Afgesloten

Mijn omgeving krabde zich vorig jaar flink achter de oren toen ik zei dat ik alleen naar Azië zou vertrekken. Eindeloos vaak mocht ik de opmerking slikken dat mijn relatie met Jer dus echt op sterven na dood was…… Ik heb die opmerkingen echt nooit begrepen, dus als je behoefte hebt aan tijd voor jezelf betekent dat automatisch dat er iets niet lekker zit in je omgeving, of in dit geval je relatie…. waanzin! Veel zin had ik niet om mensen uit te leggen wat hier voor mij achter zat maar jullie lezers weten het eigenlijk als geen ander. Ik heb het net even terug gezocht, 13 oktober 2011 was de datum dat ik de confrontatie met mijzelf en mijn problemen startte. Een periode van 20 maanden met, bij vlagen, ontiegelijk heftige therapie. Ik heb ontelbaar veel keren op het punt gestaan alles te stoppen: iedere keer weer als Willem bij mij de tranen naar boven wist te halen leek het wel of ik een stukje kleiner en zwakker werd. Iedere schil van mijn (aangeleerde) sterke persoonlijkheid pelde hij zonder problemen weg totdat ik daar stond, naakt met niets meer om mij achter te verbergen. Mijn grote angst en verdriet lag open en bloot op tafel een maand of 3 terug: ik ben bang eenzaam te zijn omdat ik het niet kon geloven dat ik het waard ben om van te houden…… Erg eigenlijk nu ik dit zo weer opschrijf.

Eigenlijk nog voordat ik alles aan mijzelf toe kon geven, maakte ik de keuze bewust de eenzaamheid op te zoeken. Het is wat je vaak in die zelfhulpboekjes leest: je moet ervaren dat je op jezelf kan terug vallen voordat je het gelooft. Nu achteraf kan ik best toegeven dat het boeken van de reis naar Thailand weliswaar het waarmaken van mijn droom was, maar dat ik het tegelijk ook in een opwelling deed. Denk dat ik me op dat moment amper besefte dat ik het écht ging doen; alleen naar de andere kant van de wereld. Vreemde mensen om je heen met uiteraard de kans op mijn grote zwakte: afwijzing. Zou ik het kunnen om mijzelf te blijven onder druk van een groep en sterke populaire persoonlijkheden? Wat zou het met mij doen wanneer mensen mij als persoon niet zouden mogen? Naar mate de reis dichterbij kwam veranderde ik meer en meer. Zeker alles wat ik doormaakte met Roxane opende mijn ogen voor wat betreft alles over hebben om iemands acceptatie te (her)winnen. Ik voelde me niets zonder haar, voelde me zoveel minder als haar…. Pas toen ik in begon te zien dat niemand anders dan ikzelf die waarheid creëerde kon ik het een beetje loslaten. Alleen in de plaats van de leegte kwam ineens de onrust en angst voor de reis naar boven zetten.

Het was fijn dat ik nog een consult met Willem had de vrijdag voordat ik vertrok want de blinde paniek had mij in zijn greep. Willem bleef kalm en zei dat deze reis ook symbolisch een periode, met overtuigingen van mijzelf die zo negatief zijn, afsluiten was. Heel erg waar en dat was iets wat ik echt alleen zelf kon doen, zonder wie dan ook die mij goed kent. Met die gedachte in mijn achterhoofd stapte ik dus het vliegtuig in, de reis waar ik mijzelf zou leren kennen zonder mijn vaste basis die mij (al willen ze het zelf niet) vaak toch erg beïnvloed en ook veranderd. Aangekomen in Thailand kwam ik er al snel achter dat ik veel slechte gewoontes heb om maar de aandacht van mijn geliefde angstvallig vast te houden. Ik noem even als voorbeeldje eindeloos herhalen hoe ik mij voel bijvoorbeeld. Ik voelde me in Ayuttahaya afgebrand door mijn jet-lag, en was ik met Jer geweest dan had ik dat wel een aantal keren gezegd zonder twijfel, nu zocht ik afleiding omdat ik met het uitspreken van mijn gevoel niets zou bereiken. Weten jullie wat? Het voelde beter, ik hield het gewoon vol om wakker te blijven tot 11 uur in de avond en nog een strak blogje te schrijven over dag 1.

Gedurende de reis kwam de echte ik meer en meer naar boven. Zonder problemen meed ik de enige meid in de groep die ik echt niet uit kon staan, precies iemand die echt heel populair bij de rest was. Ik had gewoon geen zin mijzelf aan te passen om haar te pleasen, dan mag je mij maar niet; dat was wederzijds. Mee gaan met stappen? Ja natuurlijk als ik er zin in had maar wilde ik een avond gewoon rust op mijn hotelkamer dan haakte ik af en vertrok ik naar de rust. De wereld verging niet met deze keuzes, tja misschien hebben mensen mij niet het grootste feestbeest gevonden van de groep, maar ik voelde me er wel met de dag beter bij. Dit alles bereikte een climax in Koh Tao, op een verlaten strandje uren nadenkend over alles van de jaren die achter mij lagen. Kon ik mijn vader echt vergeven voor alles? Ja natuurlijk het is en blijft mijn vader en ik hou van hem! Beter gezegd ik miste hem deze reis heel erg, dit had hij doodeng maar tegelijk zo gaaf gevonden. Is Jer echt de liefde van mijn leven? Zonder twijfel ja, wat heb ik verlangd naar hem die reis, miste zo een essentieel deel van mijzelf. Jer is mijn alles, altijd al geweest. Wat zijn Damian en Roxane dan voor mij geweest? Mensen aan wie ik mijn hart verloor door hun acceptatie……. zeker Damian was de eerste wie ik op dat niveau toe kón laten. Hem loslaten is zonder twijfel het moeilijkste en meest pijnlijke wat ik ooit in mijn leven gedaan heb…. waarom? Omdat zijn acceptatie mij deed doen geloven in mijzelf, precies wat Roxane ook deed zij het in veel minder intense mate.

Vooral dat laatste besef was een eye opener; ik had anderen nodig om te geloven in mijzelf!? Ik zat daar alleen op dat strand en vroeg mijzelf oprecht af of dan op dat moment geen weloverwogen keuzes kon maken, of ik als persoon hier alleen minder waardevol was, en kwam tot de conclusie dat ik juist zonder acceptatie van anderen mijzelf helemaal kon accepteren als wie ik ben. Het besef toverde echt tranen in mijn ogen want voor het eerst voelde ik het ook: ik mag zijn wie ik echt ben! Mensen die mij dan niet accepteren…. tja accepteer ik dan wel iedereen? Ik heb ook mijn mening over anderen, soms erg negatief…. that’s life. De zoektocht naar volledige acceptatie kon wat mij betreft ook stoppen want het enige wat telt was dat ik mijzelf accepteerde, buitenwereld is extern en kan je niet volledig beïnvloeden. Als mensen willen gaan dan is dat hun goed recht. Zoals ik al zei was de opmerking van gids Andy spot on:

Wees dan dankbaar voor de herinneringen die lieten zien wat je had, rouw niet om wat je mist.

Het volgende besef was wat ik momenteel allemaal in mijn leven heb: mensen die van mij houden zelfs nadat ik er de grootst mogelijke zooi van gemaakt heb zijn ze er nog voor mij. Dat zou mijn focus moeten zijn en niet het feit dat die paar uitzonderingen om wat voor reden dan ook ineens de verstandhouding sloopte.

Dankbaar zijn voor alles wat je meemaakt, het is een levensles uit het boeddhisme  en daarom betekent bandje, wat ik om mijn pols kreeg van een monnik met een zegening, veel voor me. Iedere keer als ik naar de felle kleuren om mijn pols kijk is daar het besef dat ik zo blij ben met zoveel dingen in mijn leven.  Dat is de omslag die plaats gevonden heeft in Thailand, van verdriet en frustratie over van alles naar dankbaarheid. Zoals Carrie al aangaf: je kan het aan mij zien dat die knop omgegaan is. Van foto’s met overpeinzingen en verdrietige blikken naar ruim 50 foto’s uit Thailand waar ik straal, waar ik gelukkig oog. Ik die nooit een foto van zichzelf wilde zien in het verleden heeft nu ruim 50 foto’s van zichzelf op facebook gezet, elk is mij even dierbaar. Het is een tastbaar iets aan het einde van deze reis naar Thailand maar ook naar de reis op zoek naar mijzelf. Ik heb mijzelf gevonden en ik hou van mijzelf, zoveel! Ik heb hier ook verteld over mijn plan de afsluiting te vereeuwigen op mijn lijf en ook dat heb ik gedaan. Drie dagen terug in Nederland liet ik het symbool voor kracht en nergens voor terugschrikken op mijn schouder zetten. Een plaatje wat ook een eerbetoon naar mijn vader is want dit was zijn Chinese sterrenbeeld (zoals Willem zei, hij mag weer mee in je leven). De tijger op mijn rug herinnert mij eraan hoe ik in Thailand de confrontatie met alles aanging en hoe ik door de moed en de kracht ik daarvoor getoond heb kon afsluiten. Ja definitief kon afsluiten want zelfs mijn goede gevoel kon niet gesloopt worden door een afstandelijke Roxane vandaag, nee de glimlach is geen moment van mijn gezicht geweest

Als afsluiter het plaatje van mijn tattoo, ben er echt dolgelukkig mee!

Monkey Business

Dat Thailand de fotografe in mij finaal wakker kreeg mag geen verassing zijn, maar dat ik zo genoten heb om juist aapjes op de foto te zetten had ik niet verwacht. Mijn geliefde modelletjes (waarvan 1 nu ook mijn header geworden is) Ik vind deze ook erg tof en dus laat ik jullie lekker mee genieten!

Tropenkoorts

Afgelopen dinsdag 9 uur in de ochtend raakte de wielen van ons China Airlines toestel Nederlandse bodem. Tot mijn stomme verbazing had ik ruim 7 uur geslapen op de vlucht die achter mij lag, blijkbaar had de reis mij toch meer uitgeput dan ik eerst dacht. Gelukkig lijkt mijn buik weer een beetje tot rust te zijn gekomen want de ik voelde me in Bangkok voordat we het vliegtuig instapte knap beroerd, beter gezegd ik heb de hele vlucht niets gegeten en geleefd op 2 bekertjes water en 1 kopje thee…. gezond is anders I know….  Ik vergeet dat ik me slapjes voel zodra ik Jer zie staan achter de grote glazen ruiten bij bagageband nummer 16. Ik kan gewoon niet stoppen met glimlachen, en we spreken elkaar al even met de telefoons die er tegenwoordig staan. Na de bagage gepakt te hebben en de groep een laatste knuffel gegeven te hebben is er nog maar 1 ding wat telt. Ik loop de deuren door en kan alleen maar stralend naar mijn vriendje kijken die nu echt weer voor mijn neus staat.  Het is zo fijn zijn armen weer om me heen te voelen en daardoor ook het begin van een heerlijke dag samen.  We eindigen de dag samen in een geliefd restaurantje en daar stort ik helemaal in, ik heb zoveel moeite mijn ogen open te houden. Beter gezegd ik verlies (tot grote lol van Jer) het gevecht en val aan tafel in slaap.

Dat moment weet ik aan een jetlag, als je het mij vraagt het grote nadeel van verre reizen. Ach ja een goede lange nacht en alles zou wel weer oké zijn.  Het normale leven diende zich hierna weer aan maar die alles overheersende moeheid bleef, alles kostte me zoveel moeite en concentratie leek ik al helemaal niet te hebben. Precies om die reden had ik dus nog een week vrij genomen, dat was een goede zo niet een hele goede beslissing geweest De zaterdag was de eerste dag dat ik me weer aan ‘tijdsdruk’ moest onderwerpen. Jer en ik waren uitgenodigd om samen deel te nemen aan een politie / ggd/ brandweer oefening in Flevoland, start tijd: 8 uur in de ochtend. Vol goede moed stappen we half 7 de auto in en met zon komen we in de haven van Lelystad aan. Al snel blijkt mijn kledingkeuze van de dag iets te optimistisch te zijn geweest. Ik heb het ijskoud in mijn t-shirtje waar de wind genadeloos doorheen waait.  Ik krijg van de organisatie een trui aangeboden zo kom ik de eerste paar uur van de oefening toch prima door. Beter gezegd ik ga echt helemaal los daar in mijn rol van bezorgde ouder. Ik sleep met gewonde kinderen, acteer zeer overtuigend dat ik zo overstuur ben dat ik flauw val en heb het eigenlijk vooral heel erg naar mijn zin En dan ineens uit het niets begin ik het weer ijskoud te krijgen en dit keer kan ik echt niet meer warm worden. Ik probeer het door uit de wind vol in de zon te gaan zitten, door in beweging te zijn maar niets helpt. Zelfs het eten en de warme thee tijdens de lunch doen niets en uiteindelijk kruip ik rillend de auto weer in waar de zon vol opstaat. Wanneer Jer me hier vindt begint hij te lachen en zegt hij gekscherend: ‘Ah daar is mijn hagedisje!’

We zetten gelukkig kort daarna koers richting huis en zodra we rijden stort ik ineens helemaal in. De alles overheersende kou….. zelfs de blowers die op de zachtste stand staan kan ik niet verdragen. Uiteindelijk val ik in de auto in slaap, dat gebeurt me nooit eigenlijk, maar ook dat helpt niet echt. Jer sleept me nog mee naar de markt (wat een tocht in het midden van de winter was voor mijn gevoel) en dan komen we thuis en mag ik eindelijk echt instorten. Ik val neer op de bank en krul me daar helemaal in het hoekje op, ik voel me hondsberoerd. Pas dan komt het besef binnen dat ik toch echt net terug ben uit de tropen en dat ik ziek ben, zieker dan dat ik in jaren geweest ben. Ik denk aan de muggenbeten die ik ondanks trouw gebruik van 40% DEET toch nog opgelopen heb en pak mijn telefoon erbij om al trippend van de koorts op te zoeken van de klachten zijn van Dengue.  Ik kan bijna bij alle symptomen zeggen dat ik ze ook heb: koorts, check! duizeligheid, check! moeiheid, check! spierpijn, check! pijn in mijn gewrichten, check! Het enige wat ik niet heb zijn de rode vlekken die dan op je lichaam moeten ontstaan……. toch voel ik de lichte paniek door mijn lijf schieten, Dengue is een serieus te nemen virus…… Jer kent mijn paniek reacties en wil hier niets van weten; hij beloofd me een oogje in het zeil te houden en sommeert me naar bed te gaan en te gaan slapen. En dat deed ik uiteindelijk ruim 14 uur lang en het hielp iets

De zondag brak aan en ook al voelde ik me iets beter, het zat me nog altijd niet lekker. Ondertussen kon ik mijzelf bijna een expert noemen op het gebied van Dengue, werkelijk iedere site had ik uitgeplozen. En ook al was mijn koorts ondertussen bijna helemaal weg, mijn gewrichten en dan vooral mijn onderrug bleven maar enorm pijn doen. Uiteindelijk duwt een discussie met Sas mij over het randje (ik werd hels toen ze dit zei); ‘Ik vind het belachelijk dat je niet naar een dokter gegaan bent, dadelijk lig je ineens dood in je bed en dan?’ Wat ze uitsprak was mijn grootste angst die Jer al 24 uur in toom hield met ratio…… Ik belde dus de spoeddienst en legde mijn verhaal uit; net terug uit Thailand, koorts, rot gevoel, doodsbang voor een Dengue besmetting. De dame wijst Dengue vrij snel van de hand aangezien mijn koorts nu helemaal verdwenen is. Het stelt me gerust, voor zeggen en schrijven amper 8 uurtjes. Ik ga slapen en wanneer ik wakker word zit ik onder het laatste symptoom: rode bulten echt werkelijk overal….. FUCK!!  Het kost me dan ook amper een uur om bij de dokter te zitten, en daar blijkt hoe goed doktoren hier in Nederland met exotische dingen om kunnen gaan. Ik vertel het verhaal en ik lieg niet: de vrouw in kwestie gooit Google open en gaat op zoek naar kenmerken van Dengue…….. OMFG! via Google!! Je bent arts……..  Uiteindelijk stuurt ze me door naar het ziekenhuis, naar de dermatoloog om precies te zijn.

Blijkbaar konden ze in het ziekenhuis wel nadenken, of was het gewoon zuiver toeval?, maar hier kreeg ik een Indiër toegewezen als arts. Ja noem het stom en discriminerend maar het gaf me rust dat juist iemand uit die streek even naar mijn lijf keek en hij sloot Dengue bijna zeker uit. (100% zekerheid kan ik u helaas niet geven mevrouw) De bulten zijn een uiting van het gevecht dat mijn lichaam geleverd heeft tegen wat ik dan ook waar dan ook heb opgelopen.  Blijkbaar is het iets heftigs geweest en dat voel ik zelf ook nu nog steeds. Ik ben werkelijk gebroken na alles wat ik doe, slaap nog altijd met gemak 11 uur op een nacht weg. Misschien was mijn reis naar Thailand net even te veel van het goede en heb ik mijzelf zwaar over mijn grenzen heen gesleept met een druk programma en amper 4 a 5 uur slaap op een nacht. Wie zal het zeggen? Het enige wat ik weet is dat ik dolblij ben dat die enge koorts en bulten na mijn reisje richting de tropen weg beginnen te trekken. Ben duidelijk geen held met exotische ziektebeelden

Back from Thailand

Zo ik ben ook weer online in blogland na bijna 3 weken Een droomervaring ligt achter me, ow wat is Thailand toch een waanzinnig mooi en fijn land. Ik kan niet anders zeggen dan dat deze reis mij gebracht heeft wat ik hoopte, dat ik daar ervaren heb wat ik van zoveel mensen op voorhand al gehoord had.  Maar goed al die dingen heb ik al tot in den treuren besproken op reislog, dat ga ik hier niet nog een keer doen, willen jullie die lezen doe dan een mailtje voor het linkje.

In dit blogje wil ik het hebben over de andere kant van mijn Thailand reis, want deze reis was een betekenisvolle voor mij. Het is nu moeilijk weer het gevoel naar boven te halen van voor de vakantie maar zodra ik de verhalen van voor de reis lees weet ik weer welk gevoel domineerde. In de eerste plaats het gevoel van: Ik moet NU weg! De chaos op het werk en de eindeloze twijfel door Roxane, ik had gewoon zoveel behoefte aan rust en afstand. En ik wist zeker dat ik beide aspecten zou vinden in Thailand, alleen om dat te kunnen was er een grote stap voor mij nodig; de confrontatie met zoveel angsten. De angst alleen te zijn, de angst ver van huis te zijn en de angst om te vliegen speelde mij op 21 mei behoorlijk parten. Ow wat was ik gruwelijk emotioneel voordat ik het vliegtuig instapte…. Vooral het moment dat Fer wegreed bij Schiphol stortte mijn wereld letterlijk in. Het idee 2 weken lang zonder mijn veilige baken te moeten doorbrengen verlamde me echt zowat.  Mijn moeder liep nog mee de vertrekhal in maar die heb ik ook zo snel mogelijk weggestuurd. Ik wilde graag ervaren wat het zou doen om op mijzelf te zijn, dan was het ook zaak daar zo snel mogelijk mee te beginnen…. simpel zat.

Die bewuste dinsdag kon ik me ook echt niet voorstellen dat ik met een immense smile deze reis zou maken, toch gebeurde dat wel. Zeker de eerste week werden we zo erg geleefd dat ik niet eens de tijd had om mij druk te maken om het gemis van alles en iedereen. Beter gezegd ik vond het fijn 2 dagen compleet afgesloten van iedere vorm van communicatie te hebben toen we in de Jungle Rafts zaten. Geen geklooi met een telefoon, geen uren achter het internet maar gewoon genieten van de natuur (en zelf bijna finaal stroomafwaards drijven doordat ik me even vergiste in de locatie van het laatste trappetje om de rivier weer uit te klimmen ahum….) Denk dat het mijn hoogtepunt van de eerste week was; samen met mijn legendarische stap avond in Hua Hin. Ik die tegenwoordig nooit meer gaat stappen had de avond van mijn leven, dansend en genietend. Ik voelde me echt weer 16 dit had ik zo onwijs gemist! Het deed me wel inzien hoe erg ik dingen opgegeven heb die ik zelf toch wel erg belangrijk vind. Ik kan Jer bijvoorbeeld onmogelijk verplichten te gaan stappen wanneer hij dat niet wil, maar waarom zou ik het dan ook niet meer doen?

De reis ging zijn tweede week in en ineens begon de sfeer in de groep te veranderen. Het lang leven de lol gevoel verminderde en ineens was daar ook het moment dat ik behoefte aan tijd voor mijzelf begon te krijgen. Het moment dat we op Koh Tao aankwamen was het moment dat ik ook toegaf aan die behoefte. Ondanks dat mijn complete omgeving mij gesmeekt had in Nederland niet alleen op pad te gaan deed ik dat dus wel. Koh Tao…….. misschien wel 1 van de mooiste plekken waar ik ooit in mijn leven geweest ben….. was de plek waar ik besloot de confrontatie met mijn eigen gevoel aan te gaan. In mijn eentje liep ik een eind langs de kustlijn en vond een compleet verlaten strandje, spierwit met grote rotsen en omringt door eindeloos veel palmbomen. Ik ben daar gaan zitten en merkte hoe gelukkig ik me eigenlijk voelde. Waarom vragen jullie je misschien af, nou door het doodsimpele feit dat de problemen in Nederland ineens duidelijk alleen externe factoren zijn. Die problemen zitten niet in mij, ik trek me die problemen (vooral van anderen) veel te erg aan. En als een probleem niet in jou zit dan kan je het dus ook naast je neer leggen, dan hoef je er ook niets aan te doen want dat is niet aan jou.  Dat inzicht en vooral dat gevoel wil ik nooit meer vergeten en dus was een talisman van deze plek wel op zijn plaats; ik pak een witte schelp op en deze is nu ook mee naar huis gekomen.

Nu was de confrontatie met mijzelf op Koh Tao een hele positieve, beter gezegd alle ervaringen op Koh Tao waren super. Het is een eiland waaraan ik mijn hart stiekem heel erg verloren ben, een plaats waar ik met alle liefde zou wonen. Misschien was de klap daardoor ook des te harder toen we aankwamen op klein Chersonissos in Thailand. Koh Samui was nou echt een plek waar ik het niet kon vinden en begon me rot te voelen. Ik werd ziekjes en ja ook mijn heimwee stak ontiegelijk erg de kop op, hoe vaak ik in 3 dagen gedacht heb: Ik wil hier weg!!! is niet meer op 2 handen te tellen. Maar ja wat moet je? Denk dat het achteraf heel erg goed was dat ik er doorheen moest en dat ik dus ervoer dat het alleen maar een gevoel is wat je (wederom) jezelf aanpraat. Zo simpel was het namelijk; zodra ik afleiding had ging alles prima dus was het vooral een kwestie van de focus verleggen. Ook het praten met een aantal van mijn reisgenoten hielp zeker mee want ook dat heb ik tijdens reis mogen ervaren. Diepgang met een aantal waardoor je hele mooie momenten met elkaar mee maakt, het mooiste misschien nog wel met Renate. Wij hebben beiden veel meegemaakt en wilde dit beiden in Thailand afsluiten, hoe mooi is het dan om samen een wenslantaarn met je voornemen de lucht in de sturen? Mijn lantaarn bevatte de boodschap: Face your fears, live your dreams. De absolute waarheid want angst is een emotie die mij weerhoudt van het gene te doen wat ik wil.

Nu ik weer thuis ben weet ik heel goed wat ik wil en klinken vooral de woorden van onze gids Andy door in mijn hoofd. (wij hadden op een gegeven moment even een praat momentje samen) ‘Joyce, laat je problemen hier achter in de zee en focus je zuiver op de dingen die jou positieve energie geven. Rouw niet om wat je verloren hebt maar wees dankbaar voor hetgeen wat er was in het verleden’  Het zijn woorden die al zoveel mensen op zoveel verschillende manieren tegen mij gezegd hebben. Misschien was het nodig dat ik ze even hoorde terwijl ik op zo een mooie betekenisvolle locatie was, wie zal het zeggen. Maar het feit is dat het me deze week wel lukt de keuzes te maken die noodzakelijk zijn om mij positief in het leven te laten staan. De grootste stap is zonder twijfel Roxane van mijn facebook afgooien geweest, iemand die zo met mij omgaat hoef ik niet in mijn lijst te hebben. Door Thailand heb ik ingezien dat ik gewoon een lieve en leuke meid ben die makkelijk is in de omgang. En als mensen moeite hebben met mij als persoon dan is dat vervelend voor hun maar ik verander mij voor niemand meer. Dan zijn wij duidelijk niet de juiste personen voor elkaar en is het tijd elk ons eigen weg te vervolgen en dankbaar te zijn voor herinneringen, precies zoals Andy zei.

Ja Thailand….. ik zal deze reis nooit meer van mijn leven vergeten Om jullie ook een beetje deelgenoot te maken een top 10 van mijn mooiste foto’s.

Mijn afgelegen plekje in Koh Tao

Eindeloos veel visjes

Afgelegen stranden

Ik ben door deze zelfde monnik ook gezegend

Mijn favo uitzicht in Koh Tao

Eenzaam over het strand lopen

Sunset in Chumphon

Te schattig!

Tempels in Ayuttaya vanaf het water

Liggende Buddah

Klaar voor Thailand

Nog iets minder als 24 uur te gaan voordat ik opstijg voor een vlucht van een kleine 11 uur richting mijn droombestemming Thailand. Ik kan niet in 1 zin uitleggen wat dat vooruitzicht met mij doet, want deze reis is niet zomaar een vakantie voor mij. Het schijnt een beetje bij de bestemming Thailand te horen; mensen reizen er heen om een periode af te sluiten of dingen voor hunzelf op een rijtje te krijgen. Mijn reis is zeker geen uitzondering wat dat betreft. Ik ben gewoon klaar met alles, ik heb afstand nodig van alles en iedereen wat bekend is voor mij. Ruim 1.5 jaar iemand die in je hoofd zit te morren (lees de psych), alle heilige huisjes die omver gaan, alle gewoontes die ineens veranderen…… Alles is in razend tempo langs mij heen gegaan en ik heb gewoon de tijd nodig om nu even na te denken over alles eigenlijk.

Daarbij is deze reis het symbool voor het mijzelf confronteren als het om mijn angsten gaat.  Want dat is mij de afgelopen dagen wel duidelijk geworden, dat mijn angsten er nog wel degelijk zijn.  Zenuwachtige gevoelens zoals vermeld in mijn vorige blog vergezellen mij al de hele week. Vandaag kwamen daar ook weer ineens de tranen bij…… ja ik ben weer terug bij de oude Joyce van 2 jaar terug. Maar dat mag best voor zo een extreme stap, alleen 9400 km van huis dat noem ik een uitdaging voor iemand met heimwee en verlatingsangst. Toch weet ik zeker dat ik (na het ellendige afscheid morgen op Schiphol) een waanzinnige reis ga hebben en ga leren dat ik mijzelf prima redt. Met 32 jaar is het tijd om in te zien dat mijn dierbaren belangrijk zijn maar dat ik vooral op mijzelf moet kunnen bouwen en vertrouwen.

Ik ben er dus 2 weken uit, bevind mij aan de andere kant van deze planeet om rond te reizen door het land van de glimlach. Ik zal mijn reislog trouw bijhouden dus mochten jullie daarvan het linkje willen hebben (voor de mensen die niet in mijn FB lijstje staan) doe even een berichtje dan stuur ik de link toe. Lieve lezers tot over 2 weken; vol met verhalen over deze waanzinnige ervaring

Ik ben toch wel een beetje (erg) zenuwachtig

Vraag mij wat mijn grootste passies zijn en zonder twijfel zal ik reizen erbij noemen.  Het gevoel wanneer je op een plek komt die zo anders is als wat je thuis gewend bent…. Weelderige natuur, hoge bergen, azuur tot aqua blauwe zee, I love it! Sinds 2010 reis ik meerdere keren per jaar en dan zijn het ook niet de meest misselijke bestemmingen die ik bezocht heb: Egypte, Mexico, New York, Tunesië, Barcelona, Cote d’Azur, Gardameer, Venetië & Madeira. Ja ik geef toe ik heb een buitengewoon rottig leven Het fijne is ook dat eindelijk de angsten die mij jarenlang in hun greep hadden weg begonnen te trekken. Was ik het verleden al weken voor een reis amper meer rustig te krijgen (geen hap door mijn keel krijgen, amper slapen, de koffer stond minstens 3 weken voor vertrek compleet ingepakt klaar en een enorm emotioneel drama op Schiphol bij het afscheid  ;) ), zeker het afgelopen jaar is het een eind beter geworden. Beter gezegd de dagen voor vertrek zijn aangenaam en ik heb er gewoon echt zin in om weg te gaan.

Mede door al deze ontwikkelingen durfde ik ook de stap te maken om alleen een reis te boeken; zonder iets wat eigen is op pad te gaan. De eerste keer dat ik zoiets deed was in september vorig jaar. Helemaal alleen een uurtje vliegen en het weekend doorbrengen in Glasgow, mede door het concert van Darren Hayes beviel het me allemaal prima. Twee maanden later kwam daar het  cadeau van mijn oma, het mooie geld bedrag wat ik moest besteden aan iets wat echt mijn droom was.  Het stond vast dat ik naar Azië zou vertrekken, dat is al zo lang een droom van mij, maar ik had ik verwacht dat Jer mee zou gaan. Beter gezegd ik heb nog best wel op hem in gepraat maar nee hij zag het totaal niet zitten. Uiteindelijk maakte ik de keuze om toch te gaan en dan met groepsreis mee, alle onzekerheid was ondertussen zo een eind verminderd en daarbij nieuwe mensen leren kennen is altijd leuk. En de afgelopen maanden zijn wat dat betreft al een feestje geweest: reisgenoten leren kennen en veel voorpret op Facebook.

En dan is het punt ineens daar: nog minder dan een week tot het vertrek.  Ik merkte van de week dat ineens dat besef binnen kwam en het veranderde mijn gemoedstoestand direct. Ik werd drukker en vooral emotioneler (zucht waarom toch steeds!?), eerst kwam de woede naar Roxane weer keihard omhoog (die ik toch echt 3 weken volledig kwijt ben geweest) en vervolgens waren er ineens dikke tranen in de auto naar huis. Een super lief sms-je van Jer maakte het besef in mij los: ik ga hem gewoon 2 weken niet zien…… dat is het langste sinds dat wij samen zijn……. En die gedachte zette een kettingreactie van emotie in gang. Ineens kwam de angst voor de vliegreis van (fucking) 12 uur naar boven, de angst dat we crashen, de angst dat er hier in Nederland iets gebeurt met mijn geliefden en ik dan daar zit…… Alle angsten en alle emoties die horen bij het reizen… ineens waren ze weer helemaal terug in mijn hoofd en wat baalde ik daarvan.

Het positieve is dat het gevoel na een heerlijke karate training en een goede nacht slaap een eind minder is geworden. Ja ik heb er weer zin in maar nog altijd knijpt mijn maag samen bij het denken aan het afscheid van Jer, mijn moeder & broer en krijg ik klamme handjes bij het idee 12 uur in een vliegtuig te zitten. Maar het is voor zo een goed doel; voor het waarmaken van mijn grote droom. Alles in het programma van deze reis tovert een lach om mijn lippen en de hotels waar wij verblijven zijn waanzinnig. Ik weet dan ook zeker dat ik me ga vermaken en op 3 juni compleet ontspannen en dolgelukkig weer op Schiphol zal staan. Dolgelukkig omdat Jer dan op me staat te wachten maar ook omdat dromen er zijn om waar te maken en dat dan precies het gene is wat ik gedaan heb… Dan kan ik zeggen dat ik Thailand ervaren heb

 

Never ending chemistry

Het is echt lang geleden dat ik over dit onderwerp geblogd heb, wat een waanzinnig goed teken is als je het mij vraagt. Als iemand mij vorig jaar had verteld dat ik goed 4 maanden niet over Damian zou bloggen dan had ik diegene voor gek verklaard. Maar blijkbaar werkt het toch wel zo en heb ik echt sinds 28 januari niets van betekenis over hem geschreven. Dit was voor mij een teken dat ik eindelijk op het punt gekomen was waar ik zo lang voor geknokt heb; ik ben over hem heen, de verliefdheid is weg. Het gevolg was dat eigenlijk al ons contact naar een absoluut nulpunt ging. We spraken elkaar nog amper, ja het hoi en doei in de gangen was er uiteraard wel maar verder? Nope niets meer. Beter gezegd ik trok mijzelf ook terug bij de laatste activiteit op het werk die ik samen met Damian deed. Er was niets meer wat ons verbond en eindelijk kon ik hem echt zien zoals ik hem zou moeten zien: een collega en niets meer dan dat. De maanden trokken voorbij en alles wat Damian was belande door Roxane meer en meer naar de achtergrond. Ik voelde niets meer als ik hem tegenkwam in de gangen; mijn hoofd was gewoon vol met haar. En wat te denken van twee informele avonden op rij waarbij ik zelfs toen niet eens finaal de droommodus in knalde? Het was bijna angstaanjagend dit te ervaren haha.

Toch is Damian de laatste weken weer actueler geworden in mijn werk en dat komt vooral omdat ik een goede klik heb met de stagiaire die hij begeleidt. Elien is een top meid al was de eerste dag wel heel erg afwachtend richting mij; stilletjes luisterde deze jonge meid naar mijn introductie en zat met een gesloten houding tegenover mij. Gelukkig duurde het niet heel erg lang voordat ze helemaal open brak  en wij een leuke klik hadden. Dit kwam vooral omdat zij zich bezig houdt met een onderzoek wat heel erg veel raakvlakken heeft met 1 van mijn specifieke taken op het werk. En het is ook een beetje mijn karakter dat ik het gewoon leuk vind mensen verder te helpen als ze nog een beetje lost zijn met hun onderzoek. Al snel zaten Elien en ik veel te lachen buiten de gesprekken over haar project om; ja wij gaan goed samen zeg maar. Toch deed ze ook iets waar ik een beetje minder blij mee was, ze sprak veel over Damian en tja ik ben de grootste flapuit ever. Het was een kwestie van tijd voordat ik tegen haar zei dat Damian ook een andere kant heeft dan die über zakelijke houding van hem en dat hij echt de kwaadste niet is. Elien had dus al snel door dat de verstandhouding tussen mij en hem anders is dan tussen ‘normale’ collega’s. Wat ik daar van vond? Tja ik zat er niet zo ontzettend mee, gooide het er naar haar op dat ik ooit een sterke klik met hem had en zij slikte dat voor zoete koek.

Vorige week dinsdag zat ik ook weer met Elien in een hokje en onzeker zei ze tegen mij dat de volgende dag haar beoordeling voor haar eerste deelonderzoek door Damian op het programma stond. ‘Ik ben bang dat hij me dadelijk finaal afbrand…..’ Ik kijk haar hoofdschuddend aan, ‘Zo is hij niet, daar is hij veel te lief voor maak je geen zorgen’ ‘Ja maar hij was ook niet echt happy met de manier waarop jij de informatie voor mij naar boven gehaald hebt….’ Ik zucht even diep van binnen, waarom zou hij het ook gewoon tegen mij zeggen….. Ter plekke besloot ik voor het gesprek van hem met Elien zelf even met hem te praten want waar hij niet happy mee was is iets wat volledig uit mij kwam en niet uit haar. Als hij dat niet vind kunnen omdat het hem als haar begeleider buiten spel zet dan is dat iets waar hij mij op zou moeten aanspreken, simpel als dat! De woensdag breekt aan en ik loop simpel even naar zijn plek (ow wat een verademing dat het gewoon kan! Geen zenuwen meer ) Wanneer ik eenmaal voor hem sta moet ik toch weer even slikken, mijn god Damian in navy blue…… damn wat een fijn uitzicht! (serieus wat stond dat hem goed!) Zijn reactie is een en al verassing dat ik ineens voor zijn neus sta, en vrolijk vraagt hij hoe het met me is. ‘Ik heb je een tijd niet gezien Joyce’ ‘Ja ben een weekje vrij geweest’ We kijken elkaar weer net even te lang aan en voel mijn ogen twinkelen wanneer ik glimlach, een glimlach die direct beantwoord word… crap! ‘Damian kan je even meelopen naar een hokje alsjeblieft?’ Hij knikt en al snel zitten we tegenover elkaar in een kleine ruimte.

Ik leg hem uit dat alle dingen die Elien gedaan heeft mijn voorstel waren en als iemand daar verantwoordelijk voor gehouden zou moeten worden dat ik het zou moeten zijn en niet zij. Weer die vage mysterieuze glimlach die om zijn lippen trekt, ik merk gewoon dat ik mezelf verlies en ik hem diep in de ogen aanstaar. Hoe frustrerend ook; ik merk dat ik dit soort momenten met hem echt heel erg gemist heb. Alles aan mij straalt volledig en dat alleen door zijn aanwezigheid…….. Hij rekt het gesprek door nog een ander onderwerp aan te halen en wanneer alles opgelost en uitgesproken is lopen we samen weer naar zijn bureau. Bij een pilaar stopt hij, ik ga er half tegenaan hangen en hij blijft simpelweg staan. We hebben het over simpele werktechnische aspecten maar fuck die blikken over en weer….. dit was erg. Beter gezegd ik was blij dat we alleen in het kantoor waren want dit had commentaar opgeleverd….. ik kijk geen andere manager ruim een minuut recht in de ogen aan om vervolgens met een blos mijn blik neer te slaan en verlegen te glimlachen.  Uiteindelijk loop ik weg, op wolken en toch ook gefrustreerd….. dit was nou precies wat ik niet meer moest doen…… die valkuil moet ik ontwijken. Ik zucht heel diep en ga achter mijn bureau zitten, die verdomde glimlach nog altijd om mijn lippen; voel mijn ogen nog altijd stralen…… Ik vloek even flink van binnen: Crap!!! Waarom is die man zo verschrikkelijk erg het type waar ik voor val!? 

Ik begraaf mijn hoofd in mijn handen en juist op dat moment hoor ik zacht; ‘Joyce gaat het?’ Elien is ondertussen achter mij komen staan voor onze afspraak. Terwijl we naar het zaaltje lopen knik ik, ‘Ja alles is goed, zat even op mijzelf te schelden’ Wanneer we tegenover elkaar zitten kijkt ze verbaasd mijn kant op, ‘Waar was je net Joyce?’ ‘Ja was even in gesprek met Damian’ Het is even stil en dan zegt ze bedenkelijk; ‘Goh…. die man kan jou echt doen stralen zeg, je ziet er zielsgelukkig uit…..’ Ik kon wel door de grond zakken, dit wil ik helemaal niet zo overduidelijk uitstralen. Wanneer gaat mijn lijf en mijn emotie nou eindelijk snappen dat dit specifieke gevoel voor hem gewoon onmogelijk is, kansloos is….. De gebeurtenissen gaven mij toch best wel weer een tik. Door het besef dat Roxane voor mij wederom niets anders dan het vergeten van Damian geweest is, omdat het bij haar wel kan…….. Ik vraag me echt af wat er voor nodig is om op het punt te komen dat ik geen vlinders meer voel voor hem….. dat ik mijzelf niet meer verlies in zijn ogen, het punt dat hij echt niets anders meer is dan gewoon een collega….. Het lijkt wel godsonmogelijk en verdomme wat baal ik daarvan!

Pijn is tijdelijk, opgeven voor altijd

En we blijven nog even bij het onderwerp karate (ben er  nog behoorlijk vol van zoals jullie misschien merken )

Deze week ging het van een bevlieging naar toch echt wel serieuze materie. Ik heb er lang over nagedacht maar ik wil dus echt vol voor deze sport gaan, dat houdt dus ook in 2 keer in de week keihard trainen.  Dat ging deze week al gelijk de mist in; ik was kapot toen ik de afgelopen trainingsdag (woensdag) uit mijn werk kwam.  Over de reden zal ik van de week nog wel een berichtje tikken maar het was gewoon echt klaar. Ik heb dan ook niets anders meer gedaan dan een beetje in bad liggen en achter mijn laptop een halve marathon van de serie Pretty Little Liars gehouden. Ontspannen ging ik in de avond slapen maar de volgende ochtend werd ik balend van mijzelf wakker. Nog geen 3 dagen en mijn doorzettingsvermogen lag alweer aan gort….. Het is een beetje de story van mijn leven: vol goede moed en voornemens zitten en het niet uitvoeren of weer verslappen. Ik noem even mijn voornemen af te vallen (ben nog altijd 3 kilo kwijt maar dat hadden er al veel meer kunnen en moeten zijn) en het voornemen rustig aan te doen met geld (en dan jaag je de bonus en je vakantiegeld er bijna volledig doorheen in een maand….), ik neem me van alles voor maar doe eigenlijk niets. Over onbegrijpelijk gesproken.

Nu was er geen twijfel mogelijk dat ik zaterdag wel zou gaan, dan ga ik namelijk samen met mijn broertje en is afbellen dus geen optie mits ik echt een hele goed reden heb. Toen vrijdag ook nog eens mijn hele uitrusting binnen kwam had ik er helemaal zin in. Ik geloof dat ik al sinds mijn 8-ste dolgraag aan vechtsporten wil doen maar het mocht nooit van mijn vader: ‘Veel te gevaarlijk Joyce en daarbij wekt het agressie op’ (hoor het hem gewoon nog zeggen…..) Het binnen krijgen van mijn pak en bescherming was daardoor ook een symbolisch iets voor mij, ik wil een vechtsport doen en ik GA een vechtsport doen, punt uit. Het jammere was alleen dat de leverancier mij al voor een veel ervarenere karateka uitmaakte en de verkeerde band mee stuurde. Een band die ik dus niet mocht gebruiken tijdens de training grrrr. Ik neem even contact op met Priscilla en zij regelt even de witte band voor me zaterdag, super!

Gisteren was het dus met een bomvolle tas richting de sporthal rijden en mijzelf in het pak hijsen. Het pak wat van dik katoen is en daardoor eigenlijk te warm is als je het mij vraagt. Maar toch voelt het als meer compleet, de hele setting is gewoon zoals hij zou moeten zijn wanneer ik in pak (zonder band) met een luide Oesh! de zaal betreed. Omdat er gisteren examens waren kon ik ook niet direct naar Priscilla om de band te halen. Uiteindelijk deed een andere zwarte band dat voor mij en konden we als niet examen kandidaten starten met een dodelijk vermoeiende conditionele training. Echt serieus zoiets als dit is ongekend voor mij….. Rennen, over banken heen, push ups en tussendoor continu squatten…. Als je dan al compleet naar de je weet wel bent worden er even 50 situps gevraagd, normaal een eitje nu bijna een onmogelijkheid om uit te voeren…. Twee seconden de tijd even wat te drinken en doorgaan met eindeloze trapsessies en wanneer je zelf niet bezig bent moet je de trappen van anderen opvangen door het stootkussen vast te houden. Na een uur zag ik sterretjes, mijn beide heupen waren ondanks het stootkussen finaal beurs en ik wilde echt niet meer. Ik was zo moe…. ik was zo leeg en vooral zo kletsnat van het zweet. De jongen die tegenover mij stond voor de trappen fluisterde mij toe; ‘Kom op Joyce, volhouden je kan het….’ En juist door die zinnen kon ik er nog iets extra’s uitpersen, ja zelfs de laatste stoten kwamen er met volle kracht uit. Het is dus bewezen dat mijn hoofd het eerder opgeeft dan mijn lijf, goed om te weten met deze sport.

Eindelijk hebben we 3 seconden rust voordat we weer een line-up moeten maken, dit maal voor de witte wand die de twee zalen scheidt. Het examen van de andere groep zit er bijna op en ik dacht dat wij ze respect moesten tonen, ehm niet dus…. De wand gaat omhoog en voor ons staan ook in line-up de examen kandidaten. Wat is de bedoeling? Wij zijn hun sparringspartners voor hun laatste onderdeel: vechttechniek…. Ik voelde letterlijk de blinde paniek mijn lichaam in schieten, WTF!! Ik heb net 1.5 les gehad man….. ik kan niet tegen examen kandidaten vechten…… dat gaat echt niet!!! Priscilla staat echter al naast me en wijst me toe aan redelijk goede bekende van mij. We krijgen het sein starten en damn de dame gaat los op mijn linker bovenarm. De snijdende pijn is al snel overheersend en ik kan alleen maar denken, no way….. daar ga jij echt niet meer slaan. Ik begin met blokken maar dat leidt al snel tot een beurse pols…. Gelukkig mag ik hierna weer even rusten en mijn twee volgende tegenstanders zijn kinderen dus het is allemaal wel weer ok. Totdat ik neergezet werd tegenover een een grotere man; ik weet wat mij te doen staat. Zelf geplaatst en hard stoten en trappen (noem het een overlevingsmechanisme) wat ik dus ook deed. Na een minuut gaat het mis, ik wil hem trappen en hij blokt mij met zijn knie….. Verdomme, echt serieus dat deed zo een knetter veel zeer dat de tranen in mijn ogen schoten. Ik voel het opgeven als wens door mijn lijf schieten maar ik verbijt de pijn en zeg tegen die gast: ‘Doorgaan, nu!’

Ik heb hierna (met een kloppende rechter scheenbeen) het gevecht afgemaakt en zelfs nog een tweede gevecht gedaan. Hierna was ik leeg en deed echt mijn hele lichaam zeer; het voelde alsof ik overreden was door een bus. Maar toch loop ik met een glimlach de kleedkamer weer in, geen moment opgegeven…. zelfs niet toen het echt heel moeilijk werd. Ik trek mijn jasje uit en Maxime (die mooie zwarte band van vorige week) kijkt ontzet naar mijn arm: ‘Jezus Joyce…… je arm!’ Paarse plekken die al langzaam zwart kleuren sieren mijn bovenarm. Mijn scheenbeen rechts is ook dik en vuurrood en mijn heupen zitten onder de zwarte plekken. Ik haal mijn schouders op richting Maxime. Van binnen denk ik maar 1 ding: Ik kan wel doorzetten, zelfs al doet het heel erg veel pijn…. en vandaag was daar het perfecte voorbeeld van. Deze blauwe plekken draag ik echt met trots, ze staan voor de overwinning op mijzelf

Over “Oesh!” en “Fudo-Dachi”

Zoals jullie misschien allemaal wel weten is mijn broertje werkzaam op een sportschool waardoor hij alles en iedereen die daar komt ook goed kent. De sportschool waar ik zelf ook lid van ben verhuurt zijn tweede aerobic zaal ook aan andere sportverenigingen. Zo worden er ondertussen ook Judo lessen voor de jeugd gegeven in de middag en zijn de woensdag  avond en de zondagmiddag ingepland voor een groep kyokushinkai karate beoefenaars. Ik vond die mensen van het karate er altijd maar een beetje intimiderend uitzien, een deel van de mannen ken ik vanuit het boksen maar daar ben ik ondertussen ook redelijk mee gestopt. Ik weet niet maar sinds ik voor een groot deel mijn frustraties, zeker richting Damian, kwijt ben heb ik er gewoon niet meer zo een behoefte aan. Ik kon het wel altijd al goed vinden met Priscilla, de sensei van de groep. De grap is wanneer je haar ziet dat je echt zo een vriendelijke vrouw met lang blond haar voor je neus hebt staan. De realiteit is echter dat zij zesvoudig Europees kampioene in deze sport is en dat 1 van de mannen die ik van het boksen ken haar bondscoach is. Grappig dat die mensen nou juist bij mij op de sportschool rondlopen haha.

Priscilla en ik spraken elkaar vaak in de kleedkamer, maar echt vragen of ik een keer een les mee wilde doen deed ze niet direct. Pas toen mijn broertje een kleine maand geleden besloot een lesje mee te pakken sprak ze daar enthousiast over met mijn moeder en mij. ‘En zou dat dan ook niets voor jou zijn?’, vroeg ze mij. Ik voelde gelijk een behoorlijke afkeer om twee redenen: ten eerste mag ik veel sporten maar ik had van mijn broertje gehoord hoe heftig deze trainingen waren, ik zou dat conditioneel nooit volhouden. Een tweede aspect was minstens even belangrijk, ik had Priscilla wel eens gezien na een training: de blauwe plekken die haar lichaam dan sierde….. En ik heb serieuze issues met pijn, beter gezegd ik ben echt bang voor pijn. Dat is ook de grootste reden geweest voor het afhouden van deze sport. Boksen tja dat is prima aangezien je met handschoenen op een zak slaat en de mannen slaan mij niet als vrouw (de andere vrouwen slaan mij dusdanig zacht dat ik er niets van voelde) Maar een week of twee geleden zette mijn broertje en Priscilla mij soort van voor het blok door het me weer te vragen en zo hoopvol naar mij te kijken. Het meest over het rand pushende commentaar was dat er ook kinderen van 6 mee deden….. Tja ik zei toe maar moet toegeven dat ik bijna alsnog zaterdag thuis gebleven was. Mijn knie deed echt zeer na het bodyboarden en dat was uiteraard wel weer een schitterende uitvlucht Uiteindelijk rechtte ik mijn schouders en pikte mijn broertje op om vervolgens naar een sporthal in 1 van onze buurgemeenten te rijden.

Wanneer ik eenmaal de sporthal inloop, terughoudend achter mijn broertje aan haha, verbaas ik mij even over wat hij allemaal doet. Maffe beweging met zijn armen en hij roept eerst naar de sporthal zelf (WTF!?) ‘OESH!’  en herhaalt dit ritueel wanneer hij tegenover Priscilla staat. Van binnen moet ik een beetje lachen, ben hier op zeker te nuchter voor haha. Priscilla vind het super dat ik er ben en zegt dat ik mij om kan kleden in de kleedkamer. Daar aangekomen staan er nog veel meer meiden voor een groot deel bekenden van mij die allemaal even enthousiast zijn dat ik mee ga doen, leuk! Wanneer ik omgekleed ben (als enige met mijn broertje zonder pak) word ik ook ineens geacht mij aan de regels van respect te houden. En dus ook ik maak de beweging met mijn armen en zeg iets wat beschamend: ‘Oesh’ Dit doe ik ook bij Priscilla (zwarte band toon je respect) en een tweede meid (verdorie wat een knap meisje was dat!) die ook zwarte band is. Vervolgens moeten we op rij gaan staan en doen we een of ander ritueel wat ik absoluut niet volg. Als resultaat lig uiteindelijk nog in gebogen houding op de grond en staat de hele groep alweer, ow fuck goed bezig….. NOT hahaha. Het is daarna tijd voor de warming-up die mij al bijna op de knieën kreeg, jemig dat was heftig! Al rennend was daar steeds een Japanse kreet van Priscilla waarna we stil moesten staan en stoten of trappen uit moesten delen en daar bij ook een kreet moesten maken. Het deed mijn longen finaal in brand zetten, ow mensen wat had ik het benauwd!

Na de warming-up had ik dan ook steeds hoest aanvallen (heerlijk die astma van mij) maar we gingen gewoon verder. Nu in tweetallen met een stoot kussen aan de gang, ik kom terecht in het enige groepje van 3. Samen met die mooie zwarte band dame en een beer van een vent….. de angst voor de pijn neemt direct weer bezit van mij. Toch doe ik fanatiek mee met het stoten tegen de kussens en houd ze ook zelf vast voor de anderen. Het heeft zijn weerslag wel op mijn vuisten want deze zijn zonder bescherming blijkbaar niets gewend en al snel liggen ze helemaal open. Priscilla geeft me bescherming om te dragen op mijn vuisten maar het leed is al geschied, ik haak voor de trappen af (zwak!) Ik spendeer wat tijd aan de kant en wil eigenlijk vooral water hebben om mijn brandende keel te verzachten.  Toch zorgt een klein stemmetje in mijn hoofd dat ik het niet doe, gelukkig maar want de sensei bepaald wanneer je drinkt en anders kost het je 10 push-ups. Hierna gaan we gelukkig kata’s oefenen en hoef ik niet bang meer te zijn voor ademloosheid en pijn. Kata’s zijn gaaf gewoon omdat het zulke mooie figuren zijn om uit te voeren. Er gaat kracht en schoonheid vanuit en misschien juist wel omdat ik zo onbehouwen kan zijn in mijn doen kon ik het extra waarderen. Niet dat ik er goed in was hoor…… want echt serieus ik was rampzalig slecht; iedereen met zijn linker vuist naar voren en bij mij was uiteraard rechts uitgestrekt.  Mooie zwarte band mevrouw (moet volgende week toch eens vragen hoe ze heet ) moest er om lachen en legde iedere keer geduldig uit wat ik fout deed. Hopelijk gaat het ooit nog lukken een kata feilloos uit te oefenen.

Het einde van de les komt in zicht maar niet voordat we echt even los gaan. En bij dit onderdeel begon ik mijn angst voor pijn eindelijk te verliezen! We moesten een rij vormen en iedereen moest een stootkussen vasthouden, maar waar en hoe je dat deed mocht je zelf weten. Op die manier kon jij bepalen wat de persoon die uitgekozen werd moest doen, want degene had te taak de eindeloze rij af te gaan al stotend en trappend. Na 10 anderen is het mijn beurt en voor 1 keer liet ik weer dat gevoel van alle frustratie naar boven komen. Al het verdriet, woede en het gevoel van machteloosheid (vooral richting Roxane) overspoelde mij en dat leidde me langs die rij. Mijn stoten zijn gericht en snoeihard, mijn trappen nog harder…. ik ben hierdoor alleen binnen no time buiten adem en helemaal leeg. De rij is nog geen twee keer voorbij gegaan terwijl mijn broertje de rij wel 5 keer deed…. De les is hierna voorbij en na nogmaals een ritueel of wat kan ik mij eindelijk gaan douchen. Ik loop met de mooie zwarte band mee naar de kleedkamer en met haar bijna zwarte ogen kijkt ze me aan, ‘Jezus wat ben jij ongelofelijk sterk! Respect hoor!’ De andere meiden die ondertussen ook binnengekomen zijn vallen haar bij, ‘Met die kracht alleen al kan je zat wedstrijden winnen… Ga je dit blijven doen?’ Ik twijfel geen seconde wanneer ik zeg, ‘Ja dit is te gaaf, ik ga hier mee door!’ De volgende dag was de uitwerking van deze les duidelijk zichtbaar op mijn lichaam (nog steeds trouwens) blauwe vuisten, blauwe schenen en een spierpijn die zijn weerga niet kende…. Toch straal ik nog iedere keer wanneer ik aan die training denk.

Voortaan zullen mijn woensdag avonden en mijn zaterdag middagen bestaan uit 1.5 uur training, ja ik wil hier echt voor gaan. Ik denk dat ik mijn zelfvertrouwen hier echt een boost mee kan geven, dat ik dan weet wanneer iemand mij echt fysiek pijn wil doen (altijd mijn angst) dat ik mij kan weren. Dat kan ik nu overduidelijk ook al maar ik moet het nog gaan geloven…… Mijn pak en andere dingen zijn onderweg dus ik kan binnenkort zeggen: OESH! Ik ben joyce beoefenaar en groot fan van Kyokushinkai karate

Catch that wave!

Een week of wat geleden ging onze huistelefoon; zoals wel vaker verteld hier kunnen dat maar 2 mensen zijn wie er dan bellen en ja ook deze keer was het mijn oma. Zij en mijn oom, die nog altijd bij zijn moeder woont (please don’t ask why….. ), hadden prijs in de postcode loterij. Deze prijs was nou niet echt iets voor hun leeftijden: een uur flow of bodyboarden bij Dutch Water Dreams. Dit c0mplex is een jaar of 6 geleden vlak bij mijn huis gebouwd en het bevat een wildwaterbaan die aan de olympische standaarden voldoet; daar gaan vooral veel mensen raften of kajakken. Maar een veel leuker onderdeel (als je het mij vraagt) bevind zich binnen, 3 grote bassins waar met hoge snelheid water over een soort schuine trampoline word gepompt. Op deze manier ontstaat er een soort kunstmatige golf waarop gesurft kan worden.  Ow excuseer, waarop geboard kan worden Zoals eerder gezegd kan je kiezen uit flow of uit bodyboarden. Nu is flowboarden verreweg het meest stoer om te doen aangezien het dan de bedoeling is om te staan om een soort snowboard terwijl het water onder je door spuit. Dit heb ik al eens gedaan met het werk een jaar of 5 geleden en hoewel het echt heel tof is zou ik het echt geen tweede keer meer doen. Iedere keer wanneer je omvalt maak je zo een harde smak op die trampoline en daarbij voelde mijn nek de volgende dag aan alsof ik een zware aanrijding gehad had….

Anyways terug naar het verhaal, ze boden mij dus die prijs aan en ik kon nog iemand anders meenemen ook! De keuze was snel gemaakt, dit zou ik samen met mijn broertje gaan doen, simpelweg omdat Jer dit helemaal niets vind. Na een discussie met broertje lief bleek dat hij ook liever ging bodyboarden en dan totaal niet zou zitten met het feit dat meer kleinere kinderen dat doen. En dus boekte we een uurtje voor afgelopen vrijdag en keek ik er vooral flink naar uit. Vrijdag half 3 spring ik op de fiets naar DWD en wanneer ik daar aankom is het chaos, mensen wat was het druk! De parkeerplaats stond vol en voor de deur stonden ook nog eens 3 touringcars…. lang leve de mei vakantie  Gelukkig is het bij de kassa rustig en al snel kunnen we ons omkleden en hebben we een muntje voor de ontvangst van een wetsuit (geen overbodige luxe want het water is onverwarmd) Ik kleed me om in bikini en loop daarna richting de douches om me alvast even nat te maken. Het water is werkelijk freezing wat er uit deze kranen komt en ik huiver wanneer de straal mijn huid raakt. Achter me hoor ik gelach en de opmerking; ‘Nou dat doe je ook niet voor je plezier he?’ Ik draai me om en daar staat een man in zo een piepkleine Spido maar met een lichaam om te watertanden. Ik glimlach automatisch terug en bloos tegelijk (zo charming…..) ‘Tja je moet toch wat……’ zeg ik zacht terug. ‘Veel plezier zo’ is zijn antwoord met een glimlach terwijl hij plaats maakt voor mijn broertje. Mijn broertje die mij even attendeerde op wie dit was, Mark Huizinga Nederlands bekende Joduka….. oeps die had ik mooi niet herkend…. geen wonder dat hij zo een pracht lichaam had hahahaha!

We lopen samen naar de wetsuit uitgifte en terwijl ik mijn pakje in ontvangst neem staat er weer een man voor mijn neus in zo een strak broekje en zo een afgetraind lijf. Zodra ik naar zijn knalblauwe ogen kijk herken ik hem: Erben Wennemars….. tjemig hadden ze even een blikje BN-ers opengetrokken daar? Blijkbaar was dat het geval want mijn broertje was ook Umberto Tam tegengekomen in de kleedkamer, bizar! Hierna is begint voor ons het gehannes met het aankrijgen van die heerlijk zittende wetsuits….. ahum Wanneer we helemaal klaar zijn blijkt dat idd al onze metgezellen een jaar of 12 max zijn. Maar het kan ons weinig schelen, na een uitleg is mijn broertje de eerste die het water opgaat. Zoals hij het doet oogt het makkelijk en dus neem ik zonder al te veel zorgen zijn plaats in wanneer hij van zijn board af valt. Toch moet ik toegeven dat het allemaal niet zo simpel was als dat het leek. Vooral het sturen met zo een board valt behoorlijk tegen….. En ik kan ook melden dat de kracht van het water blauwe plekken kan geven wanneer jij je knie even lomp tegen die straal aanhoudt (echt niet normaal het is bijna zwart nu……. ) Maar buiten dat heb ik genoten, gewoon een uur lang spelen op het water. En ik heb er nog leuke foto’s aan over gehouden ook Ja dat gaan we zeker nog een keer doen!