Het bloed kruipt waar het niet gaan kan

Ik heb even getwijfeld of ik zou schrijven over het Kyokushin weekend wat achter mij ligt, maar heb besloten dat enkel te laten op mijn reisblog. Kort samengevat: het was gezellig maar slopend zwaar. Ik was dan ook erg blij dat ik maandag nog vrij had om even bij te slapen, het is niet genoeg gebleken want na weer een avond trainen gisteren en daardoor weer weinig slaap heeft mijn lijf bepaald dat het simpelweg klaar is. Ben al de hele dag rillerig en aan het vechten tegen de slaap…. het voelt alsof ik ziek aan het worden ben maar ik hoop dat ik door vanavond heel rustig aan te doen net op tijd aan de rem getrokken heb……. geen tijd om ziek te worden. Anyways de maandag, lekker een dagje voor mijzelf thuis. Een dagje met een afspraak die hier waarschijnlijk tot onbegrip gaat leiden, wat ik ergens nog wel snap ook ;)

Een kleine week geleden begon alles een beetje. Ik ging vanuit mijn werk even wat kleine boodschappen halen en terwijl ik zo door de appie happie liep was daar alweer ineens de gedachte aan Sas. Iets wat mij de laatste weken steeds vaker gebeurde. Niet zo zeer het gevoel van gemis maar meer benieuwd hoe het nu met haar zou zijn. Na goed een half jaar zonder contact was ik er van overtuigd dat zij ondertussen met haar therapie begonnen zou moeten zijn en therapie is heftig / confronterend. En dat is mijn manco, ik ben er gewoon niet goed in om te zeggen het laat me koud. Nee dat is alles behalve de waarheid en daarbij ben ik mij de laatste weken meer dan bewust geworden van hoe onmogelijk ik zelf kan zijn wanneer ik de emotie in schiet. Noem het de bewustwording van het feit dat de frustratie richting Sas toch een eind minder terecht is geweest dan dat ik hier vaak heb willen doen geloven. Normaal gesproken zou ik het lot laten beslissen wat in dit geval wijsheid zou zijn en wachten op het moment dat Sas en ik elkaar weer tegen zouden komen, evenals de vorige keer. Maar vorige week voelde dat ineens zo stom, ik bedoel als ik wil weten hoe het met iemand is dan kan ik het net zo goed gewoon vragen niet waar? Dan komt mijn volgende aspect wat mij altijd tegenhoud naar boven: Wat zou iedereen denken?? Tja en die gedachte is eigenlijk niet relevant, het gaat erom wat ik er van denk en ik wilde weten hoe het met haar was.

Thuis gekomen zoek ik Sas haar mail adres weer op wat ik eigenlijk nooit verwijderd heb en stuur haar een doodsimpele mail:

Je zal wel denken, Joyce wat doe je nu in godsnaam. Ik merk dat ik me de laatste dagen echt oprecht afvraag hoe het met je is en dus besloten het gewoon te vragen. Dus bij deze hoe is het met je?

Wat ik verwachtte? Geen idee eigenlijk, ik had geen verwachting gezien het feit dat ons laatste contact zo vijandig was. Ik was echt oprecht kwaad omdat zij steeds dingen zei die mij zo een pijn deden……. Vooral de opmerking dat ik enkel zocht naar positieve reacties van anderen en dus beter een fanclub op kon richten gooide mij toen zwaar over het randje. Maar wat schreef ik hier ook al eens? Hoe bozer ik word hoe meer er een kern van waarheid in de woorden van een ander zit…… Tja ze had ergens wel een punt, ik wilde idd enkel horen dat alles perfect en geweldig was aan mij en Sas was er voornamelijk ontzettend goed in precies mijn eigen onzekerheid te zien en hem ook nog eens uit te spreken… Daardoor ging ik steeds op tilt, zo eerlijk kan ik momenteel wel zijn. Evenals het feit dat ik af wilde dwingen dat zij zich zou gedragen zoals ik wilde (knuffelig) beter gezegd ik wilde haar veranderen in iemand die zij niet is, wie stelt zich dan onuitstaanbaar op? Het is positief te merken dat ik eindelijk eerlijk naar mijzelf kan zijn en afstand  kan wil nemen van dit gedrag, maar hoe meer ik er over nadacht hoe groter ik de kans achtte dat Sas gewoon niet zou reageren of zou zeggen dat ze hier geen behoefte aan had.

Eh ja precies het tegenovergestelde gebeurde, binnen een minuut een mail terug of ze mij even kon bellen. Tja Sas en ik…… als wij eenmaal in gesprek zijn dan blijven we dat ook en dus zaten we al snel 1.5 uur aan de telefoon. Het gesprek is anders omdat we eindelijk weer eens echt praten met elkaar zoals we dat konden toen we elkaar net kende. Sas klinkt anders, ze is opener dan dat ze in tijden geweest is. Beter gezegd ze komt zelf eigenlijk vrij snel terug op het fanclub verhaal: noemde het een stoot onder de gordel en zei dat de opmerking niet terecht was. Het is duidelijk te merken dat we beiden veranderd zijn het afgelopen halve jaar en was eerst mijn idee om enkel gewoon te vragen hoe het is, aan het einde van het gesprek stel ik voor die maandag af te spreken. Elkaar weer zien na goed 8 maanden want face to face praten is nog altijd het beste. En dus hadden wij maandag een afspraak staan en die afspraak was goed want ik werd me bewust van hoe moeilijk ik dingen voor Sas gemaakt heb en andersom. Door haar autisme is er 1 ding ontzettend belangrijk voor haar en dat is duidelijkheid, was ik duidelijk in mijn benadering? Pffff nee absoluut niet.

Ergens is er een foute knop omgegaan tussen ons, de knop die mij deed geloven dat ik aan Sas moest bewijzen dat ik wel degelijk de moeite waard was om van te houden. En nu zie ik pas in dat het geen strijd met Sas was, al vocht ik hem wel met haar natuurlijk, maar het was de strijd met mijn vader. Ik werd manipulatief en werkelijk onuitstaanbaar. Daarbij zei ik amper wat mij bezig hield en dus was het voor Sas leven van explosie naar explosie vanuit mij…… confronterend om te horen maar ik weet dat het de waarheid was. Ik geef daarna ook eerlijk toe dat het moment dat we elkaar weer zagen na onze eerste break mij een verkeerde modus in deed schieten, vanaf minuut 1 wilde ik haar bewijzen dat ik mijn leven volledig op orde had en dat ik haar eigenlijk niet nodig had. Mijn wraak omdat zij me zo een pijn had gedaan door ons contact de eerste keer te verbreken?? Ik weet bijna zeker dat het idd de reden was…… Conclusie het weerzien toen kwam gewoon te vroeg voor mij, zie ik nu.  Daarom was het ook zo fijn te ervaren dat het nu voelde als de eerste dagen dat we elkaar kenden. We hebben goed gepraat, we hebben ontzettend gelachen, we zijn heel eerlijk tegen elkaar geweest en vooral we hebben gemerkt dat wij een band hebben die eigenlijk heel sterk is, op zijn eigen manier. Ik zie nu pas in dat iedere vriendschap zijn eigen charme heeft en dat alles om willen buigen naar utopia het stomste is wat je kan doen.

De hele wereld maar zijn wenkbrauwen optrekken: Joyce waarom doe je dit!? Omdat het beeld wat ik hier van Sas neergezet heb gewoon enkel opgebouwd is uit mijn frustratie…….. Omdat ik gemerkt heb dat Sas altijd eerlijk tegen mij gebleven is tijdens mijn onuitstaanbaarheid en dat is eigenlijk alles wat je van een vriendin mag verwachten. Omdat wanneer wij samen zijn het gewoon klopt, ik bedoel nu was het ook binnen no time 6 uur later. Omdat ik besloten heb dat ik wil doen wat voor mij goed voelt maar zonder verwachtingen. Dat zeggen Sas en ik nu beiden, we stappen er open in en zien het wel. We hopen beiden dat we genoeg geleerd hebben om onze valkuilen uit de weg te gaan en ik kan enkel zeggen; de toekomst zal het leren. Maar als je het niet probeert weet je het nooit.

Iets met sprookjes en poëzie

Aangezien ik dit weekend weer (3-de weekend op rij) van huis ben zat ik vanavond even lekker mijn reader op WordPress leeg te lezen. En soms kom je door blogs van anderen op ideeën voor een eigen blogje. Dat gebeurde mij vanavond toen ik de blog van Sunnyman zat te lezen er een linkje stond naar een site waar je een analyse kon laten maken van je eigen teksten. Ja en dan heb je mij he, ik wil altijd alle soorten testen doen, hoe zinloos ze ook lijken te zijn. Een stukje nieuwsgierigheid naar de uitslag is over het algemeen mijn grootste drijfveer die mij altijd vrijwel direct op het linkje doet klikken. En zo ook in dit geval en dus kwam ik al snel op de site van Stylene De opdracht daar is simpel, pak 1 van je teksten van max 4000 tekens en kopieer deze in een wit vak. Even een teveel aan eindeloze puntjes weghalen omdat je anders over de 4000 tekens heen gaat en tadaaaaa een hele analyse wordt zonder problemen voor je gemaakt :)

De eerste tekst die ik liet analyseren was mijn blog van gisteren. Een ontzettend luchtig stukje met vooral veel humor (voor mijzelf althans haha) was benieuwd wat daar uit zou komen. Het is even een kwestie van creatief met Paint maar het volgende:

Luchtige tekst

 

Ok wat laat dit mega chaotische plaatje zien? Bovenste balk zijn de type onderwerpen waar de tekst over gaat. Hoe donkerder de kleur hoe meer dominant dit onderwerp aanwezig is. In dit geval: Ik, positieve emoties, zintuigen, familie, vrienden, vrije tijd, thuis, lichaam, zingeving om iets te noemen. Mijn tekst is meer mannelijk aangezien mannen over het algemeen blijkbaar meer positievere stukken schrijven (niet mijn woorden….. ;) ) De twee spinnenwebben vind ik het leukst, degene links laat zien met welke schrijver mijn stijl het meest te vergelijken is. Nu kunnen jullie zien dat de naam Herman Koch zo ongeveer tegen mij aanligt, wij hebben dus veel overeenkomsten. Misschien moet ik eens een boek van hem lezen ;) Het web rechts laat zien onder welke stijl mijn manier van schrijven te scharen valt. Toen ik dit web zag kwam ik echt niet meer bij: jawel ik schrijf blijkbaar graag sprookjes MOEHAHAHAHAHA! (met een kleine literaire hint ;) )

Deze uitslagen vond ik leuk maar maakte mij ook nieuwsgierig hoe de heftigere stukken van mij beoordeeld zouden worden. Waarom? Omdat ik persoonlijk die stukken sterker vind, vraag me niet waarom want een hoop van jullie zullen ongetwijfeld de voorkeur aan de luchtigheid geven. Maar die andere stukken zijn echt, komen uit mijn hart en zijn dus dierbare kindjes zou ik bijna zeggen. Ik besloot dus ook het stuk in te voeren over hoe ik van breekpunt naar vastberadenheid ging voor de Fjällräven Classic. Het resultaat na weer even vechten in paint:

Diepe tekst

Nu is het overduidelijk dat de tekst vooral gaat over mijzelf en negatieve emoties, daar hoef je op zich geen analyse op los te laten om dat te zien. En misschien is het wel door die negatievere sfeer dat mijn tekst ineens 11 punten vrouwelijker geworden is ;) Maar wederom de webjes, een gevoel van trots overvalt me. Want wat wordt er gezegd over mijn kindjes? Het sprookjes gehalte is blijkbaar nog altijd heel erg hoog maar nu komt er een stukje poëzie bij…. poëzie? Is dat dan ook je gevoel zo ten toon durven stellen voor de buitenwereld? Blijkbaar wel volgens deze analyse…… De schrijvers….. het zijn niet de minste: wederom Herman Koch, maar ook Jan Wolkers wordt genoemd als een soortgelijke schrijver.

Kijk en daarom hou ik van dit soort testjes / analyses, het doet je beseffen wat je kan en dat het echt niet zo vanzelfsprekend is wat je doet. In een wereld vol bloggers lijkt het soms wel zo, maar ik heb geleerd dat het schrijven een talent is wat ik godzijdank meegekregen heb. En mensen wat ben ik daar blij om :)

Evil me moehahahaha

We gaan even terug in de tijd, te weten naar zondag middag 10 augustus tegen een uurtje of vijf. Jer en ik liggen werkelijk uitgeblust in onze basic hotelkamer in het pittoreske Abisko en zowaar ik heb weer een WiFi verbinding tot mijn beschikking. Ik ben vooral de reacties op mijn Facebook status aan het lezen en dat wissel ik af met het in ongeloof kijken naar de gouden medaille die nu in mijn bezit is omdat ik de Classic in 3 dagen gelopen heb :) Ineens zegt Jer:

He schat, kan je niet aan Pris vragen of we onze medailles mee mogen nemen naar de training?

Hier is een stukje uitleg dus op zijn plaats; onze dojo vind het belangrijk successen in de groep te vieren. Zoals verteld hier na de Senshi cup ben ik ook een week lang samen met mijn beker in het zonnetje gezet :) Je wordt dan naar voren gehaald en er volgen lovende woorden, even wennen maar uiteindelijk wel een echte bekroning en erkenning van je succes. Jer had dus het idee hetzelfde te doen met onze gewonnen medailles in de Classic; leuk idee! En dus (eigenlijk meer als grapje) stuurde ik een WhatsApp berichtje naar Pris:

Osu sensai, Jer en ik vroegen ons af of wij nu ook onze medailles een week mee mogen nemen ;)

En zoals altijd was Pris haar reactie enthousiast en dus stond de afspraak, tijdens onze eerste training (gisteren dus) de medailles mee. Zo gezegd zo gedaan en dus was het eerste wat bij mij de tas in ging het zakje met wandelpaspoort, batch en uiteraard de medaille. Terwijl ik mijn pak sta te strijken komt Jer bij me staan. Hij heeft zijn spullen al ingepakt en dus vraag ik hem of hij zijn medaille ook al ingepakt heeft. ‘Nee schat doe normaal…… was meer een grapje als iets anders…..’ Ik haal mijn schouders op, weet zelf ergens dat afspraak binnen onze dojo afspraak is en het schenden van een afspraak is over het algemeen niet heel erg handig.

Eenmaal in de zaal is het druk met de voorbereidingen voor ons trainingskamp aankomend weekend en lijkt Pris het hele medaille verhaal vergeten te zijn. Kijk als ik nou een liefdevolle vriendin zou zijn had ik het zo gelaten, maar nee. Kom op zeg het was Jer zijn eigen idee en wie A zegt moet ook B zeggen, dat is zo een beetje Jer zijn levensmotto. Dus ik loop naar Pris en sla mijn arm samenzweerderig om haar heen en praat zacht:

Zoals afgesproken heb ik mijn medaille mee, maar mijn liefste was te eigenwijs en heeft niets bij zich….. tegen de afspraak in ;)

Ik zeg alles met een immense grijns en ook Pris begint te lachen. ‘Ok leg je medaille maar op de plek, komt goed haha’ En dus leg ik de immense (ahum) medaille vooraan in de zaal en wandel weer terug naar de rest, Jer heeft niets door en ik moet uitkijken niet nu al compleet in een deuk te liggen omdat ik gewoon zeker weet dat Pris hem terug gaat pakken :) Begin van de training, algemene mededelingen, respect tonen en dan terwijl iedereen nog geknield zit roept Pris; ‘Ik wil graag Joyce en Jer even naar voren hebben’ Bij mij is de immense smile direct weer om mijn lippen, Jer kijkt me aan alsof hij met liefde door de grond zou zakken.

Daar staan we dan, mooie woorden over onze tocht en dat de groep uiteraard ook super trots is op onze prestatie. Een gemeend applaus en dan gaat Pris verder:

Joyce had gevraagd of zij de medailles mee mochten nemen en uiteraard is dat goed. Als je een prijs wint, waarmee dan ook dan ben je daar trots op en dan deel je dat met de groep. Er staan hier 2 mensen die een super prestatie neergezet hebben en er ligt maar 1 medaille. Joyce heeft die van haar keurig meegenomen maar Jer niet……..

Ik draai me naar Jer, hij staart voor zich uit, zijn gezicht lijkt wel van graniet…….. ow dit vind ie echt niet tof hahaha. Pris praat nog altijd verder:

Ja Jer, je weet hoe we hier in de dojo omgaan met mensen die iets ‘vergeten’

Op het moment dat Pris die woorden zegt begint iedereen in zijn handen te klappen en ik moet nu echt lachen en hard ook. Sorry schatje…… denk ik nog even bij mezelf. Pris maakt een uitnodigend gebaar naar een plek voor haar, Jer mag daar gebukt gaan staan voor een rondje billenkoek van alle mensen aanwezig, iedereen mag 2 klappen op zijn kont geven. En tja ik ben zijn vriendin dus privileges he ;) ik mocht er dus 4 geven. Die kop van Jer, gewoon dat hele moment, ik heb me werkelijk waar doodgelachen en ik was niet de enige.

Ik had ergens verwacht dat Jer best wel een beetje pissed zou zijn en daarom ook blij dat hij gelijk zijn nachtdienst in ging. Gelukkig was er vanmorgen een mailtje toen ik op mijn werk aankwam gestuurd om 2 uur in de nacht: Jeetje ik heb best een beetje gevoelige billetjes! Weer een lachstuip gegarandeerd, GEWELDIG dit hahahaha.

 

Wat ik wilde bewijzen…..

Na een heerlijke vakantie mocht ik vandaag toch echt wel weer richting mijn werk. En dus zat ik vanmorgen heel erg vroeg in een verlaten kantoor opgelucht te zijn dat ik slechts 110 mails had, ow wat een heerlijkheid! Rustig opstarten dus :) Wim is de eerste die binnen komt en hij is de eerste die ik het verhaal over onze tocht in Zweden vertelde. Het was de start van een dag waar ik uiteindelijk bijna een bandje op had kunnen zetten, want zoveel mensen vroegen (natuurlijk niet op hetzelfde moment, nee dat zou te handig zijn hahaha) naar mijn ervaringen. Ik heb geloof ik wel 20x het verhaal verteld en ja op die manier is het wel heel erg snel pauze. Tijdens de pauze komt Lisanne tegenover mij zitten en die stelde een vraag waardoor ik eerst stiekem een beetje pissig werd maar die ik daarna eigenlijk heel terecht vond:

Weet je Joyce ik vraag me eigenlijk maar 1 ding af, wat wilde je in godsnaam bewijzen tijdens deze tocht?

Ik keek haar eerst super ontzet aan, Hoe bedoel je wat wilde ik bewijzen!? Maar als ik er over nadenk besef ik me dat Lisanne eigenlijk de enige is geweest die spot-0n zag waarom ik deze tocht ben gaan maken…….. Hoe bizar……

Wat wilde ik bewijzen met in 54 uur 110 kilometer over ontoegankelijk terrein heen te trekken? Ik weet niet of jullie het volgende herkennen maar wanneer iemand tegen mij zegt dat ik iets NIET kan dan wordt er iets monsterlijks in mij wakker. Dat gebeurde vorig jaar ook, ik was enthousiast door de beelden die ik gezien had van de Fjällräven Classic toen ik Jer volgde. En wat dacht ik? Dit zou ik zelf ook zo graag willen ervaren! Ik vertelde dat aan Jer toen hij thuis kwam en hij lachte me nog net niet uit maar zei direct: ‘Niets voor jou ouwe, dat hou je echt niet vol!’

De stelligheid waarmee hij dat zei, ja natuurlijk raakte me dat. Het is zo een kernpuntje bij mij: als mensen zeggen dat ik niet goed genoeg ben sla ik op tilt en dan wil ik het tegendeel bewijzen. Die drive heeft mij de hele tocht vergezeld, wat nou dit is niets voor jou!? WIE BEN JIJ IN GODSNAAM DAT VOOR MIJ TE BEPALEN!! Dat maak ik zelf nog wel uit ja!! Vanmiddag dacht ik terug aan die frustratie, diezelfde frustratie die mij echt vleugels gaf in Zweden. Daardoor kon ik door, het maakte mij metaal sterker dat ik hoe dan ook wilde bewijzen dat ik dit kon.

Ik kijk Lisanne aan en haal mijn schouders op, ‘Ik wilde bewijzen dat ik het wel kon, omdat Jer zo direct zei dat ik het niet zou trekken’ Lisanne zegt dan doodeerlijk: ‘Ik had ook niet verwacht dat je het zou trekken’ Mij in verwondering achterlatend…….. Hebben mensen nu echt zo een verknipt beeld van mij? Denken ze nou echt dat ik zo zwak ben en te kort schiet als het om doorzettingsvermogen gaat? Bijzonder dat te beseffen…… bijzonder te beseffen dat er eigenlijk maar verdomd weinig mensen zijn die mij zien zoals ik echt ben. Jer heeft het gezien in Zweden en is nog altijd in shock: ‘Ik herkende mijn eigen vriendin niet meer, wie is deze sterke dame en wat heeft ze met Joyce gedaan?’

Ja mensen die sterke dame is Joyce, is wie ik ben! Misschien moet ik het maar gewoon wat meer gaan laten zien, dan weten mensen tenminste wie ik echt ben…….

Het einde van de vakantie vieren in Florenville

Wanneer je vakantie start dan heb je gewoon 18 hele dagen voor je dat je niets hoeft…. 18 dagen…. dat is zo verschrikkelijk veel. De start draaide enkel om de Classic en echt als een vakantie heb ik die trip ook nooit gezien. Nou ja achteraf natuurlijk wel want zoals ik al zei geestelijk heb ik mij in geen tijden zo uitgerust gevoeld als nu :) Toch keek ik voor de Classic vooral uit naar het weekend na de tocht, onze kennissen in den Ardennen mochten we na een jaar ook wel weer eens vereren met een bezoekje. Dus de keuze was simpel: na de Classic thuis komen en vrijwel direct weer op pad, ditmaal richting het altijd mooie Florenville :)

Vrijdag vertrokken we tegen het middaguur met een tas vol proviand richting onze bestemming en jawel zodra we België binnenrijden, specifiek op de rondweg van Antwerpen, worden we voor de verandering weer eens overvallen door regen. En ik weet niet hoe vaak ik het hier al gezegd heb maar ik vraag me af of onze Zuiderburen ondertussen al eens gehoord hebben van een uitvinding die ZOAB heet…… Kilometers lang was het 1 waas van spray water omdat de afwatering van de snelweg zo rampzalig slecht is. Ergens onder Waveren klaarde het zowaar een beetje op en dus kon ik als bijrijder lekker genieten van de mooiste uitzichten over de heuvels. Ja rijden over de E411, blijf dat heerlijk vinden wanneer het landschap zo extreem begint te glooien, de dalen waar je overheen kijkt, wauw! Dan de wegen waar je op de motor zo ontzettend van kan genieten door zijn heerlijke bochten en ja daar is het ow zo bekende uitzicht van het leuke huisje aan de doorgaande weg richting Florenville wanneer je de bossen uitrijdt :) Het grindpad oprijden en zowaar daar is Sven al die ons komt begroeten, wat een leuk weerzien!

We nemen onze bagage mee naar binnen waar we Kristol ook even begroeten. Ik praat met haar verder terwijl de mannen zich installeren aan de bar. Kristol zegt dat ze een verassing hebben, een wilde poes heeft jonkies geworpen bij hun in de tuin: 4 stuks en ze zijn nu ongeveer een week of 9 oud, SMELT!! Het duurt nog geen uur voordat Kristol mij naar de tuin roept en jawel aan het andere eind van de vijver zitten 2 minuscuul kleine inktzwarte monstertjes :D Ze zijn hyper schuw dus dichterbij komen is geen optie maar zo op een afstandje kijken is al ontzettend leuk natuurlijk. Wanneer ze weg gaan neem ik ook plaats aan de bar, een baco, een martini bianco en Joyce kon al tipsy aan tafel gaan zitten voor het avond eten. Het eten is zoals gewoonlijk weer geweldig lekker en zoals gewoonlijk gaat bij mij na het eten het licht redelijk uit, ik ben te aangeschoten om nog verder een normaal gesprek te voeren en dus vertrek ik lekker naar bed. Hoe aangeschoten ik was? Op een gegeven moment klok het geluid van vuurwerk en ik vroeg me af of ze met machine geweren aan het jagen waren, DUH!!! Hahahahahaha.

Zaterdag werd ik dan ook gruwelijk duf wakker…… mijn straf ;) Jer doet niet moeilijk en biedt aan piloot te zijn op onze reis richting Trier, de uitvalsbasis voor deze zaterdag. Voor mij een bijzondere bestemming want dit is echt waar de vakanties in mijn kindertijd plaatsvonden :D De reis van een kleine 120 km verloopt vlot en al snel rijden we in de heuvels rond de Moezel, ow ja ook dichtbij huis kan het beeldschoon zijn! De route naar een goede parkeergarage is zo gevonden en al snel loop ik door de straten waar zoveel herinneringen voor mij liggen. Zo liepen we langs een winkel en direct zie ik weer voor me hoe ik gigantisch van mijn pa daar op mijn sodemieter kreeg omdat ik niet netjes bij hun bleef lopen ;) Het is genieten in deze bekende plaats voor mij enkel kunnen we niet vinden wat we zoeken; een cadeautje voor Pris die vanmiddag haar verjaardag viert. En ook de terugweg met stops in Luxemburg leverde helaas niets op :( Dus vandaag in onze woonplaats maar iets minder spannends kopen….

Laat in de middag zijn we weer terug en na even een rustig momentje op bed installeren we ons weer aan de bar. Ik geef grief toe lieve lezers, ik heb mij gisteren gruwelijk misdragen. Met 2 Walen, 2 Vlamingen en wij begon het met een Baco….. dat werden er al snel 2 en het is gezellig. Er wordt met handen en voeten gesproken, er wordt veel gelachen en tegen de tijd dat we aan tafel gaan kan ik al niet meer recht lopen…… oepsie! Tijdens het eten wordt er uiteraard rode wijn geschonken en na nog eens 4 rode wijn is het klaar met mij. Ik ben dronken, jeetje echt dronken…… dat was echt lang geleden! De Vlamingen vinden het hilarisch met Jer met hun, want er komt echt geen zinnig woord meer uit mij ;) Wanneer zelfs een Spa rood niets uithaalt geef ik het maar op; ik vertrek naar bed waar ik echt niets meer meekrijg van alles wat er om me heen gebeurt. Ow ja de kamer die draaide…… flink ook hahaha.

Er is waarschijnlijk zoiets als een god, want ik werd vanmorgen katerloos wakker. Dit was de laatste uitspatting van deze vakantie, de geweldige vakantie! We zijn weer thuis, morgen gaat het werkende leven weer beginnen……. Helaas want weken zoals degene die achter mij liggen mogen wat mij betreft langer duren! Dit was extreem genieten :D

Enjoy the silence

Ondertussen ben ik weer een dagje in het Nederlandse en ik heb nu even een stil moment voordat Jer en ik weer doortrekken richting België voor nog een weekendje niets doen bij kennissen van ons in de Ardennen. Gisteren was vooral een dagje weerzien met mijn mams, die ik al goed een maand niet gezien had en mijn broertje die eergisteren jarig was. Wanneer je dan ook nog eens in de avond uiteten gaat met je liefste wat vervolgens tot een ietwat benevelde avond leidde (mocht verder geen naam hebben ;) ) dan snappen jullie vast dat het even geduurd heeft voordat ik mijn liefste bezit weer open gooi om jullie te vertellen over mijn tocht in Zweeds Lapland (al heeft een deel al gelezen hoe of wat hahaha)

Dus de Fjällräven Classic, hij ligt achter mij en het was een once in a lifetime experience. Ik heb me er lelijk in vergist hoe zwaar deze tocht zou zijn want ik dacht gewoon aan een stuk lopen, wat het uiteraard ook was. Maar oei het terrein was ontzettend heftig, Jer sprak vorig jaar over de ellendige steentjes. Het hele jaar heb ik me afgevraagd wat ik mij daar in godsnaam bij voor moest stellen, nou ik kan melden dat steentjes een redelijke understatement was…… Zie onderstaande foto: ongeveer 90% van de route heeft dit soort paden, slopend kan ik melden ;)

SAM_5706

De eerste dag was daardoor ook best wel even heftig, ik had slecht geslapen op de camping vanwege het feit dat het gewoon helemaal niet donker wordt in Zweden en het liggen in een mummie slaapzak op een matje is ook zeker even wennen. Ik denk dat het nog geen 10 kilometer duurde voordat ik mijn eerste echte breekpunt had. Het lopen over de rotsen / keien was slopend en alles begon zeer te doen, ik wilde een break en Jer wilde doorlopen zoals we afgesproken hadden.  We waren dus nog geen 3 uur onderweg en ik was al in tranen. Op dat moment had ik echt het gevoel dat ik een immense fout gemaakt had om te zeggen dat ik mee wilde doen aan deze tocht, hier was ik echt zo niet geschikt voor. Dit gevecht met mijzelf duurde totdat we bij checkpoint nummer 1 aankwamen, in Kebnekaise lukte het mij (vraag niet hoe want ik weet het nog steeds niet ;) ) om ineens de knop om te zetten. Van het gevoel dat ik niet geschikt ben voor het outdoorleven en het hiken op zich naar opnieuw (zoals ook al hier op mijn blog) vastberadenheid.

Vanaf dat moment werden de omgevingen ook mooier, geen paden meer door bossen maar grote vlaktes gemarkeerd door hoge bergen. En hele stukken liepen we dag 1 enkel samen, Jer voor mij en enkel het geluid van de tikkende stokken op de harde ondergrond. We hadden eigenlijk nog 1 breekpunt (ja beiden) op dag 1 en dat was doordat we verkeerd liepen, waardoor Jer helemaal op tilt sloeg, en doordat we verkeerd liepen we een redelijk snel stromende waterval moesten oversteken. En daar kwam de onzekerheid en de twijfel aan mijzelf weer keihard naar boven. Ik voelde daar zo duidelijk wat het met je doet als je twijfelt aan je eigen capaciteiten. Jer zette zeker zijn voeten neer op de rotsen die boven het waterniveau uitstaken en ik? Ik twijfelde over iedere stap, had het gevoel dat alle stenen los lagen waardoor ik onherroepelijk zou vallen als ik mijn voeten daarop neer zou zetten. Ik heb echt zo hard staan huilen aan de rand van die waterval toen hem voor de tweede keer moesten kruizen omdat we fout gelopen waren. Ik was niet goed genoeg om dit te doen, ik kon dit niet! Maar weten jullie als je gaat staan huilen aan de rand van zo een snel stromende waterval dan weet je zeker dat je de overkant nooit gaat behalen en dus kwam ik tot 2x toe mijn angst onder ogen en nee soepel ging het niet want ik kreeg zeiknatte voeten ;) Maar het besef daardoor groeide wel dat ik voor mijzelf dingen erger maak dan dat het is, ik bedoel natte voeten is vervelend maar de wereld vergaat niet…..

Vanaf dat moment rolde ik echt een andere modus in, meer zelfverzekerd en vertrouwen hebbend in mijzelf. Ik heb de gedachte ‘dit kan ik écht niet‘ nog maar 1 keer een klein beetje gehad en dat was toen we met 15 kilo bepakking even een helse klim mochten uitvoeren (kaarsrecht omhoog brr) Maar verder, nee nergens last meer van. Ik heb mijzelf leren kennen tijdens deze tocht, want alles wat afleidend is was verdwenen. Ik heb 3 dagen in doodse stilte gelopen en ik had verwacht dat ik daardoor in piekermodus zou schieten. Het tegendeel gebeurde, het was in mijn hoofd even stil als buiten. Er was geen twijfel, geen verdriet enkel het doel wat we voor ogen hadden, het goed neerzetten van je voeten en bovenal genieten van de onmogelijk mooie omgeving. Wat Jer en ik daar voor elkaar gekregen hebben is onwerkelijk te noemen…. Wij, twee onervaren hikers uit Nederland hebben een toptijd neergezet. In deze wedstrijd (want dat is het) kregen wij bij iedere stempelpost te horen dat de Fjällräven vrijwilligers bijna in shock waren dat dit mijn eerste hike ooit was met nog redelijk hoog gewicht op mijn rug ook: 15,6 kilo. Wij hebben de hele tocht meegelopen met de toplopers en ja natuurlijk heb ik bij vlagen echt pijn in mijn voeten gehad, ow jullie willen niet weten…… Maar ik had me gewoon zo vastgebeten in het finishen in 3 dagen, dat moesten we hoe dan ook redden. Ik ervoer nu zelf hoe sterk mijn doorzettingsvermogen is als ik iets écht wil.

Ach ja de Fjällräven Classic…… we finishte uiteindelijk in 54:08 uur, ongelofelijk. Ik heb gemerkt hoe goed Jer en ik op elkaar ingespeeld zijn; had hij het zwaar was ik sterk en andersom. Ik ben lichamelijk echt in topconditie want ik knapte sneller op als mijn liefste, heb enkel nog een beurse grote rechter teen maar verder echt nergens last meer van :) En hiken: ik vind het geweldig! Heb het tegen Jer gezegd dat ik dit vaker wil gaan doen, op andere plekken. En nog een ander besef; die 15 kilo op mijn rug liet mij beseffen wat ik altijd aan extra kilo’s meegesjouwd heb….. wat dat met je lijf doet. Ik weet nu ook exact waarom ik afgevallen ben en waarom ik nog meer af wil vallen. Maar voor nu, deze ervaring en deze prestatie nemen ze mij nooit meer af!! Geniet van de mooiste foto’s :D En voor het echte reisverslag mogen jullie de linkt best hebben maar die stuur ik dan even los via de mail aangezien mijn reissite met naam en toe naam is ;)

 

And off we go!

Nog een kleine 5 uur voordat Jer en ik ons richting Schiphol zullen begeven. Ik heb absoluut vlinders in mijn buik die wild rondvliegen, een beetje het gevoel: OMG ik ga het gewoon echt doen :D De komende week zal ik mij dus 200 km boven de poolcirkel bevinden met heel erg weinig tot geen verbindingsmogelijkheden. Dan zijn we een dag en twee nachten thuis voordat we een lang weekend richting de Belgische Ardennen vertrekken. Het is dus echt vakantie in huize Joyce, tijd om het dagelijks leven volledig achter mij te laten en dus ook het bloggen hier. Lieve lezers jullie moeten het even zonder mij stellen ;) Duim voor ons dat de tocht een ervaring om nooit te vergeten wordt en dat we hem gewoon zonder problemen uitlopen :)  Tot snel!

10910_10202283527078348_95704727819914804_n

The ABC Tag :)

alphabet_00346519

Even afleiding van alles wat inpakstress en voorbereiding op de Fjällräven Classic is, leuk tag gespot bij Marion die we eens even inpikken. Doodsimpele opgave: noem het eerste waar je aan denkt bij de 26 letters in het alfabet, here we go :)

A:  Auto, ik merk dat mijn lieftallige kogeltje een beetje erg oud begint te worden en wat gebreken begint te vertonen, misschien is de tijd dus daar om echt te gaan sparen voor een nieuwe auto……

B: Boertje! Zondag een goede trainingswandeling met mijn broertje gemaakt wat vooral leidde tot goede gesprekken in de 2.5 uur dat we samen door de duinen hobbelden. Soms is het gewoon goed de tijd voor elkaar te hebben en uit te spreken wat je dwars zit. Ben blij dat wij dat zonder problemen naar elkaar kunnen.

C: Chardonnay, het heerlijke wijntje wat Jer gisteren voor het avondeten had uitgekozen. Daar kan je gewoon niets fout aan doen, altijd lekker en past werkelijk bijna overal bij :)

D: Denken, ik wist niet direct of ik nou de P van piekeren of de D van denken zou pakken. Maar het is echt denken, denken over hoe ik als persoon ben, denken over dingen die ik echt niet handig aangepakt heb. Denken aan het feit dat mijn stoornis nog altijd zo een grote rol in mijn leven heeft. Denken dat het een utopie is ooit helemaal van mijn borderline af te komen en nooit meer problemen in relaties te hebben…. Denken dat ik gewoon echt even de tijd voor mijzelf nodig heb en dat ik die vanaf morgen ook ga krijgen. Dat leidt dan weer tot denken aan de aanstaande tocht….. pffff ik denk momenteel heel wat af zeg maar…..

E: Etenstijd, Jer staat in de keuken te koken en maakt een combi waarbij ik even verbaasd kijk: spinazie a la crème met rijst!? Ok nou ja voer is voer zeggen we dan hahahaha ;) (EDIT, het smaakte nog ok ook hahaha)

F: Ja die kan niet anders momenteel als de Fjällräven Classic zijn niet waar. Alles draait daar momenteel om, de tassen staan klaar en die blijven nu ook dicht, dit is wat het is punt. Camera is opgeladen, ik heb al 100 keer de route bekeken en samen met Jer duidelijke doelstellingen gemaakt voor de tocht zelf; eerste dag 34 km, tweede dag 39 en de derde dag 35 kilometer. Ja de doelstelling is nog altijd binnen de 72 uur te finishen.

G: Gevoelig, ja als ik ergens zo erg mee bezig ben….. als ik zo erg met mijzelf bezig ben dan wordt ik overgevoelig, heel irritant vind ik dat zelf. Als iemand maar naar mij glimlacht bij wijze van spreke kan ik al in tranen uitbarsten…… *zucht* Soms haat ik die overgevoeligheid van mijzelf.

H: Hitte, de warmte heeft ons huis en dan met name de slaapkamer nog altijd niet verlaten, daardoor slaap ik te licht en vooral te weinig. Ja stiekem kijk ik dan heel erg uit naar het overnachten in ons tentje in de bergen. Mag aannemen dat het daar het een eind frisser gaat zijn :)

I: Ik; merk dat het me lukt steeds meer tot mijzelf te komen en eerlijk naar mijzelf te kijken. Wie ben ik? Wat kan ik goed, wat doe ik onhandig, wat wil ik? Ik zelf mijzelf momenteel even centraal want ik merk dat het nodig is.

K: KLM, heb zojuist mij en Jer ingecheckt op de vlucht naar Stockholm van morgen avond met onze koninklijke trots. De vlucht zat al belachelijk vol ondanks het tijdstip van vliegen (9 uur in de avond) dus dan maar plekjes op rij 19, het is niet anders…. We komen er uiteindelijk toch wel :D

L: zucht….. Leah….. Het gevoel van gemis hier….. Het feit dat ons laatste contact zo een scrue up vanuit mij was en dat zij pas weer contact wil na onze beide vakanties….. ik heb het daar knap moeilijk mee. En ik vraag me oprecht af waarom ik me zo voel, want we hebben alles uitgesproken….. Ik blijf maar piekeren over hoe alles tot dit punt heeft kunnen komen. Echt waar, ik heb het zelf allemaal beleefd maar het enige wat ik denk is hoe kan ik iets wat ontspannen is binnen 1.5 maand tot een hels complex iets om gooien, zonder dat ik het wil…. Soms kan ik zo balen van hoe ik dingen aanpak……. bah!

M: Me-time, vandaag lukte het mij eindelijk om de dag lekker ontspannen te houden. De tassen zijn na 3 pogingen eindelijk naar tevredenheid ingepakt, de losse klusjes die echt nog moesten zijn gedaan en dus kon ik vanmiddag lekker in de zon liggen en zonder schuldgevoel in slaap vallen op de bank. Wat een luxe zo op een dinsdag :D

N: Neerslagkansen, jawel ik sta weer in Peter Timofeeff modus ;) Ben druk bezig met de neerslagkansen op de Kingstrial, wat weinig zinvol is want ik geloof dat het weer met het uur daar om kan slaan. En ja dat is ook aan de voorspellingen te zien: in een paar uur alles in de voorspelling voorbij zien komen….. zelfs tot onweer aan toe….. heerlijk ;) Het slimste is dus maar gewoon daar te zien hoe of wat.  (laatste update, schitterend weer met her en der een wolkje: dagen tussen de 17 -22 graden, nachten een graad of 10, dat klinkt perfect :D )

O: Opruimen, het laatste ding op mijn to do lijst voordat we vertrekken. Zorgen dat het huis echt netjes achter blijft voor de verzorging want momenteel is het een redelijke chaos te noemen (zoals altijd vlak voor een vakantie haha)

P: Poesjes, Ik zit een beetje met weemoed naar mijn pluisjes te kijken momenteel. Voel me altijd behoorlijk schuldig wanneer we ze achterlaten voor een vakantie. Onze dames weten volgens mij ook direct dat we weg gaan: zodra de tassen van de vliering afkomen worden ze extra knuffelig. Ze zijn al 3 dagen niet bij mij weg te slaan ;)

Q: Quest, Ik moet Jer nog even overtuigen dat hij nog een Quest moet kopen voor vertrek. Ik weet anders precies hoe het gaat, zolang we lopen geen enkel probleem. Maar zodra we even een moment niets meer hoeven is zijn eerste zin: ‘Ik verveel me…..’ Dus zorgen dat meneer iets te lezen heeft zodat ik ook ontspannen mijn e-reader kan gebruiken ;)

R: Reislog, heb ondertussen echt al veel mensen die smeken of ik alsjeblieft over deze tocht zal schrijven. Daar is natuurlijk geen twijfel over, ja dat ga ik zeker doen :D Het is enkel even kijken hoe ik alles aan ga pakken, tijdens de tocht zelf denk ik dat ik gewoon steekwoorden voor bij mijn foto’s ga gebruiken. Kleine laptopje blijft achter het het afgesloten handbagage depot en dus mochten we het in 3 dagen redden dan kan ik in de hotelkamer alvast wat stukken schrijven. Vind het super tof dat zoveel mensen mij vragen hierover te schrijven, het is bijna een eer :D

S: Stilte,  schreef er gisteren al even kort over. Mijn gevoel over de aankomende stilte is ietwat dubbel te noemen, ergens merk ik dat de behoefte hieraan heel erg groot is maar tegelijk jaagt het mij angst aan. Het is irreëel me zo te voelen maar ja zeg dat eens tegen mijn emoties…… die denken er toch echt heel anders over. Dat gaat pas weg zijn wanneer we donderdag in Kiruna aankomen of misschien zelfs pas vrijdag als we vertrekken vanuit Nikkaluokta.

T: Thuis, zoals altijd vlak voor een vakantie idealiseer ik het gevoel van thuis zijn. Mijn veilige haven, de plek waar ik eigenlijk liever nooit weg ga……. Dat is totdat ik op de plaats van bestemming aankom en mijzelf weer verwonder over hoe mooi en overweldigend de wereld kan zijn :)

U: Uitkering, niet voor mezelf maar mijn moeder……. niet heel erg handig als je weg gaat en niet zorgt dat je uren doorgegeven zijn aan de vrienden van het UWV. Wat een mazzel had mijn mams dat ik nog thuis was… Wat omslachtig vind ik het nog altijd dat die uren, al is er een contract, iedere maand handmatig doorgegeven moeten worden. Dat moet toch simpeler kunnen zou je zeggen…..

V: Vliegramp, ik weet niet of we het morgen gaan zien, want de bloemen zijn verplaatst, maar ergens ben ik benieuwd naar de bloemenzee op Schiphol naar aanleiding van vlucht MH17. Ik zeg ook heel eerlijk dat ik toch met een iets ander gevoel het vliegtuig nu instap…. nou ja anders, vliegen zal nooit mijn hobby worden dus al is er niets aan de hand dan nog heb ik de zenuwen ;)

W: Water, ik schijn nu naar een plek te gaan waar je ontzettend zuiver water gewoon uit beekjes kan drinken. Best bijzonder als je er over nadenkt :)

X: eeeeeeeeeeehhhhhhhh, sorry maar om nou een stuk te tikken over mijn X-benen gaat me te ver ;)

Y: Yoghurt, ik ga zo maar eens mijn toetje maken: yoghurt met blauwe besjes, JAMMIE

Z: Zelfvertrouwen, even eindigen waar ik gisteren ook eindigde. Ik merk dat mijn eigen peptalk zeker zijn effect gehad heeft, de zenuwen zijn er nog wel maar de doodsangst is weg. Ik geef mijzelf een knuffel en zeg gewoon: ik ga hier schandalig van genieten!

Hmmmmz het Fjällräven gehalte is nog altijd hoog ;) Ach ja waar het hartje vol van zit, loopt het mondje van over ;)

Van breekpuntje naar vastberadenheid

Ergens weet ik dat er zoveel ergere dingen in de wereld zijn als dit, natuurlijk weet ik dat. Maar ik ben de weg gewoon kwijt momenteel, gedomineerd door angst en verdriet……. Dit is nou precies wat ik jaren kwijt geweest ben,voor ik naar Thailand vertrok kwam het weer even naar boven dat is waar…… Is het dan nu ook weer zo dat ik een dusdanig iets ga doen wat zo ver uit mijn comfortzone is dat ik weer de bibbers krijg? En flink ook……

Mijn vakantie is aangebroken en dus kom ik nu tot volledige stilstand, alle afleidende factoren…… ze zijn ineens verdwenen en dus word ik weer met mijzelf geconfronteerd en ja lieve lezers daar heb ik moeite mee. Ineens heb ik de tijd veel te erg stil te staan bij alles wat er de afgelopen tijd gebeurt is en dan vooral de dingen die ik zo knetter onhandig aangepakt heb. Ineens is mij duidelijk waarom ik 2 jaar bij een psych gelopen heb en wat mij nog veel duidelijker geworden is…… borderline…… het is een klote stoornis, zeker als je er beter mee om leert te gaan. Was het vroeger een aaneenschakeling van onhandige acties en liep alles gewoon fout, momenteel heb ik zaken op orde echt waar. Maar dan gebeurt er iets waardoor je het hele stuk wat je naar boven geklommen bent uit het dal weer naar beneden dondert……  En dan komt het gevoel weer naar boven…. verdomme mensen waarom kan ik toch niet als ieder ander zijn? Waarom moet alles zo moeizaam……. waarom moet ik alles zo beladen maken? Waarom is het mijn gewoonte om mensen die oprecht om mij geven het leven zo een hel te maken!? Dat is alles wat ik altijd wil voorkomen……….

 

Dit besef, die woede weer richting mijzelf komt op zo een waardeloos moment naar boven. Vlak voordat ik een enorme confrontatie met mijzelf aanga, want daar ben ik heilig van overtuigd…. En ergens is dat goed, ik bedoel grenzen zijn er om doorbroken te worden. Maar ik ben als de dood voor het gevoel wat naar boven gaat komen…… De laatste 2 weken staan echt volledig in het teken van geconfronteerd worden met wat jouw gedrag met mensen kan doen. En het houdt gewoon niet op……. mensen die een spiegel voorzetten, ik die mijzelf tegenkomt….. Ik vond het eind vorige week wel even genoeg na het moment dat ik met Pieter gepraat had en eerlijk toegegeven had dat ik dingen onhandig aanpakte…. Maar het gaat door, gisteren tijdens een wandeling met mijn broertje ook het ene na het andere ding wat ik niet handig aanpak. Hoeveel pijn hem dat doet….. ik voel me dan zo nietig als iemand dat zegt….. ik doe het niet expres, ik heb het vaak niet eens door…. wat het voor mij nog moeilijker te behappen maakt: Hoe kan ik dit niet zien!? En dus nog meer twijfel aan mijzelf die mij sinds gisteren weer vergezelde…..

 

En dan vandaag, breekpunt. Want ook Jer vond het nodig even te laten merken hoe KANSLOOS ik iets aanpakte in het verkeer. En dat was even te veel, ik brak, heb gehuild echt niet normaal meer. En was er steun vanuit Jer? Off course not! Nee hij sneerde mijn kant op dat ik normaal moest doen. Tja en toen kwam de paniek voor de Fjällräven Classic echt naar boven……. de angst dat als ik niet meer kan dat ik er echt alleen voor zal staan. Geen steun, geen persoon die mij helpt…… nee enkel ikzelf….. Dus snikte ik naar hem: ‘Dit is precies mijn angst voor de classic…… dat ik er alleen voor zal staan…’ Hierop werd Jer nog bozer en ik zakte nog verder de put in.

Ik zit nu deze klaagzang te tikken en ineens overvalt mij het besef; de enige reden voor mijn paniek is het gebrek aan vertrouwen in mijzelf.  Ik twijfel door mijn missers heel erg aan mijn eigen inschattingsvermogen en aan mijn eigen kunnen. Ben ik wel sterk genoeg? Ja natuurlijk ben ik dat…… als iemand zich ergens in vast kan bijten ben ik het wel…… Beter gezegd het is de grootste valkuil die ik heb, mijn vastberadenheid als ik iets wil bereiken. Waarom zou ik deze kracht nu niet inzetten om mijn doel te bereiken. Die tocht hoe dan ook sneller af te ronden dan Jer vorig jaar gedaan heeft! Het volgende punt voor mijn paniek is de alles overheersende leegte daar…… er is niets als natuur en stilte wat ik dan voor mijzelf gelijk weer zie als leegte. Door mijn stoornis vind ik leegte het engste en het moeilijkste wat er is…… Maar is leegte nou echt zo erg en eng als dat ik mij nu voorstel? Het is natuur, het is beeldschoon…… dat is iets anders als een zwart gat wat je volledig opslokt. Ik heb gezien dat ik stilte zelfs ontzettend kan waarderen als ik mijn eigen keuzes maak, dat inzicht heeft Thailand en specifiek Koh Tao mij gegeven. Het is dus momenteel eigenlijk het enige juiste dit gevoel weer op te zoeken, omdat ik het gevoel begin te verliezen.

Ik begin oude twijfels weer terug te krijgen omdat ik idd dingen niet heel handig aanpak als op het persoonlijke vlak aankomt. En daar is een reden voor, ik heb jaren geen ander voorbeeld als dat in mijn leven gehad. Ik ben druk bezig dingen anders te doen, maar het ingesleten pad…… tja soms is het gewoon te makkelijk die route weer te pakken wat dan ook direct weer leidt tot het besef waarom die route niet handig is. Ik doe er alles aan het juiste pad te pakken, wat laat zien dat ik echt keihard kan vechten voor iets waar ik in geloof. Ik kan afzien, want de stappen die je moet nemen om alles wat borderline is af te zweren zijn moeilijk en zwaar; vooral omdat het leidt tot zo verschrikkelijk veel onbegrip van de omgeving.  Mens wat maak jij het jezelf onmogelijk…. Ja mensen ik weet het, vind het zelf ook alles behalve prettig…….. Maar daardoor ben ik wel mentaal sterk, ow ja emoties heb ik zeker want mijn leven is bij vlagen heftig, maar altijd komt daar weer het punt dat ik zeg; okee genoeg gejankt, schouders eronder en GAAN! En als ik hier even opsom wat ik allemaal wel kan…… tja kom dan maar op met die tocht. Ik weet zeker dat het afzien wordt, ik weet zeker dat ik momenten ga hebben dat ik mijn keuze te gaan vervloek, dat ik écht niet meer verder wil. Maar uiteindelijk zal ik finishen, en ja die 3 dagen ik ga er met 200% voor want ik weet dat ik het kan! BAM, van breekpunt naar vastberadenheid, zo doen we dat :)

My life in 20 questions

Vrije dagen en dus tijd te veel ;) Ik ben een beetje aan het rondstruinen over het www om te kijken of ik nog leuke dingen (lees tags) tegenkom. En jawel vandaag vond ik er weer 1 die ik leuk vind dus bij deze: my life in 20 questions :)

Wat is je lievelingskleur?
Hard, fel, diep blauw en dan het liefste met metallic look :) Ben zo ie zo wel heel erg van de felle harde kleuren, die staan mij het beste en vind ze ook gewoon het mooiste. Pastel dat is echt mijn ding niet, te liefelijk ;)
 Wat is je favoriete getal?
Dit vind ik een grappige want hier zit echt een verhaal achter. Mijn favoriete getal is 14 omdat het een speciale betekenis in mijn leven heeft. Echt waar het lijkt soms wel of dat getal aan mij verbonden is. Jarenlang was ik nummer 14 op de klassenlijst. Hoe vaak het mij gebeurt bijvoorbeeld op Facebook dat ik nou net like of comment nummer 14 geef…… ik ben de tel verloren. Tijdens voetbal speelde ik altijd met nummer 14, de 14-de van de maand zijn altijd fijne dagen en ga zo maar door. Daarbij hoe groot is de kans dat je tijdens een feestje op een grond een mini biljartbal sleutelhanger vind met jawel nummer 14 ;) Die zit ondertussen al 10 jaar aan mijn sleutelbos :D
IMAG0716
Wat is jouw droom carrière?
Mijn antwoord zal absoluut geen verrassing zijn maar ik zou echt full time schrijfster willen zijn. Niet in de zin van bloggen, al vind ik het echt heerlijk om te doen, maar ik zou ein-de-lijk mijn eigen boek uit willen geven. Ja ik weet het hoe lang zeg ik dit nu al……. Denk dat ik het zelfs nog gaver zou vinden om filmscripts te schrijven als ik er eens over nadenk.
Daarbij zou ik ook wel nieuwe Floortje Dessing willen zijn, verslag leggen van bijzondere reizen. Het is iets wat ik natuurlijk al doe met mijn reisblog maar dat zou ik wel groter en serieuzer aan willen pakken als dat ik nu doe :)
Waar zou je graag willen wonen?
Ik zou west Nederland niet heel snel willen verlaten puur omdat ik hier zo een beetje alles heb. Maar ik zou niet in Zoetermeer blijven en dat is ook het plan voor de toekomst. Jer en ik willen naar de randgemeenten van Zoetermeer verhuizen; Berkel en Rodenrijs, Bergschenhoek of Bleiswijk. Nog altijd alles in handbereik maar niet zo massaal meer als Zoetermeer. En dan het liefste de lang gekoesterde droom van een eengezinswoning in vervulling laten gaan ;)
Wat is je favoriete manier van reizen?
Al ben ik geen held in een vliegtuig (alles behalve haha) het is wel mijn favoriete manier van reizen. Ook zo een beetje de enige optie aangezien ik graag verre reizen maak ;)
Wat doe je in je vrije tijd?
Verreweg de meeste tijd spendeer ik aan mijn sport en het bloggen. Verder ga ik graag op pad met vriendinnen of familie / mijn vent om uit eten te gaan of gezellig een terrasje te pakken. Ben ook erg verknocht aan winkelen en dan het liefste in grote steden als Utrecht en Rotterdam. Last but not least hou ik van motorrijden, maar ik merk dat deze hobby erbij inschiet…..
Wat zijn je favoriete kledingwinkels?
Echt favoriete winkels heb ik niet, kan overal wel ineens iets zien dat ik denk: GAAF! Favoriet merk heb ik wel, ben een enorme fan van Desigual zoals jullie weten :)
Naar welk concert zou je graag gaan?
Ik zou nog steeds heel erg graag naar Placebo gaan, baal nog altijd dat ik te ziek was om te gaan vorig jaar december. Zou ook willen dat Darren Hayes weer gaat toeren want die gast is zo verschrikkelijk goed live…… maar ja dat zit er voorlopig nog niet in :( Ik verwacht ook een toer van Coldplay met hun nieuwe album en dan zal ik ook graag nog het concert meepakken :)
Wat is je favoriete thee smaak?
Earl grey :D Zou dat spul per liter kunnen drinken, heerlijk! Het is sterk en toch fris heb alleen wel gemerkt dat de ene earl grey de ander niet is dus heb wel 2 echte favorieten. Het is of de smooth grey van Pickwick of de earl grey van Lipton :D
Verzamel je iets?
Ik begin nu te gniffelen want hoewel ik niet bewust iets spaar verzamel ik wel bonnetjes. In mijn tas maar vooral in mijn portemonnee, niet normaal hoeveel van die dingen ik soms eruit haal hahahaha. Ow ja en ik verzamel uiteraard air miles, doe er verder niets mee maar heb ze wel ;)
  
Je slaapt niet zonder…
Een goed kussen en iets wat mij de laatste nachten een beetje opbreekt: een deken over mij heen. Jawel hoe warm het ook is ik MOET een deken over mij heen hebben anders slaap ik simpelweg niet.  Dat is direct ook de reden dat ik meer van de winter als van de zomer hou. Hmmmmm slapen in de winter met ons dikke dekbed: dan ben ik de hele nacht echt van de wereld :D
Als je 1 miljoen euro zou krijgen, helemaal voor jou alleen, wat zou je er dan mee doen?
Het huis van mijn dromen kopen wat niet eens gek duur zou zijn, een deel op een spaarrekening knallen en dan mijn grootste droom waarmaken en een wereldreis gaan maken. De landen bezoeken die immens hoog op mijn lijstje staan maar wat amper te betalen is zoals: Japan, Nieuw Zeeland, Kenia (the big 5 zien!), Canada, Costa Rica en ga zo maar door. Lijkt me geweldig het ene na het andere land af te kunnen strepen en uiteindelijk alles te ervaren waarvan ik altijd gezegd heb dat te willen doen :D
Wat is je favoriete make-up merk?
Eeeeeehhhh ja, ik heb dus geen vast merk, alleen de kleuren moeten kloppen. Ow ja mijn mascara dat is wel een hele fijne; ‘One by one’ van maybelline, fijn spul, mooi effect :D
Wat is je favoriete seizoen?
Zoals gezegd, ik ben een winterliefhebber. Zeker de ijskoude dagen dat het kraakhelder is, als er een klein wit rijplaagje over alles heen ligt en als er belachelijk veel zuurstof in de lucht zit. LOVE IT!
Slaap je met de deur open of dicht?
Met de deur dicht, dit vooral omdat ik 4 mormeltjes hier rond heb lopen die maar wat graag bij ons op bed willen liggen en midden in de nacht in knuffelmodus schieten waardoor ik niet meer slaap ;)
Wat eet je het liefst?
Om heel precies te zijn:
handroll-906x354
Ik ben dol op werkelijk alle soorten sushi, maar een tonijn handroll…… ow mensen daar kun je me echt midden in de nacht voor wakker maken :D Zo belachelijk lekker smaak combinatie vind ik dat!
Waarom ben je begonnen met bloggen?
Ik ben eigenlijk online gaan schrijven (zo noemde ik het toen echt) omdat ik sneller tik als schrijf en dus kon ik mijn dagboek op die manier makkelijker bijhouden. Het fenomeen bloggen leeft eigenlijk pas een jaar of 5 bij mij, toen mensen begonnen te reageren op mijn schrijfsels ben ik ook eens gaan kijken bij de schrijfsels van anderen en dat is leuk gebleken. Ik merk dat het laatste jaar mijn manier van schrijven meer aan het veranderen is. Natuurlijk overheerst de ‘ik maak mijn hoofd even leeg want ik voel mij verrot’ manier van schrijven best wel bij mij en dat zal altijd een dominant iets blijven. Maar ik begin dit soort luchtige blogs eigenlijk ook steeds meer te waarderen omdat je dan inziet dat het leven eigenlijk heel erg leuk is. En daarbij bewust aandacht schenken aan positieve dingen, dat had ik jaren geleden al moeten doen :)
Heb je een abonnement op een tijdschrift?
Nee al heel lang niet meer, ik las altijd de Yes maar toen dat blad stopte ben ik ook gestopt met abonnementen op tijdschriften. Zit te denken, mijn moeder had altijd de leesmap, misschien zouden we zoiets weer eens moeten doen; dan hebben we goed toiletleesvoer hahahaha
Wat deed je gisteren om 12 uur?
Toen kwam ik net aanrijden bij de sporthal voor mijn zaterdag training en meldde ik aan Erwin dat ik rustig aan zou doen vanwege de pijn in mijn kuit / achillespees. Achteraf ben ik dolblij dat ik ben gaan trainen want de stijfheid verdween met iedere minuut meer dat ik bezig was. Het voelt allemaal een eind beter dus nu :)
Wat is je favoriete parfum?
Ik heb er te veel om er 1 te kiezen: J’adore van Dior, La Lune van Dolce en Gabana, Miracle van Lancome, acqua di gioia van Georgio Armani, Beauty van Calvin Klein, Glam Jasmin van Michael Kors, L’eau par Kenzo van Kenzo en ga zo maar door. Ik draag het echt allemaal afhankelijk van mijn stemming en de kleur van mijn kleding. Over het algemeen frisse geuren met een beetje bloemetjes erdoorheen, dat is Joyce :D