lagen waardoor ik onherroepelijk zou vallen als ik mijn voeten daarop neer zou zetten. Ik heb echt zo hard staan huilen aan de rand van die waterval toen hem voor de tweede keer moesten kruizen omdat we fout gelopen waren. Ik was niet goed genoeg om dit te doen, ik kon dit niet! Maar weten jullie als je gaat staan huilen aan de rand van zo een snel stromende waterval dan weet je zeker dat je de overkant nooit gaat behalen en dus kwam ik tot 2x toe mijn angst onder ogen en nee soepel ging het niet want ik kreeg zeiknatte voeten ;) Maar het besef daardoor groeide wel dat ik voor mijzelf dingen erger maak dan dat het is, ik bedoel natte voeten is vervelend maar de wereld vergaat niet…..

Vanaf dat moment rolde ik echt een andere modus in, meer zelfverzekerd en vertrouwen hebbend in mijzelf. Ik heb de gedachte ‘dit kan ik écht niet‘ nog maar 1 keer een klein beetje gehad en dat was toen we met 15 kilo bepakking even een helse klim mochten uitvoeren (kaarsrecht omhoog brr) Maar verder, nee nergens last meer van. Ik heb mijzelf leren kennen tijdens deze tocht, want alles wat afleidend is was verdwenen. Ik heb 3 dagen in doodse stilte gelopen en ik had verwacht dat ik daardoor in piekermodus zou schieten. Het tegendeel gebeurde, het was in mijn hoofd even stil als buiten. Er was geen twijfel, geen verdriet enkel het doel wat we voor ogen hadden, het goed neerzetten van je voeten en bovenal genieten van de onmogelijk mooie omgeving. Wat Jer en ik daar voor elkaar gekregen hebben is onwerkelijk te noemen…. Wij, twee onervaren hikers uit Nederland hebben een toptijd neergezet. In deze wedstrijd (want dat is het) kregen wij bij iedere stempelpost te horen dat de Fjällräven vrijwilligers bijna in shock waren dat dit mijn eerste hike ooit was met nog redelijk hoog gewicht op mijn rug ook: 15,6 kilo. Wij hebben de hele tocht meegelopen met de toplopers en ja natuurlijk heb ik bij vlagen echt pijn in mijn voeten gehad, ow jullie willen niet weten…… Maar ik had me gewoon zo vastgebeten in het finishen in 3 dagen, dat moesten we hoe dan ook redden. Ik ervoer nu zelf hoe sterk mijn doorzettingsvermogen is als ik iets écht wil.

Ach ja de Fjällräven Classic…… we finishte uiteindelijk in 54:08 uur, ongelofelijk. Ik heb gemerkt hoe goed Jer en ik op elkaar ingespeeld zijn; had hij het zwaar was ik sterk en andersom. Ik ben lichamelijk echt in topconditie want ik knapte sneller op als mijn liefste, heb enkel nog een beurse grote rechter teen maar verder echt nergens last meer van :) En hiken: ik vind het geweldig! Heb het tegen Jer gezegd dat ik dit vaker wil gaan doen, op andere plekken. En nog een ander besef; die 15 kilo op mijn rug liet mij beseffen wat ik altijd aan extra kilo’s meegesjouwd heb….. wat dat met je lijf doet. Ik weet nu ook exact waarom ik afgevallen ben en waarom ik nog meer af wil vallen. Maar voor nu, deze ervaring en deze prestatie nemen ze mij nooit meer af!! Geniet van de mooiste foto’s :D En voor het echte reisverslag mogen jullie de linkt best hebben maar die stuur ik dan even los via de mail aangezien mijn reissite met naam en toe naam is ;)

 

And off we go!

Nog een kleine 5 uur voordat Jer en ik ons richting Schiphol zullen begeven. Ik heb absoluut vlinders in mijn buik die wild rondvliegen, een beetje het gevoel: OMG ik ga het gewoon echt doen :D De komende week zal ik mij dus 200 km boven de poolcirkel bevinden met heel erg weinig tot geen verbindingsmogelijkheden. Dan zijn we een dag en twee nachten thuis voordat we een lang weekend richting de Belgische Ardennen vertrekken. Het is dus echt vakantie in huize Joyce, tijd om het dagelijks leven volledig achter mij te laten en dus ook het bloggen hier. Lieve lezers jullie moeten het even zonder mij stellen ;) Duim voor ons dat de tocht een ervaring om nooit te vergeten wordt en dat we hem gewoon zonder problemen uitlopen :)  Tot snel!

10910_10202283527078348_95704727819914804_n