Wanneer je zelfmoord overweegt………

Dit is weer zo een blogje waarover ik twijfel of ik hem nou wel of niet achter ww zou plaatsen. Jullie gaan van dit stukje schrikken daar ben ik heilig van overtuigd en ergens wil ik mensen daartegen beschermen. Maar aan de andere kant…… dit zijn feiten, dit is echt gebeurt en door gisteravond voelt het alsof het ineens weer actueel geworden is. Mij ervoor schamen? Nee dat heb ik nooit gedaan al kan ik hels om worden wanneer mensen het een schreeuw om aandacht noemen. Ja een wanhoopskreet was het zeker maar niet om het medelijden van mensen, ik wilde enkel dat die verschrikkelijke pijn ophield….. Dat de tranen weg zouden trekken, dat ik weer kon lachen, dat ik weer wilde leven…… want het is een feit de wens om te leven, ik ben hem ruim een half jaar helemaal kwijt geweest. Heb ik hier ooit echt heel intens over geschreven? Nee dat wilde ik niet, dat kon ik niet, want dat kwam zo verschrikkelijk dichtbij….. Was bang dat het mij definitief over het randje zou donderen.

Ik sloot deze periode ergens in 2011 voor mijzelf af maar sinds gisteravond is de periode weer in mijn hoofd, sterker dan dat het in jaren geweest is. Leah kwam gisteren eten en ja hoe het gesprek erop kwam? Ik zou het niet meer weten, maar feit was dat ik begon te vertellen over deze helse periode in mijn leven. Je zou misschien denken dat ik alle herinneringen afgeblokt heb maar nee, alles is nog super helder in mijn hoofd aanwezig. En ik kon er ook ineens echt open over praten maar mijn hemel wat deed dat veel met mij……. ik was terug in die zware maanden, echt terug.

2010: 

Het was een bewuste keuze geweest om eerlijk naar Damian te zijn, hem op te biechten dat ik echt al 5 lange jaren mijn hart aan hem verloren had. Ik wist op voorhand hoe zwaar het zou gaan worden dat ik hem zou verliezen want dat is iets wat ik altijd stellig geloofd heb. Op het moment dat ik hem zou vertellen dat ik gek op hem was……. no way dat hij daar blij mee zou zijn…… De rotsvaste overtuiging dat ik als persoon niet goed genoeg voor hem was maakte die overtuiging ontiegelijk sterk. Maar de bevestiging voor die overtuiging dag in dag uit mee te maken……… Hoe langer hoe verder zakte ik weg, iedere keer als ik Damian zag……. en dat was vaak……. was het alsof iemand mijn hart uit mijn lijf rukte en het compleet vertrapte. Zijn hele wezen leek naar mij te kijken met een intense haat, complete minachting…… ik was niets….. niet waard om ook maar iets van aandacht te geven. Als je zoveel van iemand houdt……. wanneer hij jouw alles is…… er is maar zoveel wat je kan handelen op zo een moment. En dus werd mijn leven zwart, een aaneenschakeling van heel erg veel tranen en heel erg veel pijn. Het deed fysiek pijn, ik had gewoon echt pijn in mijn hart en mijn ogen……. pfoe man die deden zo een zeer van het huilen.

Hoe verder ik weg zakte hoe meer ik het gevoel kreeg er gewoon niet meer uit te komen. Ik wilde echt dat die pijn stopte, alles beter dan die hel. Maar welke optie ik ook voor mijzelf omhoog toverde…… pijn zou er altijd zijn…… Zou ik blijven op het werk dan werd ik dagelijks geconfronteerd met Damian. Zou ik gaan was daar die pijn die mij echt vloerde door het idee dat ik Damian nooit meer zou zien (heel krom…) De enige optie die geen pijn zou doen was de pijn dat alles zou stoppen….. Ik speelde met mijn leven, keer op keer. Mijn motor werd een potentieel moordwapen voor mijzelf. Links / rechts en echt ruim 30 a 40 km/ uur te hard vloog ik door het verkeer. Het boeide mij simpelweg niet meer dat er ongelukken konden gebeuren op zo een moment. Dan was iedereen tenminste van mij af, dan kon ik niemand meer tot last zijn…… want dat was ik nu toch overduidelijk? Een waas van tranen was er dan nog alleen maar, de wereld vervaagde en alles werd dan echt zwart. Dit gevoel kon uren aanhouden, echt uren met niets anders dan pijn en nog eens pijn…… En dan vond ik iets van een stukje ratio wat mij deed beseffen dat er misschien een paar mensen waren die mij zouden missen. Mijn moeder, mijn broer…… Jer? Nee hij was toen ook nog bij vlagen zo een zak tegen mij, voor hem zou het ook enkel een opluchting zijn. Maar mijn familie……. zij zijn de ENIGE reden geweest dat ik de stap nooit gezet heb, de reden dat ik toch onbewust bleef vechten.

Nadat ik dit vertelde aan Leah kregen we het over het onderwerp wat hier zo sterk aan gekoppeld is voor mij persoonlijk: alle gevoelens die ik voor mensen kan krijgen wanneer mensen echt dichtbij komen. Want ik weet dat alles met Damian gevoed werd door enkel mijn eigen emoties…… mijn hoop, mijn droom dat hij misschien toch echt meer voor mij voelde, dat ik ook echt bijzonder voor hem was. En als je ergens een rotsvast geloof in hebt dan wordt die overtuiging overheersend waardoor je jezelf steeds meer in iemand kan verliezen en waardoor die klap zo hard is wanneer de zooi explodeert omdat je de echte waarheid opzoekt. Leah vraagt me hoe het dan zit met die emoties en ik blokkeerde zo hard. Waarom? Omdat ik ineens me realiseerde wat mij met haar maanden parten gespeeld heeft…….

Damian was de eerste die ik zo dichtbij liet komen, hem verliezen leidde bijna tot zelfmoord zo kapot was ik daarvan. Met Roxane……. het was korter waardoor ik een fikse klap te verwerken kreeg maar dat ik hem nog net aan trok. Met Sas heb ik zelf de controle teruggepakt omdat ik nu exact weet hoe wij er beiden in staan is er rust…… Maar met Leah…… fuck ik realiseerde me gisteren hoe diep zij bij mij van binnen zit en welke klap het mij zou geven wanneer ik haar nu zou verliezen. En ja ik weet dat niets voor altijd is en ja ik weet dat ik ronduit raar te noemen ben omdat ik mij zó geef aan mensen dat het ergens precies tussen vriendschap en liefde in gaat zitten. Ja ik weet dat mensen daar absoluut niet op zitten te wachten en daardoor mijn rare sprongen in het begin, ik wilde mijzelf beschermen tegen een klap. Mijn zelfbescherming heb ik een paar maanden terug opgegeven, met vertrouwen besloot ik de sprong te wagen om mijn muren omver te gooien. En ja dat is enkel super prettig geweest, maar door gisteren is er een stuk angst omhoog komen zetten wat altijd onderhuids er gezeten heeft. De angst dat het klapt tussen ons beiden, juist omdat ik er zo een zooitje van kan maken met emoties en gevoel…… Ik vind dat zelf allemaal prima……. maar de tegenpartij in deze……. ik denk dat ze het enkel strontvervelend vind, wat ik snap. En iets wat mensen stoort kan reden genoeg zijn om weg te stappen en gisteren realiseerde ik me ineens welk effect dat op mij zou kunnen hebben…… Die klap van Damian absoluut herbeleven….. En ik weet niet of ik dan weer zo sterk zou kunnen zijn om te zeggen dat ik doorga voor de mensen die van mij houden….

De bovenstaande gedachten maken mij bang, bang dat ik ten omwille van emoties hele drastische keuzes zou kunnen maken zoals ik in het verleden al bijna deed. Ik snap gewoon niet waarom deze emoties zo heftig zijn gebleven, waarom dit gewoon niet lijkt te stoppen. Ik had in geen miljoen jaar verwacht dat een simpel gesprek dit effect op mij zou hebben, misschien was het juist omdat ik er met Leah zelf over sprak…… wie zal het zeggen? Maar ik dacht echt dat ik er overheen was, dat ik een streep onder dit soort gevoelens gezet had……. Het feit is dat dit een groot en vooral dominant aspect van mijn persoonlijkheid is en dat ik moet gaan accepteren dat dit is wie ik ben. Het feit is dat ik vooral lijk te moeten leren hoe je er mee omgaat wanneer je zo een belangrijk persoon voor jou verliest, want die mogelijkheid is er nou eenmaal altijd. Mijzelf beschermen door mensen op voorhand af te blokken? Ik heb het geprobeerd maar daarmee ontzeg ik mezelf te veel vind ik. Misschien is eerlijk zijn het enige juiste om te doen in deze……..

Waarom heb ik uiteindelijk dit blogje geschreven? Omdat ik even mijn gedachten wilde ventileren uiteraard, maar ik hoop dat jullie nu iets meer snappen hoe het kan gebeuren dat er oogschijnlijk niets met iemand aan de hand is, maar dat er onderhuids vanwege eigen emoties zoveel pijn kan zitten dat een definitief einde de enige oplossing lijkt.

One of those mornings…..

Een doodnormale woensdagochtend, ik word wakker en met een snotterig hoofd (heerlijk zo een after vakantie verkoudheid..) zet ik koers richting de douche. Ik merk dat ik deze ochtend emotioneel ben, de avond die achter mij ligt heeft mij aardig zo niet heel erg uit het lood geslagen (ja hier volgt nog wel een blog over….). De herinneringen aan mijn meest zwarte periode uit mijn leven blijven zich aan mij opdringen, de leegte die ik toen voelde slokte mij vanmorgen ook weer behoorlijk op. Hoe is het toch mogelijk geweest dat ik echt zoveel liefdesverdriet had om iets wat amper echt te noemen is dat ik serieus zelfmoord overwoog? Het boezemt mij angst in omdat ik ergens de vrees heb dat het mij nogmaals zal gebeuren, wie zegt dat ik dan weer zo sterk kan blijven? Zo rationeel dat ik weet dat zelfmoord geen oplossing biedt……. dat ik weet hoe erg mensen stuk zouden zijn van mijn keuze…….. dat daar ineens de berusting zou zijn…. Pas na gisteren snap ik dat het de grootste angst is die ik heb, de angst dat ik bij weer zo een klap puur vanwege mijn eigen emoties echt knak……. (hmmmzz zware intro zo Joyce….. )

Laten we het er op houden dat ik er totaal niet bij was met mijn hoofd vanmorgen. Eenmaal in de auto weet ik dat ik heel snel deze modus uit moet stappen want ik ben er nou eenmaal een ster in mijzelf finaal de shit in te helpen op zo een moment. Ik gooi dus het lampje aan en besluit het half uurtje naar mijn werk dan even vol toe te geven aan de leegte wat over het algemeen (wonderlijk genoeg) een helend effect heeft. Ik zoek en vind een cd met echte Joyce muziek, knetter gevoelige rock muziek wat altijd half de tranen in mijn ogen tovert, ja nu mag dat best even van mezelf. En zo geniet ik van vooral The Foofighters en dan met name het nummer ‘I should have known’ Dit specifieke nummer draai ik 2x achter elkaar en dan begint een wat harder nummer van hun. Ik ben ondertussen bij het meest teen krommende punt in mijn reis naar het werk, een kruispunt met flitskast waardoor je echt max 50 kan rijden en wat binnen no time weer een rood verkeerslicht heeft. En ja hoor uiteraard rijdt die idioot voor me zo traag dat ik weer net rood licht heb, zucht!

De muziek knalt nog altijd door mijn auto en ineens word ik mij bewust van een extreme stank in mijn auto. Ik kijk naast me en ik zie werkelijk overal rook, gaat lekker met die auto naast me zo te zien……. Ik kijk hoofdschuddend naar die man, heeft hij nou echt niet door dat het niet goed gaat met zijn auto? Ondertussen kijkt die man net zo hoofdschuddend naar mij…… ehm WTF mensen?? Ik kijk nog eens goed naar de rook en besef me dan pas dat het mijn motorkap is die zo rookt, KUUUUUUUUUT!!!! Het verkeerslicht schiet op groen en ik moet nu echt even stappen nemen, wat ga ik doen? Snelweg op is geen optie….. motor afzetten op dit drukke stuk uiteraard ook niet……. Ik zet mijn muziek zachter en dan uit, kookt mijn motor echt? Nee dat niet, maar hij jaagt wel als een idioot om te koelen…… De rook wordt erger en erger….. shit shit shit! Volgende verkeerslichten weer rood, even tijd om te denken…. ja ik ga dan maar Rotterdam zelf in….. Een man die naast mij komt staan draait zijn raampje omlaag: ‘Je moet echt naar de kant jonge dame….. dit is niet goed, en kijk uit wanneer je de motorkap opent!’ Ik knik naar hem, hoest me een ongeluk door de rook die nu ook naar binnen komt zetten.

Uiteindelijk ga ik op de weg parallel aan de A20 rijden, met beiden ramen open aangezien de rook nu ook via de ventilatie naar binnen komt zetten. Kan jullie melden, ik was echt niet happy op dat moment, fuck wat was dat scary! Eindelijk is daar mijn verlossing in de vorm van een Tango, ik rijd het terrein op en gooi direct de motor uit en ga zo snel mogelijk buiten staan, MIJN HEMEL wat een bende allemaal weer! Ik bel de wegenwacht, die zouden er binnen een half uurtje moeten zijn, en ga dan maar de mensen op het werk informeren. Ik denk namelijk niet dat ik vandaag nog op het werk ga komen, noem het een voorgevoel. Dan eet ik even een boterhammetje en besluit dat ik na 20 minuten best wel de motorkap open kan gooien en eens kan loeren wat er nou aan de hand is. Nou dat is een erg duidelijk verhaal, werkelijk overal zit vloeistof, ik gok zomaar koelvloeistof aangezien die rook zo erg stonk……. Met een kleine 30 minuten is de berger er, die loert even onder de motorkap en ziet dan dat mijn verwarmingsslang losgesprongen is (compleet afgebroken….) en concludeert dat ik naar de garage moet. Dat kan in de Spaanse polder maar ik vind het geen handig idee dat mijn auto ver van huis en redelijk uit de buurt van mijn werk staat. En dus was de oplossing dat ik met de taxi naar huis gebracht werd (op kosten van de verzekering) en dat de auto vanmiddag naar mijn vaste garage gebracht is.

En zo werd ik dus autoloos…….. Ik hoop dat mijn schatje snel gemaakt is, want al heb ik nog een motor staan….. zonder auto is toch echt wel armoe troef :(

[cursus material] Mindfulness week 1

Soms doe je cursussen op het werk die best boeiend zijn om ook met anderen te delen. En via Twitter weet ik dat er meerderen zijn die dit onderwerp zeker interessant vinden dus daarom heb ik besloten wekelijks te schrijven over de nieuwe cursus die ik op het werk aan het volgen ben: te weten een cursus mindfulness. Waarom ben ik deze cursus gaan doen vragen jullie je misschien af…… Tja het is mijn grote zwakte: ik ben een dromer….. leef eerder in het verleden of de toekomst dan dat ik in het hier en nu ben en ergens vind ik dat heel erg zonde. Het leven is al zo kort en dan mis je de helft ook nog eens keer omdat je met je hoofd heel ergens anders zit. Om die reden heb ik altijd al iets met mindfulness willen doen maar die cursussen waren populair toen ik nog bij de psych zat: ze waren altijd binnen no time vol en zelf geld eraan uitgeven? Tja ben en blijf een echte Nederlandse he……. dat zag ik dus niet zitten.

Echter het geluk kan soms aan je kant zijn en voor mijn vakantie was er ineens een oproepje geweest op het werk: 3 sessies van 8 weken voor elk 17 personen: oh hell yeah! En dus schreef ik mij in en had ik gisteren sessie nummer 1. Sessie nummer 1 die op voorhand al een beetje frustratie opleverde; ik opende mijn mail na mijn vakantie en ik heb 4 persoonlijke reminders voor een questionnaire. Hoe moeilijk kan een beetje lezen van een out of office reply zijn? Als ik er niet ben kan ik ook geen lijst invullen mensen….. zucht! Maar goed, ik vulde in de ochtend als eerste dus keurig de lijst in en schrok toch nog een beetje van mijn antwoorden. Vooral het feit dat ik toch nog zo enorm last kan hebben van stressklachten bij vlagen is eigenlijk alles behalve goed natuurlijk. Ook kan ik echt nog wel last hebben van valse schaamte (heel erg zelfs) en ben ik er bijna een ster in mijn fouten zelf keihard af te straffen omdat ik het idee heb dat anderen dat anders wel voor mij doen…… Reality check, nee Joyce je bent nog altijd niet waar je zou willen zijn…… Maar goed wellicht dat deze cursus mij daarmee gaat helpen.

Dus even voor 4 uur al mijn zooi inpakken en een makkelijke broek aantrekken (jawel we hadden voorschriften) Wanneer ik me dan stipt 4 uur meld in het zaaltje naast ons hoofdgebouw ben ik de eerste, heel fijn. In de zaal liggen matjes met een soort kussentje erop en ik kies maar lukraak een plekje. Dat specifieke plekje zorgt er weer voor dat de rest van de mensen allemaal lijnrecht tegenover mij komen te zitten en ik als een soort lievelingetje van de trainsters naast hun zit……. echt he….. Uiteindelijk is er nog een laat komende heer die uiteindelijk mijn maatje wordt bij het voorstellen. Met de kennismaking achter de rug wordt ons gevraagd wat wij denken dat mindfulness inhoudt. Kreten als; acceptatie, non-judgemental, here and now worden genoemd en uiteindelijk wordt de echte definitie gedeeld;

  • een vorm van meditatie waarin men zich op een niet-reactieve manier bewust is van de fysieke en geestelijke sensaties en situaties van het moment (“Een zachtmoedige relatie aangaan met wat er zich nu aanbiedt”): bewuste aandacht.
  • een levenshouding die zich kenmerkt door acceptatie van onvermijdelijke negatieve en positieve ervaringen: aanvaarding.
  • juiste indachtigheid of bewustzijn in de Boeddhistische leer

Allemaal heel leuk en aardig die schitterende vage omschrijvingen maar het wordt pas echt leuk als je het zelf gaat ervaren. En dus was het tijd voor een kinderlijk simpele oefening die toch wel een  *zodan!* momentje bij mij naar boven toverde. We kregen allemaal 2 rozijnen waar we eens aandachtig naar gingen kijken, voelen, ruiken…… Het was me eigenlijk nog nooit bewust opgevallen hoeveel geur er aan een doodsimpele rozijn zit….. bizar gewoon. Maar het werd pas echt een bizarre ervaring toen we de rozijn in onze mond mochten stoppen. Weten jullie ik heb als kind zo verschrikkelijk vaak die kleine pakjes rozijnen leeg gegeten maar of ik ze ooit écht geproefd heb? Na gisteren zeg ik nee, nog nooit eerder had ik een rozijn echt geproefd. En dat deed me realiseren hoe ik altijd eet: ik prop simpelweg mijn eten naar binnen zonder er echt bij stil te staan wat ik eet. Zou dat dan ook direct de reden zijn voor het altijd nog trek hebben na het eten? Misschien wel…….Food (hahahaha woordspeling) for thought zeggen we dan.

Deze oefening deed ons dus allemaal inzien hoe een verschil het maakt of je dingen met volle bewustwording doet of terwijl je met 10000 andere dingen bezig bent (zoals ik altijd doe) Dit leverde nogal wat ervaringen van mensen op en daar hadden we het dus even over in de groep. Het grappig dat ik sommige reacties helemaal herken en anderen weer absoluut niet. Er zit al meer als een uur van de 90 minuten op en dus is het tijd voor de laatste oefening: meditatie. We worden gevraagd geknield of in kleermaker zit op het kussentje plaats te nemen en op het geluid van de klankschaal onze ogen te sluiten. De cursus leidster leid ons door ons hele lichaam heen en vraagt ons dan te focussen op onze ademhaling. En dat was dus echt een hel want mijn voet sliep, ik had honger, ik hoorde een klok en mijn gedachten waren echt all over the place. Ik wilde zo graag gaan verzitten, maar het werd een soort strijd met mijzelf om het vol te houden. Smekend om het wederom klinken van het schaaltje……. Wat een hel! Nog nooit zo een klote meditatie meegemaakt! Ik weet nu waarom ik het altijd zo fijn vind om compleet in een waas van halfbewust zijn te verkeren tijdens meditatie want er is zoveel wat je op zo een moment ervaart…..

En dat is het besef wat nu geland is, door alles in het hier en nu te gaan ervaren merk ik hoeveel dingen je ervaart op ieder moment en dat is nogal overwhelming om mee te maken. En dat is nu juist hetgeen waar ik me over het algemeen van af probeer te sluiten en daarom ben ik zo een dromer….. denker….. Ik heb gewoon heel veel moeite met al die prikkels om mij heen….. En dus wordt het mindfulness traject voor mij een test of ik het aankan alles nu echt ten volle te gaan ervaren. We hebben huiswerk, we moeten mediteren 2x per dag 8 minuten lang…… Ik moet een dagelijkse routine mindfull gaan doen, iedere dag……. En ik ben echt super benieuwd wat dit met mij gaat doen. Tot de volgende update zal ik zeggen……

Tag: Fall Favourites

Fall Favs

Na mijn laatste stukje zomer in Turkije moet ik mij nu er toch echt bij neer gaat leggen dat de zomer erop zit voor 2014 en dat de herfst is aangebroken. En hoe kan je dat beter doen dan met een tag over je favoriete dingen in de herfst? (Jawel ik heb favoriete dingen in de herfst ookal verafschuw ik dit seizoen :) ) Dus bij deze mijn fall favourites:

Thee
Hallo ik ben Joyce, theefreak aangenaam! Jawel mensen jullie hebben hier te maken met een echte thee leut! Ik ben dol op thee en drink het de hele dag door. Er zijn smaken die ik het hele jaar door drink zoals mijn geliefde Earl Grey (gewoon pure noodzaak bij het opstaan punt uit!) en groene thee. Maar in de herfst heb ik ook meer behoefte aan de wat kruidigere soorten thee, uiteraard Chai Tea Latte (jammie!!) maar ook de wat warmere thee smaken uit een zakje. Ik ben momenteel helemaal into Orange Jaipur van Lipton, is zwarte thee met sinaasappel helemaal fijn :D

Koffie
Het is de reden waarom ik de bijnaam heb van eeuwige student: jawel met 33 jaar lust ik nog altijd geen koffie…… Ik vind de smaak echt zo brrrrrr……… Het is te bitter en soms vind ik dat echt jammer want al die hippe koffie creaties zien er heerlijk uit. Ik heb 2 jaar terug nog eens een cappuccino geprobeerd maar dat was weer zo een tegenvaller dat ik het maar opgegeven heb. Geen koffie voor mij dus ;)

Avondeten
Tja dat is weinig anders bij ons thuis in de herfst, nog altijd wok schotels met kip en heel veel groenten. Vroeger maakte ik nog wel eens jachtschotel, misschien moet ik dat maar weer eens maken. Of zoals vanavond heerlijk aardappeltjes uit de over met sugarsnaps en varkenshaas! Uiteraard met mijn signature champignon saus!

Snoep/koek
Echt snoep is het niet maar dit is wel de tijd van stoofpeertjes en dat is voor mij een ware traktatie! Ik vind het heerlijk wanneer het hele huis naar de kaneel / de port ruikt en je dan in de avond warme peertjes met vanille ijs eet :D

Sjaal
Die kunnen wat mij betreft het hele jaar door :D Ik heb tegen de 60 (abnormaal eigenlijk haha) sjaals en ja lieve lezers ik draag ze allemaal! Hoe feller gekleurd, hoe beter :D

Schoenen
In deze tijd pak ik mijn hoge gevoerde laarzen weer uit de kast voor onder mijn skinny maar verder draag ik alles wat ik het hele jaar door draag, want shocking misschien ik heb maar 5 paar schoenen / laarzen ;) (not so girly moehaha)

Geurkaars
Ik ben een liefhebber van hele lichte geuren als het om geurkaarsen gaat. Mijn absolute nummer 1 is Opium: zacht, zoet, exotisch: echt heerlijk! Maar ook Lotus en Jasmijn maken mij erg gelukkig :D

Lipstick kleur
Enkel een zachte subtiele glans, ik ben niet van de kleuren op mijn lippen en als ik het al doe (bijzondere gelegenheid bijvoorbeeld) dan is het een zachtroze kleur, niets te opvallend dus want ik wil de nadruk op mijn ogen houden ;)

Parfum
Ik had hier stomtoevallig eergisteren een discussie over met Jer, want voor mij is er geen verschil tussen zomerse en winterse geuren. Ik heb gewoon een aantal geuren die ik altijd lekker vind :D Maar sinds gisteren ben ik dan toch in het bezit van een meer (ja hoe zal ik het noemen?) sensueel, warme geur dan de frisse dingen die ik anders draag. Mijn nieuwe liefde: Dior Addict Eau de toilette, HEERLIJK en echt perfect voor de herfst :D

Bezigheid
Iets wat ik al heel erg lang niet meer gedaan heb maar wat ik weer eens zou moeten gaan doen: in de vroege ochtend foto’s maken in het bos: schitterend! (en ja deze is iets nabewerkt, maar wees eerlijk het resultaat is er ook naar! )

5X7B9517

Tag: Typisch Hollands

m1cyt20wovl6

Om nou te zeggen dat ik het toonbeeld ben van een echte Nederlandse meid? Oh nee absoluut niet……. veel verder dan de geërgerde uitspraken van mijn Engelse collega’s dat ik ‘SO DUTCH’ ben (lees verschrikkelijk direct) gaat mijn puur Nederlandse karakter niet. Toch was ik direct enthousiast toen ik bij Jenn deze tag zag, dus een typisch Nederlands blogje deze keer :)

1. Één of meer koekjes bij de thee?

Ehm geen koekjes bij de thee mag dat ook? Het is iets wat ik eigenlijk enkel heb meegekregen vanuit mijn oma. Bij mijn ouders waren er geen thee momentjes maar bij mijn oma des te meer. En dan bleef het niet bij 1 koekje….. ach wel nee! Dee koekjes trommel van oma, dat ding is legendarisch! Ja ook al bij Jer hahaha. Mijn favoriet? Ow de overheerlijke sprits, zo slecht maar verslavend lekker!! Het is maar goed dat ik niet dagelijks bij oma ben ;)

2. Wat is je favoriete stamppot?

Ik ben niet de grootste fan van stampotten en dus heb ik eigenlijk maar 1 soort die ik wel eens eet en die ik dan ook echt heel erg lekker vind; stamppot rauwe andijvie met spekjes, ow mensen wat is dat lekker! Daar is het ondertussen wel weer een keer tijd voor in huize Joyce, op het boodschappenlijstje voor morgen dus :)

3. Wat is de leukste Nederlandse feestdag?

Al begint de lol er steeds meer vanaf te gaan met al dat eeuwige gezeik over de zwarte piet: uiteraard Sinterklaas. Er rust iets magisch op dit feest, tenminste dat rustte er altijd op voor mij. Ik kan er nu zo geërgerd door raken dat er zo een discussie over niets is……. zwarte piet is altijd zwart geweest en dat betuttelende gedoe hier in Nederland dat mensen zich gediscrimineerd zouden kunnen voelen…… please he! Dit feest bestaat langer dan dat die mensen hier wonen, beter gezegd ik vraag me af of het probleem bij die mensen ligt of juist bij de personen die de absolute gelijkheid willen houden in Nederland…… Gezeur als je het mij vraagt…… (he he dit lucht op!)

4. Wat is volgens jou het leukste plekje in Nederland?

Zo dan wat een vraag……… Het leukste plekje in Nederland……… Het woord plekje doet vermoeden dat het een klein liefelijk plaatsje moet zijn…… Daar ga ik dus niet in mee, ik ben een groot liefhebber van de stad Rotterdam. Vind het een mooie stad door zijn skyline, vind het er gezellig door de verschillende straten met barretjes en het is shopping paradise. Dus zonder twijfel Rotterdam centrum.

5. Wat is jouw favoriete accent en doe eens een stukje na?

Tja als van origine Haagse dame kan ik niet anders dan kiezen voor het Haagse accent niet waar? Ik daag jullie uit de tekst uit de strip hardop voor te lezen, ik lach me iedere keer kapot als non- Haagse personen dat doen :D

b46644d0-b12f-012c-faa5-0050569428b1

6. Welk woord is voor jou typisch Nederlands?

Een typisch Nederlands woord, mijn hemel! Daar moet ik echt over nadenken weten jullie dat? Ik heb even een zoektocht op Google gehouden en leer zelf nog eens iets hier:

Wat is dan een zin met typisch Nederlandse woorden? “De tukker stond in zijn oude kloffie te beppen op de ventweg.” De woorden in deze zin worden door minstens 85% van de Nederlanders gekend, terwijl dit bij Vlamingen slechts tussen de 15 en 35% is. Bij de meeste Vlamingen zal het dus niet gaan dagen dat een tukker iemand uit Twente is en dat kloffie kleding betekent.

Ik ga het hier maar bij houden, hopeloze vraag dit voor mij ;)

7. Welk typisch Nederlands gebruik vind je het leukst?

Nu schieten gelijk al die kinderspelletjes mijn hoofd in: ezeltje prik, zakdoekje leggen, spijker poepen: oud Hollandse gebruiken dus :) Mijn favoriet: de stoelendans, dat blijft zelfs op mijn 33-ste nog leuk hahaha.

8. Welk Nederlandse gezegde is je favoriet?

OMG!! Ik ben gaan zoeken op gezegden en ik ging stuk door de volgende: die is echt geniaal!! De gebraden haan uithangen moehahahahahaha!  Dit betekend zoveel als op onverantwoordelijke wijze erg veel geld uitgeven aan met name lekker eten en drinken.

Maar even serieus ik ben zelf altijd wel een liefhebber van die mooie spreekwoorden zoals De schepen achter je verbranden of Ere wie ere toekomt. Die spreekwoorden klinken zo chique, oud Hollands :)

9. Wat is je favoriete winkel van Nederlandse bodem?

Ik denk dat ik dan toch voor de V&D ga, daar kom ik toch wel erg graag om te shoppen :D

10. Wie vind je de leukste BN-er?

Ik heb heel veel sympathie voor Marco Borsato, die man komt altijd zo vriendelijk en puur over. Daarbij is het uiteraard een rasartiest :D

11. Wat vind je het leukste en/of mooiste Nederlandstalige liedje?

En via Marco Borsato komen we bij mijn favo Nederlandstalige liedje wat dan net niet van hem is ;) Nee mijn favo nummer is van Nick en Simon, door de tekst vooral want verdorie wat is dit een geniale tekst! Daarbij is dit zo mooi qua muziek en zang: LOVE it!! Mijn favo nummer: Nick en Simon – Wijzer (dan je was)

12. Haring, ja of nee?

Oh Hell Yeah!! Ik ben haring verslaafd :D Zonder uitjes want dat is een doodzonde voor de smaak, nee gewoon de pure smaak en dan zeker de Hollandse nieuwe! Hmmm misschien morgen maar even op de markt halen :D

En daarom moet ik dus leren NEE te zeggen…..

Het verhaal begint ergens in april denk ik van dit jaar. Ik ben aan het werk wanneer ik van Nienke een berichtje binnen krijg: of ik zin heb in  een avondje samen weg. Uiteraard!! Altijd leuk met mijn vriendinnetje af te spreken :) Dus mijn antwoord was uiteraard een ja met de vraag wat ze in gedachten had, zelf was ik uitgegaan van een avondje film en wat eten maar dat bleek de totaal verkeerde kant op gedacht. Nienke vroeg mij mee naar een concert van de Guano Apes, een band waar ik zeggen en schrijven 1 nummer van ken. Eerlijk is eerlijk ik schoot al direct de twijfel in, concerten vind ik super maar dan wel van bands waarvan ik de muziek super vind en vooral waarvan ik de muziek ken. Wat mij toch deed besluiten ja te zeggen? Het feit dat Nienke en ik er samen op uit zouden gaan, dat leek me gewoon super gezellig :)

Dus ik betaalde een kaartje en besloot eens wat meer muziek van deze band op te zoeken. Ach slecht was het allemaal zeker niet maar echt mijn smaak ook niet……… Dus mijn gevoel was al die tijd al redelijk dubbel te noemen en dat werd nog erger toen Nienke mij vroeg of ik het erg zou vinden als er een collega van haar mee zou gaan. En daar kan ik dus echt niet tegen he? Je maakt een afspraak samen en dan komt er een derde bij, lees ik ben geen liefhebber van grotere gezelschappen en al helemaal niet van gezelschappen in oneven aantallen, daar komt gewoon gedoe van, heb ik helaas zelf al vaak genoeg mogen ervaren. Maarja, dan gewoon even zeggen: Nee sorry meis dat zie ik echt niet zitten……. Het is mijn ‘probleem’ dat ik vind dat je dát niet kan maken…….. En dus zei ik uiteraard dat het geen enkel probleem was en kreeg nog meer de zenuwen voor die avond (en niet mijn muziek en met een groepje, bah bah bah!). Gelukkig was het nog heel erg ver weg…… beter gezegd de exacte datum wist ik niet eens zeker. Ergens eind november stond mij bij……..

Terug naar het nu, naar afgelopen maandag om precies te zijn. Ik lig heerlijk ontspannen op mijn strandbedje in de zon muziek te luisteren als er ineens een whatsapp binnen komt. Ahhh gezellie mijn dinnetje! Het berichtje is echter vreemd te noemen, hoe laat spreken wij woensdag af? Ik pijnig mijn hersens, woensdag? Wat is er in godsnaam woensdag? Ik open mijn agenda en zie dat we pas voor 31 oktober een date hebben staan, volgens mij is mijn dinnetje een beetje in de war…. Ik besluit het een beetje tactvol te vragen, Woensdag?? Help me even wat is er woensdag? En dan is het echt een klap in mijn gezicht, letterlijk: Het concert van de Guano Apes wat anders? Ik staar naar mijn telefoon en kan alleen maar denken, NEE NEE NEE!! Het is mijn vakantie, de vakantie van mij en Jer; ik heb echt absoluut geen zin een avond weg te gaan naar een concert waar ik echt geen zin in heb. En dus raakte ik in conflict met mijn eigen geweten….. Want ik had zelf ja gezegd…… Ja tegen alles, voor zover Nienke wist had ik hier ontzettend veel zin in…… Verdorie wanneer zou ik nou eens leren gewoon nee te zeggen wanneer ik iets niet zie zitten…

Voor mijzelf was de keuze dus al snel heel erg duidelijk, dan maar heel jammer van die 30 euro, sorry maar ik heb echt geen zin en ik wil dingen niet tegen mij zin doen. Alleen werd ik eerst weer super ontwijkend over de reden waarom tegen Nienke. Omdat ik mij zo in de datum vergist had legde ik haar uit dat ik mijn tijd samen met Jer door wilde brengen deze week, waarop ik de opmerking terug kreeg dat ik net de hele week met hem samen was geweest. Ok het was duidelijk dat dit echt het verkeerde keelgat inschoot bij haar….. Dus ik besloot haar te bellen en jawel ik kreeg de voicemail terwijl ze gewoon online was bij de whatsapp….. crisis wat een gedoe! Beter gezegd snapte ik haar teleurstelling maar vond ik dit eigenlijk puur manipulatief, hoe moeilijk kan het zijn even op te nemen en mijn verhaal aan te horen? Een appje dat ze nu ging sporten…… ok prima. Ik besluit voor mijzelf gewoon eerlijk te zijn en alles op te biechten aan Nienke, al mijn twijfel, hoe weinig ik met die hele band heb en dat ik er gewoon écht geen zin in had in de specifieke avond en dat het los stond van haar. Ik vertel haar dat ze beter alleen met haar collega kan gaan die er wel zin in heeft en dan een leuke avond te hebben, zonder iemand die er tegen haar zin staat. Reactie terug was een boze snauw en dat is ons laatste contact geweest.

Ik weet dondersgoed dat de fout in deze totaal bij mij ligt,  ik had vele malen eerder aan moeten geven dat dit niets voor mij was. En dat is het punt bij mij, dan voel ik me zo een trut. Maar door wat er nu gebeurde ben ik tot de conclusie gekomen dat ik nu een veel grotere trut ben geweest door op het allerlaatste moment te zeggen dat ik niet wilde. En hoe nu verder? Ik weet het echt niet, ik laat Nienke maar even want ik denk dat ze mij nu spuugzat is……. ergens terecht. En toch…. als je mij vraagt of ik spijt heb van mijn keuze zou ik nee zeggen. Ik wilde deze 2 weken puur met Jer doorbrengen en heb nu een heerlijke avond gehad waar ik WEL gelukkig van werd. En dat is voor jezelf kiezen, enkel de manier waarop….. die kan nog heel wat netter……

Genieten onder de Turkse zon

Dag lieve blog volgers, hebben jullie mij gemist? Het is een record voor mij: 12 dagen lang geen blog lezen (oké dat was misschien zelfs nog wel langer….) en ook geen woord schrijven. Beter gezegd ik heb niet eens oude blogs terug gelezen. Ik had gewoon echt een break nodig van alles en oh ja mensen een break heb ik gehad! Een break met mijn vent en enkel mijn vent, wat hadden wij daar beiden behoefte aan! En dus boekten wij een week of 7 geleden een reis naar Torba Turkije in zo een super ultra all inclusive resort met vooral het voornemen om beiden echt eens goed uit te rusten en dus ook echt geen ruk uit te voeren. Vorige week dinsdag was de dag van vertrek eindelijk daar maar dat wil niet zeggen dat we ontspannen weg gingen. Nala (tijger uit vorige blog) was nog altijd ziekjes en ik kreeg zelf ook even een flinke terugslag in de vorm van een gigantische paniekaanval, hoe bedoel je ik heb mijzelf een klein beetje te ver gepusht de afgelopen tijd……..

Uiteindelijk stappen we om half 3 het vliegtuig in voor een vlucht van een kleine 5 uur doordat we een tussenlanding hadden op Eindhoven. Vorige week geleerd dat het van Rotterdam naar Eindhoven ongeveer een kleine 20 minuten vliegen is, complete waanzin zo een stukje als je het mij vraagt ;) Jer en ik vonden het allang best met onze plekjes bij de nooduitgang en zeker door de ietwat kinderachtige film verliep de vlucht vlotjes. Jer en ik hebben lol doordat ik steeds selfies wil maken van ons samen en hij de meest idiote koppen blijft trekken moehahaha. Eenmaal op Turkse bodem zijn het visum en de koffers snel in ons bezit en zetten we koers richting de hostes van onze reisorganisatie. En wat we toen meemaakte was even een cursus heel erg snel schakelen.

Hallo familie X? Jullie hadden Thor geboekt he? Dit hotel sluit overmorgen……. dus jullie kunnen uit 2 opties kiezen; óf jullie overnachten 2 nachten in Thor en stappen dan over naar Voyage wat ook een couples only resort is, of jullie gaan nu direct naar het Vogue resort.

Daar sta je dan samen, je ingesteld op Thor resort omdat daar blijkbaar alle rust en luxe te vinden zou zijn, omdat we daar een overheerlijke jacuzzi op onze kamer zouden hebben…. Hoe kan je zonder te weten wat die overige hotels inhouden in godsnaam een keuze maken? En let wel ik ben een enorme controll freak op dat gebied, ik moet gewoon weten waar ik terecht kom en hoe het daar is. In dit geval hadden we 0,0 een idee waar we heen zouden gaan en baseerde onze keuze op 2 dingen. We wilden niet midden in de week nog eens moeten verhuizen én volgens de hostes waren de kamers in Vogue echt een droom te noemen. Dus nou ja dan die maar………

Laat in de avond rijden we een super lange oprit af met overal vlaggen, aan de zee zien we een kermis wat blijkbaar bij dit immense complex hoort. Eenmaal bij de receptie is die hal helemaal mindblowing pracht en praal, alles zo chique en heerlijk ruim opgezet. We worden naar onze kamer gebracht die idd immens groot is: 60 vierkante meter!! Dat is bijna ons huis…… Er staat een mega kingsize bed (waar ik Jer de hele vakantie in de nacht kwijt geweest ben hahaha) een bank, een bureau, een grote glazen schuifpui leidt naar het balkon inclusief prachtig zeezicht! WAUW!!! De keuze was dus juist en na een klein baalmomentje omdat er nergens meer eten te vinden is….. (heel slecht ultra all inclusive he….) besluiten we dan maar lekker buiten te gaan hangen bij de bar. De eerste avond dus een beschonken avond en dat waren eigenlijk alle avonden / middagen als ik heel eerlijk ben…. De cocktails hebben rijkelijk gevloeid (stuk of 8 per dag…… pompiedom…..) en alles wat healthy was is echt een hele week overboord gegooid. Ow ja we hebben iedere dag 1.5 uur keihard getraind maar daarna was het vooral genieten van de zon met een muziekje en een boekje en de rest ;)

De vakantie om alles voor mijzelf op een rijtje te zetten bleek verrassend weinig tijd nodig hebben om mij te laten ontspannen. Waarom? Omdat ik wel eindeloos weer kon praktiseren over hoe ik dingen anders aan zou moeten pakken maar dat ik eigenlijk ontzettend goed weet dat ik gewoon dingen zou moeten doen waar ik gelukkig van word, ja dat is mijn conclusie van deze vakantie: ik mag mijzelf absoluut op de eerste plaats zetten :D En dat heb ik gedaan, door gewoon zonder schuldgevoel gigantisch te genieten van de aanwezigheid van Jer, van de zon, van de rust, van de massages……. ach eigenlijk gewoon genieten van het feit dat het zo een verschrikkelijk fijne vakantie was. Ja mensen ik ben weer terug, vol energie om jullie te verblijden / vervelen met mijn verhalen :D

……

Scene of the crime

De laatste dagen voor de vakantie, het is standaard het moment dat ik doodmoe word. Het werkt piekt altijd en ineens begin ik dan te merken wat de afgelopen maanden met mij gedaan hebben. Het gevolg is over het algemeen dat ik die laatste avonden zonder enig probleem als een blok in slaap donder. Gister was daar absoluut geen uitzondering in; ik had de derde lange (leuke dag) op rij. Dinsdag gingen we met mijn afdeling in Rotterdam uit om afscheid te nemen van Hans, wat echt een top avond was en waardoor ik pas 11 uur thuis was, woensdag volgde de Dove self-esteem day en ook gisteren had ik na het werk weer een date. Dit maal ging ik samen met Maaike (weten jullie nog mijn vriendinnetje die een hersenbloeding kreeg in mei…..) na het werk sushi eten. Het is toch ongelofelijk dat ze al weer zo goed als alles doet, zij is het levende bewijs dat je met een positieve instelling echt heel erg ver komt! Anyways, we hebben een super avond gehad, lekker veel gepraat en vooral heel erg veel gelachen. Echter dag 3 op rij zonder rust….. het was klaar om half 9, ik stortte in. Gelukkig trekt Maaike ook nog geen hele lange dagen dus het was geen enkel probleem haar weer thuis af te zetten en naar huis te rijden.

Eenmaal thuis heb ik niet eens de puf meer om nog op mijn laptop te kijken of een douche te nemen. Ik kijk nog wel even bij onze tijger Nala die na Punky nu ook ineens ziekjes begint te zijn…… Ik maak me zorgen om haar en besluit dat de dierenarts nu wel een juiste stap zou zijn. Met die gedachte kruip ik mijn bedje in, het duurt nog geen minuut voordat ik diep onder zeil ben. Ergens in de vroege ochtend word ik wakker, het is half 4 en het bed naast me is nog altijd leeg. Ik vraag me af of Jer ernstig moet overwerken of dat hij voor de verandering weer eens op de bank beneden in slaap is gevallen, dat laatste zou ook zeker niet de eerste keer zijn ;) Tegen 5 uur schrik ik weer wakker doordat Jer met een doffe plof zich in bed laat vallen en zijn armen om mij heen slaat, hmmmmm heerlijk <3 Ik zak weer in slaap en wanneer het dan kwart voor 6 is besluit ik toch maar de dag die voor mij ligt onder ogen te gaan komen. Ik pel mij uit die sterke armen en spring onder de douche, wanneer ik daar onder vandaan kom zitten zowel gele als grijze op de overloop maar Nala is nergens te zien wat niet typerend voor haar is, ok dierenarts dus, punt uit!

Ik kleed me aan en zie dan ineens op het witte tapijt op de overloop rode spatten liggen, ik schrik me wezenloos! Jemig dat ze veel niest is 1 ding maar bloed erbij!? Ik loop naar beneden en dan is er een ware crime scene die zich voor mij openbaart. Echt overal liggen plasjes bloed lijkt wel, op de trap, naast de bank, door de hele kamer over het laminaat. SHIT SHIT SHIT!!!! Ik pak gele op en check haar, niets aan de hand, grijze hetzelfde verhaal en Nala niest nog altijd maar is verder in orde, geen bloed te zien. Ik kijk nog eens goed naar de plasjes terwijl ik vochtige doekjes pak (de uitvinding van de eeuw die dingen!!) en zodra ik ze op begin te dweilen valt mijn oog op een wijnglas op tafel….. Er ligt een lege fles in de glas afval tas en ik realiseer me dat Jer een drankje (meer als 1 ;) ) op de vakantie heeft genomen. Op zich niet erg maar om nou zo lam te zijn dat de rode wijn vervolgens door de hele kamer ligt…… zucht!! Ik ruim alles op en vertrek naar het werk, mopperend wel te verstaan ;) Mannen!!!

Tegen 10 uur heb ik een mailtje van Jer in mijn inbox en ik besluit hem even te bellen. Het ware verhaal is heel zielig maar toch ook stiekem best komisch te noemen. Jer lag dus lekker met zijn wijntje op de bank tv te kijken en Nala was zoals altijd tegen hem aan gekropen en toen gebeurde het: Jer is blijkbaar in slaap gevallen de wijn kwam dus op onze al niet zo happy voelende tijger terecht. Hoe komt Jer bij deze theorie want hij had het uiteraard gedurende de nacht niet door gehad: Nala rook ineens verschrikkelijk naar rode wijn…… arme arme schat!! Jer heeft haar vandaag gewassen maar toch was niet te voorkomen dat hij vandaag hakkelend aan de dierenarts uit moest leggen waarom onze tijger heerlijk naar een Italiaanse wijn rook ;) Nala blijkt overigens een fikse verkoudheid te hebben en een injectie, pilletjes en oogdruppels rijker mocht onze voorbeeldige patiënt (serieus ze gaf geen kik daar…..) weer mee naar huis. Ze gooit er nu veel slijm uit dus hoop dat ze snel van de zooi in haar lijfje af is,….. Zo zien jullie maar het leven van een kat gaat niet over rozen.

PS, aan mijn meelezende bekenden die Jer ook kennen: jullie kennen dit verhaal niet he!? ;) :)

#FeelBeautifulFor (The Dove Self-Esteem day)

Soms zie je van die oproepjes waardoor je gelijk enthousiast wordt. Dat gebeurde mij een week of 5 geleden ook; ik kreeg een mail binnen met een oproep. Er zou binnenkort vanuit het cosmetica merk Dove een dag georganiseerd worden met als thema zelfvertrouwen bij jonge meisjes (en uiteindelijk ook jongens) en nu werd er gezocht naar vrijwilligers om mee te helpen bij die dag. De rol van deze mensen? Eigenlijk het leiden van de workshop zelf. Zou ik mijzelf direct als een ervaren workshop leidster bestempelen? Nee dat niet maar ik praat makkelijk en ach als ik dat met volwassenen kan dan zou ik dat zeker met kinderen kunnen toch? Dus geen twijfel mogelijk, natuurlijk gaf ik mijzelf op als trainster. Dat ik nu tijdens de chaos dan niet op het werk zou zijn….. tja ideaal was natuurlijk anders. Dus om mijn schuldgevoel iets te verminderen werkte ik de afgelopen dagen wat uren extra en bleef mijn planning zo vlak voor de vakantie nog behapbaar.

Dus vandaag mocht ik mij melden op locatie en tja……. dan sta je daar zonder bekenden…… Ik merkte toen dat ik eigenlijk nog best wel mijn oude eigenschappen kan hebben, stil ging ik aan een tafel staan nadat ik mijn t-shirt en trainstersbatch in ontvangst had genomen. Iedereen lijkt wel iemand in de meute te kennen maar ik voel me dan weer te veel om aan te sluiten bij een groepje. Dus drink ik alleen mijn kopje thee terwijl ik eens om mij heen kijk naar de groep mensen. Ik ben blij wanneer we de zaal in mogen voor deel 1 van de dag: train de trainer. Ik ga aan de zijkant vooraan zitten maar uiteraard is het de bedoeling allemaal bij elkaar te gaan zitten en zo zit ik dus in het midden vooraan. Onze trainster in de persoon van Vilna van Betten begint de dag en haar eerste vraag is al direct een binnenkomer.

Als jullie jezelf een cijfer zouden mogen geven wanneer jullie voor de spiegel staan, wat zou je jezelf dan geven?

Dit zijn van die leuke vragen aangezien ik zeker niet de persoon ben die zou zeggen dat ik perfect ben, ondertussen geef ik mijzelf absoluut een dikke voldoende maar perfect? No way! Zij verteld echter dat zij zichzelf iedere ochtend een 10 geeft voor de spiegel gewoon omdat het haar een goed gevoel geeft. Ze zegt ook dat een bepaalde houding ook zeker mee helpt die we vanaf dat moment peakstate noemen :) (schouders recht, voeten plat op de vloer en een glimlach om je lippen)…… En dan volgt een stukje theorie over zelfvertrouwen wat startte met de vraag of zelfvertrouwen aangeboren of aangeleerd is. En enkel omdat die vraag gesteld werd besefte ik mij ineens dat zelfvertrouwen wel aangeboren moet zijn en idd. dat blijkt het geval te zijn. Vilna begint te vertellen:

Toen je als kind zijnde leerde lopen kon je dat ook niet in 1 keer, het is een proces van vallen en opstaan. En voelde jij je een looser als het niet lukte? Ach wel nee, je stond op en probeerde het gewoon weer opnieuw. Dat komt omdat je in je hoofd miljarden zaadjes hebt die potentie hebben om alles te kunnen, het is enkel hoe je die zaadjes voedt en linkjes legt waardoor je gevormd wordt. Denk eens aan Sinterklaas, jaren lang wordt alles gevoed om te doen geloven in dat verhaal. Het is écht, die man is écht. Dat komt omdat er zo vaak op die zaadjes ingespeeld is. Snappen jullie nu hoe sterk een leugen kan hechten in ons brein? Hoe erg het de waarheid wordt? Denk dan nu eens aan alle overtuigingen die je over jezelf kan hebben, jullie zijn allemaal geboren als een 10 en dat zijn jullie nog steeds! En zodra je dat tegen jezelf blijft zeggen ga je dat ook geloven, net zoals met Sinterklaas.

Ik vond het een sterk stukje inzicht geven in hoe woorden van anderen enorme impact op je eigen gevoel kunnen hebben. Vervolgens hebben we het over hoe de middag met de kinderen opgebouwd gaat zijn. We doen met de kinderen 5 opdrachten in kleine groepjes. Veder wordt het welkom heten van de kids uiteraard ook een beleving voor hun op zich, ik word in het groepje neergezet wat de kinderen opvangt bij de deur en ze enthousiast naar binnen laat komen. Ok top, dat kan ik wel :) We hebben vervolgens even de tijd om te lunchen en ik raak zowaar in gesprek met 2 dames, ik stel voor met hun een groepje van drie begeleiders te vormen wat uiteraard prima is. Echter wanneer ik even naar het toilet ga worden er groepjes gevormd en sta ik weer alleen…..  pfoe dit is leren omgaan met mijn grootste onzekerheid…. buiten de groep vallen. Gelukkig word ik nog geen 2 minuten later aan een super leuk groepje van 2 spontane dames toegevoegd. Er is direct een klik, de sfeer is goed en dan heb ik ook gelijk helemaal zin in de rest van de dag. Ik gooide toen ook echt de onzekerheid van mij af.

Al snel is het 1 uur en dus ga ik met 4 andere dames bij de deur kinderen en ouders welkom heten. De eerste paar keren voel jij jezelf een halve zool wanneer je hyper vrolijk en overdreven positief iemand welkom heet. Maar weten jullie, het werkte bevrijdend en niet in de laatste plaats door de reacties van de kinderen en in sommige gevallen ook van de ouders. Vooral het geven van een high five doet het super goed en ook andere mensen die langs lopen geven wij spontaan complimentjes. En het is zo leuk iedereen vrolijk te zien reageren, met een smile door te zien lopen :) Na een uur zo bij de deur ben ik helemaal in de stemming, denk dat ik mij in ruim 25 jaar niet zo vrolijk en ongeremd gevoeld heb maar mensen wat was dat bevrijdend! We heten de kinderen officieel welkom door ze onder applaus de zaal in te laten lopen en de ouders blijven achter bij de koffie. En hoe Vilna met die kinderen aan de gang gaat, zo gaaf om te zien. We juichen, we high fiven en wij als trainers zijn daarin een belangrijke schakel. Iedere keer als Vilna ons iets vraagt te doen zie je de kinderen naar ons kijken en pas wanneer wij iets doen gaan ze mee en worden ze ook steeds losser.

Tijd om met de kids de oefeningen te gaan doen en er is 1 moment wat ik hier uit wil lichten, een moment wat mij persoonlijk als een moker raakte. We staan met 8 meisjes van tussen de 10 en 12 jaar om een tafel en ik introduceer de eerste oefening, Als je een rot dag gehad heb wat doe je dan om je weer vrolijk te worden, dan wel waar word je blij van? Sommige meisjes (de meest aanwezige / zelfverzekerden) knalde binnen no time 5 /6 dingen op papier. Maar er was 1 meisje wat echt niets wist, ik zie haar stiller worden, starend naar het papiertje. Ze schrijft niets op en dus besluit ik haar een beetje te helpen: ‘Als ik nou eerst de rest vraag te delen wat ze hebben staan, dan kan jij even luisteren dan herinner je misschien weer iets wat je leuk vind’ We gaan de tafel rond en het meisje wat naast me staat zegt dat ze blij wordt van vakanties. Ik haak daar op in door te vragen: ‘Oh wat was je mooiste reis?’ Haar antwoord was: ‘Suriname en Curaçao’  Het levert een hoop kreten als ‘wauw!’ op aan de tafel. En dan kom ik weer bij het doodstille meisje, mijn hart breekt wanneer ze zegt dat ze blij wordt van vakanties en dat zij óók naar Curaçao geweest is. Haar wangen kleurde rood en ik besef me direct dat ze het gezegd kan hebben om ook de acceptatie te krijgen, het is iets wat ik uit mijn eigen verleden herken en de tranen staan echt in mijn ogen. Door dat moment ben ik meer op haar gaan letten, haar woorden, haar houding……. Dit was de workshop voor dit meisje maar ze had het moeilijk dat was duidelijk. Uiteindelijk gaan we met het groepje op de trap zitten voor een foto, ze kruipt tegen mij aan en zegt:’Ik kan heel mooi tekenen weet je dat?’ Haar ogen stralen en ik voed dat gevoel, ‘Ik geloof je direct, kan je mij iets laten zien?’ En zo begint ze te tekenen, zonde dat de tijd erop zat want had het resultaat graag gezien.

We gaan met zijn allen de zaal weer in, kinderen worden herenigd met de ouders. En we doen nog 1 leuke oefening, eerst moeten we allemaal 5 positieve dingen over onszelf opschrijven en dan het blaadje omgekeerd op onze rug vast zetten, dan mogen anderen opschrijven wat ze leuk aan je vinden. Ik kreeg 2 keer dat ik zo een gezellig persoon ben, dat ik leuke schoenen aan had en dat ik heel lief was :) Dat van mensen die mij amper kennen, fijn zo een sterke eerste indruk kunnen maken! Maar dan zit de dag er echt op….. Dit verslag was een beetje in topline wat we gedaan hebben want echt als ik alles zou omschrijven heb ik een blog van 10000 worden en er zijn al klachten dat mijn blogs lang zijn (sorry Thomas hahahaha) Ik kan enkel zeggen dat ik het super vind dat een merk als Dove zich zo inzet om kinderen te steunen zich beter te voelen. Ik heb wel 100x gedacht vandaag dat ik zoiets op mijn 10-de had moeten hebben. Nu thuis kan ik enkel aan dat kleine stille meisje denken, hoop dat zij nu ook wat meer geloofd in haarzelf. Dat ze weet dat zij, net als iedereen een 10 waard is.

IMAG0993

A special saturday night

Ik schreef maandag al over mijn heavenly dagje met mams in Rotterdam, dit was echter enkel deel 1 van mijn geweldige dag want er volgde nog een hele fijne avond. Ik heb er de laatste tijd weinig over geschreven maar het contact tussen mij en Sas is weer helemaal hersteld.. Beter gezegd het is beter dan dat het in tijden geweest is. Contact via FB hebben we niet meer waardoor we elkaar meer bellen en afspreken. Duidelijk verhaal dat Sas en ik gewoon direct met elkaar moeten communiceren in plaats van via geschreven woord. En sinds we dat zijn gaan doen hebben we elkaar godzijdank weer als vriendinnen terug gevonden. Ondertussen vind ik het dan ook weer gewoon gezellig als we een avondje afspreken samen en dat hadden we gisteren dus ook gedaan.

Ik ben nog druk blogjes aan het lezen wanneer het half 8 wordt maar alsof Sas dat aanvoelde was zij zelf ook wat later. Precies op het moment dat ik het laatste commentaar van de avond postte klinkt de deurbel, over perfecte timing gesproken :) We ploffen samen op de bank en in het begin hebben we het een beetje over de te verwachten dingen. Hoe is het met Sas en haar therapie, hoe gaat het met mij na het afscheid nemen van Punk en het gedoe met Roxanne. Met Sas praat ik gewoon ontzettend prettig, dat is altijd zo geweest en ik denk dat het ook altijd zo zal zijn. Dus de uren tikte langzaam voorbij toen we het ineens ergens over kregen ik haar iets op mijn telefoon wilde laten zien. En wat gebeurde er? Ineens was het serieuze tussen ons helemaal weg, we hebben de grootst mogelijke lol over……. tja over wat eigenlijk? Geen idee maar ik heb ontzettend gelachen. Uiteindelijk komen we zelfs op het punt dat Sas het toestaat dat ik foto’s van haar neem met mijn telefoon. De sfeer is echt in ruim 2 jaar niet zo ontspannen geweest, het voelde echt weer als vroeger en man wat werd ik daar blij van!

Ineens rollen we weer een gesprek in en dit keer werd het echt persoonlijk. Eindelijk gooide Sas haar muur voor mij volledig omlaag, ze liet me toe! Het is waar ik altijd op gehoopt had tussen ons beiden maar waar ik me al bij neergelegd had dat het nooit zou gebeuren. Nu hadden we een gesprek wat eigenlijk alles op tafel gooide, wat haar bezig houdt, hoe ze over zichzelf denkt en wat haar nu zo erg parten speelt. Of ik het nou echt nooit heb willen zien in het verleden……. verblind door mijn frustratie over het feit dat ze lichamelijk zo afstandelijk naar mij kan zijn……. Na zaterdagavond zie ik dingen heel anders tussen ons, het feit dat zij mij alles heeft willen vertellen betekend meer dan welke knuffel dan ook, en dat meen ik echt. We praten uren maar het voelt alsof het minuten zijn, alsof de wereld ineens totaal irrelevant geworden is en jullie weten; daar hou ik ontzettend van. Het is dat ik op een gegeven moment het gevoel heb te zweven van de moeheid dat we eens besluiten op de klok te kijken. Ineens is het bijna 2 uur!! Mijn hemel de laatste keer dat we keken was het net na 10 uur geweest…….

Het klinkt misschien als amper boeiend, een gesprek dat is alles. Maar dit betekende zoveel meer. Ik heb maanden gedacht dat Sas en ik gewoon echt niet met elkaar om konden gaan, dat wij gewoon echt geen match waren om zoveel redenen, Maar zaterdag liet mij alles weer ervaren waardoor wij uit het niets in 2011 zo close werden en ik besef me nu dat wij gewoon ontzettend veel om elkaar geven. Dat we heel close zijn en dat die band geen label hoeft te hebben maar dat ik hem enkel wil en zal koesteren. Ik stuurde net een berichtje naar Sas dat ik echt blij was met gisteren, zij was dat ook :) Het gevoel is een beetje dat wij onze vriendschap weer naar het level getrokken hebben waar hij ooit was en dat is meer dan dat ik in 1000 jaar verwacht had. Door te stoppen met strijden / pushen, door gewoon mij mee te laten voeren, was daar ineens alles waar ik altijd op hoopte. Misschien doet het mij genoeg beseffen dat iedere strijd dus bij voorbaat kansloos is en dat ik er dus ein-de-lijk voor goed mee ga stoppen……. Dat alles door een zaterdag avond :)