Flirterig racen

Gisteren moest ik in mijn eentje richting de karate training; Jer moest gelijk door naar zijn werk en ging dus met de motor. Het is warm en dus gooi ik 1 raam helemaal en het andere raam een stukje open. De wind giert hierdoor heerlijk door mijn zilveren kogeltje en om het genot compleet te maken gooi ik een heerlijk Dubstep nummertje aan: Dubsex (geniaal nummer word ik zo blij van :) ) Met de heerlijk tegenstrijdige beats die mijn auto vullen schiet ik door het verkeer van Zoetermeer. Eigenlijk ben ik aan de late kant dus moet even een beetje opschieten. Via een aantal rotondes kom ik uiteindelijk op de rondweg richting Rotterdam uit, een lange tweebaansweg met vervelende verkeerslichten omdat die stomme dingen slecht op elkaar afgestemd staan. Ook deze keer weer moet ik eerst wachten om de snelweg over te kunnen, en ook de volgende verkeerslichten laten de rode kleur zien. Ik sta rechts en naast mij komt een zwarte sportieve auto staan, er zit een jonge blonde knul in die stoer mijn auto inkijkt. Hij moet mijn muziek wel horen die ondertussen overgegaan is in David Guetta.

Ik kijk hem aan, glimlach, en focus me dan weer op het verkeerslicht. Het is duidelijk hij wil een sprintje trekken, ok let’s go for it! De truc met dit soort momenten is te kijken wanneer het rode licht uitgaat, dan ben je altijd net een seconde sneller weg ;) En dat was uiteraard ook nu weer mijn tactiek, ik hang met mijn linker arm half uit mijn raampje en geef vol gas wanneer het rode licht uitgaat. Al heeft deze jonge man toch echt een grotere en sterkere motor in zijn auto, hij blijft me maar net voor. Ja ja sporten tegen een Ford Ka kan lastig zijn ;) Uiteraard staat het volgende verkeerslicht ook weer op rood en hij gaat rechts staan. Ik laat mijn gas enkel los want ik weet doordat ik er werkelijk iedere dag rijdt dat het niet lang meer kan duren voordat het groen wordt. Schakel een keer terug, switch naar de linker baan en idd precies op het juiste moment wordt het licht groen. BAM! gas er weer vol op en ik schiet de zwarte auto voorbij :) (klein kind I know) Dit gevoel is heerlijk en ik heb een smile van hier tot weet ik veel waar om mijn lippen.

Ineens zie ik vanuit mijn ooghoek dat de zwarte auto weer naast me rijdt, de knul en ik kijken elkaar stralend en lachend aan. We knipogen elkaars kant op en rijden dan weer normaal verder. Ook hij moet richting Rotterdam en dus rij ik een kleine 8 kilometer achter hem aan over de enkele baan richting Rotterdam. Wanneer we uitkomen op de grote rotonde is duidelijk dat hij echt door moet naar Rotterdam waar ik afsla naar Berkel. Ik sta daar links voorgesorteerd gezien de kan die ik uiteindelijk op moet. Rechts is vrij maar terwijl we weer wachten op het groene licht komt toch die gast in de zwarte auto weer mijn kant op. Nu rijd ik voorop en hij volgt me overduidelijk…… ehm ok…… Ik was blij dat richting de sporthal ging en niet naar mijn huis. Wanneer ik het parkeerterrein op wil draaien zet hij zijn auto naast me en laat het passagiersraampje zakken.

Ik vind het echt zo kikke om te zien hoe jij kan racen met dat kleine autootje van jou! Je bent volgens mij wel een stoer wijf en daar hou ik wel van. Je zal me misschien voor gek verklaren maar wil je een keertje samen wat gaan drinken?

Flabbergasted kijk ik hem aan, Gozer….. je bent volgens mij net 20 man! Ik ben zeker 10 jaar ouder……, om vervolgens te glimlachen.

Dank je wel voor het compliment :) Maar om op je vraag terug te komen…. ik heb al heel lang een vriend waar ik dolblij mee ben dus helaas. Fijne dag verder!

Zonder pardon geef ik gas en rij het parkeerterrein op waar ik Jer net de gymzaal in zie gaan. Wanneer ik mijn motor uitzet schiet ik onbedaarlijk in de lach: MIJN HEMEL!! Wat was dit dan!? Om vervolgens gloeiend van trots de zaal binnen te wandelen: goed voor je ego dit :D

In tijden van crisis maak je de grootste sprongen

Het is een tijdje geleden dat ik een paar dagen niet geschreven heb en dat vind ik een goed teken. Ik schrijf veel wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, wanneer ik zoveel storm in mijn hoofd heb dat enkel schrijven een beetje rust lijkt te geven. En de afgelopen tijd is dat weer het geval geweest ik zat weer volledig in pieker modus en dinsdag was het absolute dieptepunt. Toch was die dinsdag even zo hard nodig want ik had even een zet nodig uit mijn twijfel / zwelg modus.

Dinsdagavond lag ik na mijn karate training op bed, zoals gewoonlijk had de training mij weer alles doen vergeten. Voelde me daar weer vrolijk en mijn problemen leken volledig te zijn verdwenen. Beter gezegd ik moest diezelfde dynamische stretch als de zaterdag dat ik helemaal instortte weer doen en nu was er natuurlijk helemaal niets aan de hand. Hij ging niet vlekkeloos maar ik stond daar wel ontspannen. Dus ik lag daar een beetje naar het duister te staren en ineens was daar zo een heldere gedachte. Ik zat te puzzelen met mijn kracht en stress profiel en ineens was daar het besef. Het moment dat ik wegglijd is het moment dat ik mij laat leiden door mijn zagende gedachten. Door die kritische stem van mijn vader omdat die mij doet twijfelen of ik dingen moet doen die ik uit mijn natuur standaard zou doen. Het was op dat moment dat ik mijzelf een belofte maakte:

Ik doe enkel nog hetgeen waarvan ik het gevoel heb dat ik het juiste is, waar ik me goed bij voel. Het is onzin mijzelf nog iedere keer af te vragen wat mensen (lees mijn vader indirect) van mijn keuze zouden vinden. Als mijn tegenpartijen het er niet mee eens zijn dan zullen ze dat laten weten en dat is nog altijd minder lastig dan die nijpende onzekerheid door die kritische stem in mijn hoofd.

En dus begon woensdag voor mij een nieuwe periode met nog wel logisch nadenken over een stap die ik maak, maar zonder de twijfel. En dit is een verandering die veel impact heeft op een positieve manier wel te verstaan. Want ik vind mijzelf gewoon een veel leuker mens als ik reageer zoals ik uit mijzelf zou doen. En het geeft ease of mind, ow mensen jullie hebben geen idee hoe erg. Ik merk nu pas hoe erg ik mijzelf heb laten leiden door hoe alles zou moeten zijn in de visie van mijn vader. En dat is het hele punt, je kan iemand moeilijk verplichten te zijn wie hij / zij niet is. Ik denk dat ik nu ook pas inzie waarom ik zo erg in conflict bleef komen met mijn eigen gevoel. Mijn vader vond diepgang gevaarlijk, ging standaard uit dat mensen kennis over jou tegen je zouden gebruiken. Zijn mening was dat diepgang enkel plaats zouden moeten hebben in relaties…. En ergens heeft dat er toe geleid dat ik ook altijd zo gehandeld heb, ontzettend genietend van de diepgang en dan vervolgens in blinde paniek rakend omdat dit niet kan in een vriendschap….

Dit zal mijn visie nooit zijn, want ik vind juist dat het wel kan en doordat ik nu mijn eigen keuze mag maken valt de spanning gewoon van me af. Natuurlijk kan ik gewoon genieten van een diepgaande verstandhouding zonder dat het een relatie wordt, verdorie wat is het voor bullshit te zeggen dat het onmogelijk is. Dat tackelt dus al stress factor nummer 1 voor mij en liet dus enkel nog de stress met Roxane over. En weten jullie ik zit me op te vreten voor een probleem wat in haar zit. Ik ben aan het denken hoe ik mijzelf moet veranderen zodat wij kunnen samenwerken. En dat is even een stap te ver nu ik weer beter in mijn vel zit. Waarom zou ik me voor haar veranderen als zij degene is die al maanden een probleem maakt van de situatie. Zoals gezegd het enige wat ik Roxane ooit misdaan heb is oprecht om haar geven en dat is geen misdaad. En wat ga ik dus aan die situatie doen? Helemaal niets….. zij mag de projectleidersrol aannemen en ik ben benieuwd hoe zij die stap gaat zetten. Ik doe gewoon mijn werk en laat mij lekker meevoeren met de stroom. Mocht het echt hel worden dan kan ik altijd nog eerlijk tegen Haily zijn want ook dat heb ik mij voorgenomen; mijzelf sterk voordoen terwijl ik me niet zo voel, daar ga ik ook mee kappen. Sabine bood me ook aan te helpen mocht het nodig zijn om de juiste dingen tegen Haily te zeggen, met het opstellen van de bullit points. En zo verdween ook stress factor nummer 2.

Door deze crisis, die godzijdank amper een maand geduurd heeft in plaats van maanden / jaren, ben ik in gaan zien dat ik het meest gelukkig ben wanneer ik echt als mijzelf handel. Spontaan, liefdevol, direct, zo gek als een deur: dat is wie ik ben. En eindeloos dubben of de persoon tegenover je, dan wel de samenleving, je gedrag wel zal accepteren is enkel het bewijs dat jij geloofd dat je niet kan zijn wie je écht bent. En dat weiger ik nog langer te doen, zoals ik al in het blogje gedreven door kleur zei: Ik heb zo een uniek karakter (en daarbij zijn alle mensen uniek) en ik ben dolgelukkig met hoe ik als persoon ben. Vinden mensen het vervelend dan zijn wij blijkbaar geen match en dan is het zinloos mijzelf aan te passen om wel een match te forceren. En dat is nou precies de valkuil waar ik steeds weer in donderde en waardoor ik heel erg ging twijfelen aan mijzelf en hoe ik zelf ben. Het feit dat ik nu zeg: ok ik ben blij en trots op wie ik ben: dat is echt een immense stap voor mij. Daarom zeg ik, in tijden van crisis maak je de grootste sprongen. Dat wil niet zeggen dat alles voor goed opgelost is, want twijfel zal soms echt wel weer de kop op steken. Beter gezegd dat gebeurde vandaag nog, maar ik heb nu een handvat wat ik vast kan grijpen om mijzelf weer terug te halen naar het positieve!

Nom nom nom Tag :)

Ik had van de week al vermeld dat ik deze tag zou pikken van Marion, maar ben het helemaal vergeten. Nu zag ik hem ook bij Carrie en was er even het ow ja momentje. Dus bij deze de nom nom nom tag :)

Wat vind jij lekker wat verder iedereen vies vindt (en andersom)?

Ik ben dol op een hoop soorten rauw vlees en rauwe vis. Nu is met de sushi hype rauwe vis niet echt vreemd meer maar mensen kijken mij nog altijd fronsend aan wanneer ik vertel hoe dol ik ben op bijvoorbeeld filet du boeuf; iets wat ik altijd eet wanneer ik in Frankrijk ben. LOVE it!! Daarbij als ik gehakt aan het maken ben moet ik altijd een beetje rauw snoepen het liefst met aromat, Damn! Zo lekker! (en ja kom maar met de reacties; ongezond, gevaarlijk….. I know, maar het boeit me echt niet ;) )  Wat ik tot onbegrip van velen echt smerig vind is zuurkool, alleen die geur al doet mijn maag omdraaien….. Zelfde met erwtensoep, geen typisch Nederlands meisje qua eten dus ;)

 Wat kook je het liefst (en veel te vaak)?

Goh goede vraag eigenlijk, ik probeer af te wisselen in wat ik eet….. tja het wokken met veel groenten en kip maak ik idd vaker als iets anders maar dat is gezond!

In welk restaurant zou je het liefst elke dag eten?
Dat is een nek aan nek race tussen mijn 3 meest favoriete restaurants, of sushi, of Bo en Ro in Zoetermeer (meer culinair dus) of mijn geliefde Vietnamees Lil V in Den Haag, dat eten gaat me echt nooit vervelen :D

Als er een broodje naar je vernoemd zou worden, wat zou er dan op zitten en hoe zou het heten?
Lekker eigenwijs, maar ik zou dan gaan voor een wrap met (evenals Carrie) carpaccio, inclusief de pijnboompitjes, kaas en die geweldige dressing met rucola :D Jammie!! Verzin er eens een naam voor: Genot in een rolletje hahahahaha

Deel een handige kooktip.

Een snel gezond gerecht wat eens iets anders als anders is

Nodig:

  1. Meergranen rijst
  2. Kipfillet
  3. Champignons
  4. Rode ui
  5. 4 tenen knoflook
  6. Koriander
  7. Limoen
  8. Spaanse peper
  9. Geraspte oude kaas
  10. 1 Avocado (rijp)
  11. Rucola sla
  12. Peper en zou

Bereiding:

Kook de rijst volgens de aanwijzingen op de verpakking. Snijd de avocado doormidden en doe het vruchtvlees in een keuken machine (of prak het fijn) voeg daarbij de rode ui, de peper, de knoflook en helemaal aan het einde de koriander en het zout & peper. Laat alles goed fijn hakken en kijk of het dun genoeg is, zo niet een klein beetje olijfolie erbij. Als laatste naar smaak limoensap toevoegen voor de frisheid. Ondertussen de kip in blokjes bakken met daarbij de champignons. Wanneer alles gaar is de rijst, het mengsel van avocado en het vlees met champignons door elkaar mengen. Opscheppen en dan op het boord de kaas eroverheen raspen en de sla toevoegen. En eet smakelijk! staat in nog geen 10 minuten op tafel en is heerlijk :D

Wat staat er nog op je food baking bucket list?

Ik wil eens zelf cupcakes maken, dat kan toch echt niet moeilijk zijn maar heb het nog nooit geprobeerd.

Zelf koken / eten bestellen / buiten de deur eten.

Absolute nummer 1 is buiten de deur eten, ben er dol op! Gewoon dat er lekker voor jou gezorgd en gekookt wordt :D Tja de overige 2 wisselen naargelang mijn bui. Soms heb ik écht geen zin om te koken en dan bestellen we wat ;)

Ben je ergens allergisch voor?

Geloof het niet :)

Wat is je food obsessie van de afgelopen tijd/week/dagen?

Die heb ik niet echt……. ik eet waar ik trek in heb en dan het liefst gezond. Maar of ik echt een obsessie voor iets specifieks heb? Nee dat niet.

Wat is je favoriete toetje?

Ow die van dokter oetker, citroen kwarktaart pudding, to die for!! Heb hem al heel lang niet gegeten maar het water loopt me nu echt in de mond :)

52520027

En wie nodig ik uit de tag over te nemen? Wie wil :)

Dat “geel / blauwe” kantje van mij

Vorige week vertelde ik jullie over de managementdrive test die wij op het werk gedaan hebben.  Buiten de uitleg van onze drives was er ook een profiel van wat wij doen in stress. Mijn stress profiel? Ik word heel erg geel en heel erg blauw, dan wel ik denk (pieker) me suf en probeer structuren te zien in de chaos. De grap is dat ik het natuurlijk herken maar dat ik me vandaag me er pas heel erg bewust van werd ;)  Bewust van hoe geel blauw ik momenteel weer bezig ben.

Dagen als deze, mijn favoriete plek is dan zonder twijfel in de auto met muziek op standje vol beuken. In de auto is er niemand die aan mijn hoofd zeurt en ik kan dan puur de gedachten over mij heen laten vallen. Waarom denk ik? Voor mij is het vooral het geval dat ik compleet wil doorgronden wat ik voel, wat ik denk en er vooral een verklaring voor wil hebben. Iets wat gewoon gebeurt….. dat bestaat niet in mijn optiek, OVERAL zit een reden achter. Een gebeurtenis in het verleden, een woord in het nu, een blik en ga zo maar door. Iets veroorzaakt een kettingreactie en daarbij behorend enorme chaos in mijn hoofd. Wanneer ik in de auto zit probeer ik die chaos in vakjes te duwen, dit stukje hoort daarbij, ow wacht even dat gevoel kan wel eens daardoor komen en ga zo maar door. En zo zat ik net ook weer in de auto een bijna psychotherapeutische sessie op mijzelf los te laten als het gaat om mijn rusteloosheid, angst en ga zo maar door wat de afgelopen weken ineens weer omhoog komt zetten.

Ik denk terug aan alle keren dat ik dit gevoel gehad heb. Ik verlies mijzelf volledig in iemand die er voor mij is want dat gebeurde mij niet zo vaak. Maar het moment dat ik het steeds weer kwijt ben is het moment dat de afstand even in de meest letterlijke zin van het woord wegvalt. Als ik even terugdenk is het in alle gevallen, ok op Damian na dan, een omhelzing geweest wat mij ineens het helemaal kwijt laat raken. Waardoor er echt van alles bij mij los komt zetten. 

Die gedachte laat me dan weer direct terug springen naar het programma wat ik gisteren zat te kijken voordat ik ging slapen. “Dennis Storm into the wild” Ik zapte er toevallig overheen maar was gefascineerd door de woorden die ik hem hoorde zeggen. ‘Ik zit hier nu 5 dagen en leven in the wild, dat kan ik nog maanden volhouden als het moet….. Maar het feit dat er geen warmte of respons is…. dat maakt het overleven’ Vervolgens omschrijft hij zijn gevoel op dat moment: Rusteloos, leeg, verdrietig etc, Herkenbaar…. heel erg herkenbaar….

Het is een vaststaand feit dat ik die warmte en respons te veel gemist heb in de jonge jaren mijn leven…. Misschien heb ik wel nooit geleerd hoe ik daarmee om moet gaan en klamp ik me direct vast aan iemand die even hetgeen doet wat je van je ouders als je klein bent mag verwachten. Iets wat ik in het nu nog altijd heel erg mis omdat Jer het ook niet heel erg over zich heeft.

Met tranen in mijn ogen staar ik voor me uit, de beelden van iemand die zijn / haar armen om mij heen slaat en me gewoon vasthoudt (want meer is het niet) golven door mijn hoofd.

Dit is de essentie van wat ik mis en misschien verklaard het nu wel ineens compleet waarom ik dit zo sterk met vrouwen heb momenteel. Ging ik met Damian vooral de confrontatie van het gemis met mijn vader aan. Doe ik nu dan niet hetzelfde als het gaat om mijn moeder? Dat ik nu hoe dan ook wil zorgen dat die aandacht er van een vrouw wel komt en dat mijn claimerige gedrag een self fulfilling prophecy wordt waardoor de dame in kwestie als een Roxane en als een Sas uiteindelijk weg stapt? Dit is mijn angst zonder twijfel als het om Cynthia gaat en ik doe momenteel alles wat er voor gaat zorgen dat hij werkelijkheid wordt…..

Dit is even een spoedcursus hoe praat je jezelf de put in…… Dat terwijl mijn hele stuk geënt is op ervaringen uit het verleden en vooral heel erg veel aannames. Ik was zo aan het denken en ineens had ik het besef: wat ben ik in godsnaam aan het doen? Het antwoord was duidelijk, ik probeer hoe dan ook de controle te houden in een situatie waar ik afhankelijk ben van de reacties van anderen. En precies daar heb ik moeite mee, loslaten en just go with the flow. Ik schrijf erover want tja dan kan ik aan de reacties van anderen een inschatting maken wat ik kan verwachten……. Dit noemt men het leven zonder vertrouwen….. beter gezegd het mag eigenlijk geen leven genoemd worden. Want leven is ook voor een groot deel genieten, tenminste voor mij wel.  En ik geniet het meest van mijn leven als ik er niet bij nadenk als ik gewoon doe en zeg wat er het eerste in mij opkomt, in mijn spontaniteit zeg maar. Waarom zou ik dat mijzelf blijven ontzeggen? Omdat ik doodsbang ben voor welke reactie er eventueel vanuit de tegenpartij kan komen? Al wordt mijn grootste angst werkelijkheid…… het leven zal doorgaan en ik zal het weer een plek kunnen geven als altijd. Maar waarom zo negatief denken? HEB VERTROUWEN!

Ik eindig weer even in mijn management drives, misschien moet ik eens wat meer uit mijn kracht gaan handelen……. Met lef, bravoure, mijn zorg voor de mensen om mij heen…… gewoon reageren als dat ik altijd doe in iedere situatie. Go with the flow want handelen puur uit angst….. geloof dat daar nog nooit iemand beter van geworden is…

Ben ik nou echt de enige die hier last van heeft? Of herkennen jullie dit? En hoe gaan jullie met dit soort dingen om? Heel benieuwd naar jullie antwoorden…..

Ik mag stralen

Ja het is gisteren echt gebeurt, ik had mijn grootste terugval in maanden…. Ik was vergeten hoe slecht ik me kon voelen maar na gisteren weet ik weer hoe mijn leven er in het verleden uitzag; gedomineerd door haat richting mijzelf en daardoor ontzettend veel verdriet. Zei het gisteren tegen Jer, dat het zwaarder is je zo te voelen wanneer het gevoel er niet meer constant is want dan vergeet je hoe een pijn afwijzende gedachten kunnen doen.

Beveiligd heb ik er over geschreven hoe het gisteren van kwaad tot erger ging tot het punt tijdens de karate training waar ik knakte. Voor een groep van een kleine 40 man werd mij gevraagd of ik een nieuwe stretch wilde uitvoeren die wij tijdens het zomerkamp geleerd hadden. Ik had Pris zelf gevraagd op datzelfde kamp of ik hem tijdens de training voor mocht doen. Maar gisteren, ik liep de cirkel in en de twijfel aan mijzelf die de hele week stapje bij beetje erger was geworden knalde tot een hoogtepunt. Ik zie iedereen naar mij kijken, verwachtingsvol was het waarschijnlijk maar het kwam op mij over als pure ergernis en minachting. Lees de blik die ik op dat moment richting mijzelf had. En toen was het klaar, zoals vroeger kwam er geen zinnig woord meer uit me. Voelde me weer klein en weerloos en dan wil ik maar 1 ding; vluchten. Dat deed ik dus ook ik vluchtte de zaal uit, duwde Pris en Erwin gewoon weg, en viel huilend op een bankje neer in de kleedkamer.

In mijn emotionele relaas van gisteren had ik het al kort over de steun van Pris en die steun heeft me aan het denken gezet. Want het fijne was dat Pris zei dat ze mijn reactie snapte, het te veel nadenken over alles. Overal grip op willen blijven houden door het eindeloos te blijven denken in scenario’s, het wantrouwen naar mensen om mij heen. Ineens zegt ze: ‘Joyce we zitten hier met een grote club, denk je dat als je echt zo een onmens was dat het dan niet allang gehoord had? Want het is ook karate om eerlijk naar jezelf te kunnen kijken, als wij het idee hadden dat je als mens niet handig of oneerlijk bezig was dan hadden we het je allang verteld neem dat alsjeblieft van mij aan’ Het gesprek met Pris kalmeerde me weer iets, de steun was er volledig uit de rest van de groep. Enkel ik kon mijzelf er nog even niet over de emoties heenzetten, na het schrijven, huilen als een klein kind en uiteindelijk een telefoontje van mijn moeder vanaf haar vakantiebestemming lukte dat gelukkig wel.

Ja zie hier de tegenstelling in wat ik gisteren schreef en nu, het punt is dat alles vanuit 2 perspectieven te zien is; het positieve en het negatieve. En vanmorgen las ik iets wat mij doet snappen waarom ik zo hard in het negatieve perspectief kan schieten. In de Santé stond een stukje over aantrekkelijker worden met als subkopje: Hoe je er ook uitziet, je kunt jezelf nóg aantrekkelijker maken. Kwestie van uitstraling en inzet. Het is iets wat mensen vaak tegen mij zeggen, dat mijn uitstraling zo leuk en positief is. En dat vind ik zelf ook, ben enthousiast, bij vlagen zo gek als een deur door mijn spontaniteit en ik weet dat het iets is waarmee ik mensen aantrek. Het enige wat blijft gebeuren is dat er soms een trigger is die al het positieve aan mijzelf ineens inktzwart doet worden. En wat dat dan precies is? Ik heb er altijd heel erg moeilijk mijn vinger op gekregen, ow ja wat er precies in het nu gebeurt weet ik, maar waarom mijn reactie dan zo verdomd heftig is…….

En dan lees je het artikel en dan onder het kopje zelfvertrouwen staat er ineens het volgende:

Meer zelfvertrouwen krijg je door bewust te luisteren naar de kritische stemmen in je hoofd. Vraag je af van wie deze stemmen zijn (Je moeder? Je baas?) Als je begrijpt dat dat jij een uniek persoon bent die dingen op haar eigen manier mag doen zul je een stuk positiever gaan voelen.

Ik hoefde niet eens na te denken van wie de kritische stem in mijn hoofd is, beter gezegd ieder punt van kritiek naar mijzelf in het stuk van gisteren heeft hij al eens letterlijk naar mij uitgesproken. Mijn stuk van gisteren, dit is de volledige visie van mijn vader richting mij…. Te erg voor woorden eigenlijk. Je hart verliezen aan mensen, nee dat doe je niet en zeker niet als je al een relatie hebt. Dan ben je 100% monogaam en anderen bestaan niet meer. Kijk en nu kan je niet sterk zijn, kom op mens stel je niet zo aan, recht je schouders en ga door. Soms moet je mensen nu eenmaal bewerken om te krijgen wat je wilt. Al die hatelijke gedachten eindigen standaard met de meest pijnlijke klap: Zie je wel, je bent niet goed genoeg om te zijn wie je zou moeten zijn….. JE FAALT! Misschien kunnen jullie je voorstellen dat dit soort gedachten je in een soort zwarte drek plaatsen omdat je ergens enkel hoort dat je niet goed genoeg bent en dat doet zo een zeer.

Alleen denk ik nu dat ik mijn vader te veel credits geef op deze manier. Ergens weet ik dat ik alles ben en alles doe wat hij graag gewild had, maar wat zijn ouders nooit en te nimmer hadden geaccepteerd. Dat is klote voor hem maar ik weiger mijzelf te veranderen enkel door de kritische stem van mijn vader in mijn hoofd. Want als je positief naar de eigenschappen kijkt waar ik gisteren zo hard over viel dan kan ik alleen maar blij zijn met deze eigenschappen: Ik kan oprecht om iemand geven, heb zelfs het vertrouwen de mensen toe te laten, durf het aan mijn emoties te tonen en kan hulp vragen wanneer dat nodig is. Wat is daar negatief aan? Helemaal niets! En het zal me best nog wel eens gebeuren dat ik mijzelf te veel laat leiden door zijn stem om dan vervolgens weer te realiseren: Pap je bent nu al bijna 7 jaar dood……. jouw kritiek heeft geen waarde meer: ik mag stralen!

All the answers

Tot tranen geroerd, dit nummer raakt jemig wat mooi……… Wat een emotie in haar stem, geweldige artieste!

When I call you in the morning
Tell you everything’s allright
I can’t see into the future
Don’t see the danger in the night
When I hear the sirene wailing
See the flashing of the light
I know that there’s trouble
There are battles yet to fight
I may not have all the answers
Wouldn’t have it any other way

There’s an inner peace I’m seeking
There’s a lightness in my soul
And everytime I think I found it
Wanna touch it, feel it, hold it
And the day that I stop asking
Will be the day I say goodbye
The world may not be safer
But there’s no truth without a lie
I may not have all the answers, no
Wouldn’t have it any other way

I’ve asked the good Lord Jesus
I’m asking Allah too
I tried the great God Boeddha
And now I’m asking you
I may not have all the answers, no
Wouldn’t have it any other way

When you’re deep in troubled water
You’ve got to fight for every breath
You feel you’re getting weaker
Facing life, you’re facing death
And if you have a God to turn to
Don’t turn the other way
Or a friend that you can count on
Just a prayer you can say
I may not have all the answers, no
Wouldn’t have it any other way

Gedreven door kleur

Heel soms heb je van die dagen op het werk die op voorhand in je agenda staan en waar je gewoon zo happy van wordt. Gisteren was voor mij zo een dag, ow ja 15 juli de dag voor een leuke teamactiviteit :) Een teamactiviteit in mijn straatje wel te verstaan want dat bijna psychologische kantje van mij is dol op alles wat met persoonlijkheden te maken heeft en laat dat nou net het onderwerp zijn van de workshop. Hans had bepaald dat we een dagje management drives gingen doen en ik was daar oprecht blij mee, dit is een namelijk een tool waar ik bij onze vorige eigenaar mee bekend geraakt ben en die ik echt nog dagelijks gebruik. De theorie? De drijfveren van mensen worden in kleuren weergegeven en je hebt er dan 6:

6-drijfveren-van-Management-Drives

Nu is mijn profiel al eens 5 jaar geleden gemaakt en oei dat was een moeilijk momentje voor mij. In die tijd was ik 1 brok onzekerheid en wat gebeurde er? Ieders profiel dus van 50 man terwijl we met z’n allen in een zaal zaten werd op het scherm geprojecteerd en uiteraard mijn profiel was radicaal anders als dat van de rest. Groen, oranje (dat hadden wel meer mensen) maar in plaats van de volgende logische in R&D: blauw (structuur monsters haha) was mijn laatste drive rood. Je moet dat als volgt zien: ik vind het belangrijk dat mensen tevreden zijn, wil absoluut in harmonie werken (groen dus) Daarbij ben ik ontzettend resultaat gericht, ik wil vooruit en presteren (oranje) En om die harmonie en het resultaat te bereiken gebruik ik mijn laatste drive; ik ben iemand met lef en kracht (rood dus).  Nu heb je drives maar diezelfde kleuren kunnen ook een allergie opwekken. Ik heb dat heel erg sterk met blauw (kom alsjeblieft niet aanzetten met details & procedures die duidelijkheid creëren) en met paars (mensen die te dienstbaar zijn en die te voorzichtig zijn………… brrrrrr nee heb ik niets mee!) Geel dat stoort me niet maar het geeft me ook geen energie.

Nu was de pest dat de profielen van mijn collega’s heel duidelijk lieten zien waarom mensen moeite met mij kunnen hebben. Heel veel mensen hebben een ‘probleem’ met rood gedrag. In die groep van 50 man waren we met 2 die er energie van kregen. En tja dan ga ik uiteraard twijfelen aan mijzelf. Baalde van die rode drijfveer van mijzelf, waarom kon ik toch gewoon niet blauw zijn zoals de rest, zoals het hoorde. Ik voelde mij niet meer op mijn plek op het werk want ik was de persoon die anders was, die buiten de groep viel en zoals jullie weten is dat nogal een heikel punt voor dit onzekere meisje…. Over mijn eigen drives sprak ik dan ook nog zelden, maar ik vond het wel makkelijk om de kleuren te gebruiken om zeker 3 jaar geleden mijn nieuwe collega’s in te kunnen schatten. Dat het link is om te doen bleek vandaag wel, want ik heb er bij een aantal behoorlijk naast gezeten ;) Anyways de afgelopen weken werd opnieuw de test afgenomen en ik merkte bij het geven van de antwoorden dat mijn drives veranderd zijn de afgelopen 5 jaar. En dat is natuurlijk niet zo vreemd, ik ben veel dichter bij mijzelf gaan staan en dan zie je ook in het werk meer en meer de echte Joyce.

Dus met brandende nieuwsgierigheid en mijn oude profiel op zak was het vanmorgen richting de zaal. Het was goed de theorie weer eens goed te horen, merkte dat er toch een hoop weggezakt was. Ik moet glimlachen bij de ondersteunende filmpjes bij iedere kleur en zeker het filmpje bij rood levert wat blikken en knikjes mijn kant op ;) (deze reclame) Ik snap waarom mensen hierbij direct de link naar mij maken, trainen, trainen en nog eens trainen voor je doel in vechtsport, jep that’s me :) Nooit opgeven, altijd door blijven zetten. Misschien dat ik op dat moment al besefte dat mijn rode drive nou eenmaal een dominant aspect van mijn karakter is en dat ik er eigenlijk enkel blij mee zou moeten zijn. Ik denk namelijk zelf vaak aan de negatieve kant van de rode drive: het dominant en overheersend kunnen zijn terwijl er ook zoveel positieve aspecten te noemen zijn aan deze drive.

Misschien wist ik op voorhand al dat mijn drives nu veranderd zouden zijn ;) En jawel mijn nieuwe profiel werd uitgedeeld en idd ik ben veranderd wat ik dus al dacht…. Mijn grootste drive is niet meer het tevreden houden van mensen en werken aan de harmonie, nee groen is nu mijn tweede kleur. Gevolgd door mijn resultaatgerichte oranje kleurtje als drive nummer 3. Mijn grootste drive is rood geworden, de kracht, het lef, de snelheid maar daardoor soms ook de dominantie….. En weten jullie in plaats van mij ongemakkelijk te voelen was ik mega trots op mijn profiel. Ja idd radicaal anders als de rest, als je ons team in een chart uiteen zette stond mijn stipje ergens helemaal alleen, maar ik ben echt authentiek en dat is iets wat ik altijd heb willen zijn. De dame die het hele verhaal faciliteerde zei dat ik een bijzonder profiel heb, dat ik gebruikt zou kunnen worden als breekijzer in moeilijke gesprekken omdat ik de relaties kan behouden en toch ferm door kan pakken. En ze heeft gelijk, mijn team ziet nu ook meer hoe ze mij kunnen gebruiken…. mag hopen dat ze het meer gaan doen :)

Leuk iets die kleurtjes, ben stiekem nu wel benieuwd…… wat denken jullie dat jullie drives zijn?

 

Buitenlandse blogmeeting

Bloggen en mensen ontmoeten, het is en blijft een geweldig iets :) Ik heb zelf de eigenschap dat ik ontzettend nieuwsgierig ben naar het leven van anderen en daarom lees ik graag blogs en wanneer ik iemand dan virtueel ken word ik ook heel erg nieuwsgierig naar de persoon achter de blog. Om die reden twitter ik ook, dan leer je mensen nog net even iets beter kennen om dan uiteindelijk over te stappen naar FB. (In het verleden ontmoette ik eerst mensen en stapte dan over naar FB bedenk ik me net hahaha) De grap is dat je dan een beeld van de persoon aan de andere kant hebt maar een foto en status updates doen de persoon vaak geen eer aan.  En dus als ik echt nieuwsgierig ben naar mensen en ik krijg de mogelijkheid dan zal ik altijd kiezen om diegene te ontmoeten. Ik heb het nu met 4 mensen gedaan en nog geen enkele keer ben ik teleurgesteld ;)

Een week of wat geleden krijg ik via de FB chat een berichtje van Blog vriendinnetje Carrie: of ik zin had te komen naar een blog meeting in België. Van de mensen die uitgenodigd zijn ken ik 2 helemaal niet en de rest heb ik half al eens ontmoet en half niet. Ach waarom ook niet? En dus gooide ik in de agenda, 13 juli blogmeeting België. Op deze manier is het dus echt wel even een weekendje extreem veel in de auto gezien mijn trip naar de Veluwe op vrijdag, maar het is allemaal voor het goede doel :) Ik heb zondag nog even een redelijk rustige ochtend aangezien we pas tegen 12 uur hadden afgesproken. Ik moest enkel even nog mijn creatie in elkaar draaien als het om eten ging aangezien we allemaal iets mee zouden brengen. Ik besloot voor mijn geliefde gevulde wraps te gaan; zo klaar maar ik vind het vooral verschrikkelijk lekker. Spullen gepakt en wel, zowaar ook gedacht aan mijn paspoort die ik over het algemeen vergeet wanneer ik een dagje de grens over ga, stel ik mijn Garmin in en ga ik maar op pad ;)

De route rijdt heel erg makkelijk weg aangezien het een stuk is wat ik wel vaker rijdt, ik baal enkel van de regen want de wegen in België zijn gewoon bloedlink wanneer daar water op blijft staan. Dan is het de snelweg verlaten en een Vlaams stadje inrijden. De hele weg heb ik heerlijk meezingend mijn gedachte de loop gelaten en dan merk ik dat ik toch de focus een beetje kwijt ben….. oei miste ik zo maar een rood verkeerslicht….. OEPSIE!! Ik zie het gebouw wat onze gastvrouwe aangemerkt heeft als herkenningspunt en besluit dan daarna maar een parkeerplekje te zoeken. Achteraf doe ik dat op een niet zo handige plek en dus mag ik nog even een eindje wandelen. Ik vind het een mooie wijk, prachtige huizen daar kom ik dan met mijn maisonnette woning hahaha. Uiteindelijk vind ik het juiste huis waar auto’s geparkeerd staan…. oei ben waarschijnlijk de laatste en dat vind ik niet fijn! (verlegen kantje kwam even omhoog zeg maar )

Ik bel aan en dan doet de gastvrouwe Tita open, wat voor mij even een apart momentje was hahaha. Jemig hoe kan iemand zo op Roxane lijken!? bizar gewoon! De begroeting is hartelijk en zodra ik de kamer binnenwandel zie ik Chrissebie al direct zitten met haar man, geen twijfel die is precies zoals ik verwachtte hahaha. Carrie is er nog niet dus ik stel me ook even voor aan de enige blog heer in het midden. We raken een beetje in gesprek en ik merk dat ik afwachtend ben, voelde me een beetje anders omdat ik de Vlaamse taal slecht beheers en me dus echt moet concentreren om de gesprekken te volgen. Wanneer Carrie dan ook binnenkomt voel ik me ook losser komen, het is fijn een bekend iemand naast je te hebben zitten. Zo ie zo fijn elkaar weer even te zien :D

De middag zelf is erg gezellig en echt iedereen had enorm zijn / haar best gedaan op het eten. De uren vliegen voorbij en al snel is het half 6 en ik wil Jer nog even zien voordat hij weer zijn nachtdienst inschiet. Bie gaat als eerste weg en Carrie en ik vertrekken tegelijk, en ja dan staan we toch weer met Tita te beppen voor de deur. Het bewijs is wederom geleverd ik voel me zoveel prettiger in kleine groepen, kom daar veel beter tot mijn recht hahaha. Carrie is zo lief mij even af te zetten bij mijn zilveren kogeltje en dan kan ik weer op pad naar het Hollandse. Vond het een hele leuke ervaring om bij zo een groep te zijn. Zoals gezegd mensen ontmoeten die je kent van het bloggen, het is en blijft geweldig :D

Bij de Veluwse bron

Als je me vraagt wat voor dingen ik graag doe om te ontspannen dan weten jullie dat ik een groot fan ben van massages. Maar ik ging ook altijd graag naar wellness centers en dan vooral samen met mijn moeder. Zeker het complex van Elysium vlak bij mijn huis is een geliefde locatie voor een dagje niets moet alles mag :) Het is echter een behoorlijke tijd geleden dat ik voor het laatst zo een dagje gedaan heb aangezien mijn vaste partner in crime meer heavy in love bij haar geliefde rondhangt ;)  Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik over het algemeen toch echt voor de behandelingen ga en dat ik daarom nu nog enkel de massages pak. Maar als je dan een keer uitgenodigd wordt om richting zo een complex te gaan in goed gezelschap dan twijfel ik ook niet, even een dagje niets, geen werk, geen laptop, geen telefoon, nee niets van dit alles; enkel rust :) Geen moment heb ik getwijfeld om ja tegen Cynthia te zeggen, uiteraard vond ik het een heel erg goed plan lekker richting de Veluwe te rijden voor een dagje Veluwse bron. Leuk om eens een ander complex te bezoeken wat het stuk rijden echt wel waard zou zijn aldus Cynthia.

Dus ik nam afgelopen vrijdag lekker vrij en vertrok (te laat ;) ) richting het oosten. Onderweg is het gelukkig niet al te druk maar ik kan niet vol gas gaan aangezien de spitsstroken open zijn, jawel en we weten het allemaal: 100 km/u is dan de max grrrr. Voorbij Amersfoort veranderd de omgeving en rij ik weer door de prachtige bossen; vind dit toch wel zo een beeldschoon stukje van Nederland, zonde dat het zo een eind uit de buurt is. Ik heb toch wel redelijk door kunnen rijden en dus heb ik de verloren tijd ingehaald en zal ik keurig stipt 10 uur, zoals afgesproken, aankomen. Alleen dan moet er niet een leswagen voor mijn neus gaan zitten met daarin een dame die het liefst wil dat de hele weg verlaten is voordat ze weer invoegt…. Uiteindelijk rij ik een industriegebied in en zegt mijn Garmin dat ik 1 of ander klein weggetje moet nemen. Het is er ontzettend smal en er staat een verbodsbord maar ik ben laat en dus besluit ik maar gewoon te rijden. Zowaar ik kom bij de parkeerplaats aan maar heb ergens het vermoeden dat het op deze manier niet helemaal de bedoeling is ;) Na een gezellige begroeting wandelen Cynthia en ik naar het modern ogende gebouw, beter gezegd als je zou zeggen dat hier een trendwatch bureau zou zitten geloof je het ook.

Omgekleed en wel is het eerst maar eens tijd voor een kopje thee en omdat het lekker weer is kan dat buiten :) Zodra we zitten kijk ik uit over het prachtige meer wat zich voor ons uitstrekt, wauw zeg ik heb direct het gevoel op vakantie te zijn. Zo ie zo dit hele complex is anders dan de andere plekken waar ik geweest ben, heel erg geënt op buiten maar dat kan natuurlijk ook liggen aan het weer wat we nu hebben. Het is even haasten na het drankje aangezien we de dag direct al starten met onze massages. Als massage had ik gekozen voor een Lomi Lomi massage (ja ja het bestaat echt ;) ) wat een massage met de onderarmen is waardoor de golven van de zee nagebootst worden. De beste man die mij masseerde kon het iig heel erg goed en hij straalde zoveel rust uit heerlijk! Helemaal zen lopen we hierna een rondje over het complex zodat ik even kan zien wat we allemaal kunnen doen hier. Ik ben onder de indruk van vooral zoveel verschillende soorten sauna’s waarbij de goede gesprekken sauna onherroepelijk een smile op mijn gezicht tovert. Uiteraard bij 80 graden even een diepgaand gesprek voeren, dat lijkt me een redelijke uitdaging hahaha. Maar first things first, lunch met uitzicht over het meer. Het is warm, broeierig en dan is een badjas echt niet lekker kan ik melden, maarja verplicht he ;) Toch ben ik blij wanneer na het eten 2 bedjes aan het water inpikken en ik even languit in de schaduw mijn ogen kan sluiten. Ik denk dat zelfs in slaap gevallen was als de twee dames achter ons iets minder luidruchtig over hun legendarische stapavond aan het beppen waren… hoe hinderlijk!

Uiteindelijk is het half 2 en we besluiten maar eens te gaan doen waarvoor we hier zijn. Wanneer ik met mijn moeder ben zijn de sauna’s en de rituelen daar hetgeen wat we uit de weg gaan. Mijn moeder kan er gewoon minder goed tegen, maar vandaag wil ik die rituelen wel eens meemaken en dus starten we met een klankschalen ritueel in de zoutsteensauna. Kan melden erg ontspannend maar vooral ook erg zweten, mijn hemel zelden zoveel vocht verloren in zo een korte tijd. Cynthia weet te melden dat het tweede ritueel wat ik echt nog wil doen nog heftiger gaat zijn; en jawel ze heeft gelijk. Een opgiet ritueel met feng sui muziek, ge-wel-dig. De Japanse muziek die de ruimte vult, de temperatuur die met iedere scheut water / etherische olie omhoog schiet en dan de lucht die in beweging gebracht wordt door een dame met natte doeken of nog mooier als je het mij vraagt een grote waaier. Ik waadde mij even in Japan en wist direct weer waarom dit land mij zo aantrekt. En daarna koelen in het grote meer terwijl het in de verte dondert en de regen lichtjes spettert, echt heerlijk :) Ik kan nog veel meer schrijven over hoe relaxed deze dag was, maar neem het gerust van mij aan;  de Veluwse bron is een aanrader :) Pas tegen half 11 in de avond besluiten Cynthia en ik weer eens op naar huis te gaan. Het is slopend door de complete duisternis te rijden en zeker omdat er wegafzettingen zijn maar dit was het helemaal waard. Wat een heerlijke dag was dit!