Vanwege vakantie tijdelijk gesloten

Lieve lezers,

Het zal de komende tijd stil zijn op deze blog, aangezien ik richting het mooie Toscane vertrek. Ik switch dus weer over richting mij reislog, voor de mensen die de link niet hebben maar wel graag mee willen lezen: meld dat even in een reactie. Ik wil het volledige adres hier niet neerzetten aangezien dat met naam en toenaam is zeg maar. Voor nu: tot over 1o dagen! En ik blijf wel gezellig bij jullie meelezen hoor :)

Ciao!

1

Stiekem nog altijd een voetveeg….

Gisteren, eindelijk vakantie! Met een gelukzalig gevoel zette ik de opmerking op Facebook dat ik vrijdag gewoon naar Toscane vertrek! Reken maar dat ik daar blij mee ben, zeker omdat ik heerlijk samen met Jer ga :D De reacties volgen en dan ineens klinkt er weer de *plong* van de Facebook chat…… Het is eerste wat ik denk is: fuck waarom heb ik de chat vergeten uit te zetten? Dit is het simpele feit, ik word er zo moe van dat iedere ik wanneer ik maar online durf te zijn er direct een chatbericht van Sas is…… En dan doet ze dus iets waar je mij helemaal kriegel mee kan krijgen: mij claimen. Ik bedoel er zijn er een aantal die hier meelezen maar die vragen toch ook niet dagelijks om mijn aandacht? Ik was zondag echt ronduit kortaf, maar he ik had net verhuisd en had knetter erge hoofdpijn van de trappen die Pris tegen mijn hoofd gegeven had. Waar begint Sas over? 1 zin over mijn examen en vervolgens begint een relaas over haar uitkering compleet met alle getallen die erbij horen, serieus mensen wat moet ik in godsnaam met deze informatie? Ik geef 3x aan dat ik haar verhaal niet volg en dat ik koppijn heb en zelfs dat draait ze naar zichzelf. Uiteindelijk verontschuldig ik mij nog ook omdat ik het niet op kan brengen haar verhaal aan te ‘horen’ voordat ik naar bed vertrek.

Dit soort momenten halen het bloed onder mijn nagels vandaan en het vreet energie. Gisteren ging ze zelfs nog een stapje verder, wat stuurde ze mij? Wanneer ben je terug van vakantie? Want ik moet weten wanneer ik wel en niet mijn verhaal kwijt kan in deze moeilijke / spannende periode……. Ergens had ik al direct het gevoel van; ja hallo wacht ff zo werkt dat niet! Maar ik werd natuurlijk weer ouderwets ontwijkend en liet Sas weer de dominante rol bekleden. Ik noem het enkel heavy en zij zegt dat het haar eigen schuld is dat haar sociale kring zo klein geworden is…. Lees dat ik zo ongeveer nog de enige ben die overgebleven is. Ik ontwijk het gesprek omdat ik gewoon merk dat ik pissig ben en ga stug door met het lezen van blogs waar ik op dat moment zo ie zo al bezig was. Het gesprek bloedt dan ook snel dood en ik kan ontspannen doorgaan zonder gezeur maar wordt toch ook weer overvallen door schuldgevoel.  Vind ergens dat ik het niet kan maken wat ik doe, ze heeft het immers momenteel al zo waar door alles wat er in haar leven gebeurt.

Vanmorgen was ik even met mijn moeder in de stad en het gesprek kwam dus ergens op Sas en dan lukt het mij eindelijk te zeggen wat ik echt denk over de situatie:

Ik word gestoord van het eeuwige zoeken naar aandacht, serieus waar mam. Iedere keer als ik ook maar de Facebook chat aan durf te zetten en Sas is online dan is het direct *plong!* Het lijkt wel alsof ze volcontinu met mij bezig is en ik ben dat niet met haar. Ik heb ergens vorig jaar de waarheid over onze vriendschap voorgeschoteld gekregen, dat ik niet zo diep zat is dat ik hoopte. En dat deed heel erg veel zeer, maar ik heb ingezien dat er mensen in mijn leven zijn die wel die liefde en warmte willen geven, die mij simpelweg accepteren om wie ik ben. En wanneer ik niet zo diep bij mensen zit dan neem ik afstand ja uit zelfbescherming, ondertussen ben ik op het punt dat ik niet meer ergens op de vierde plaats wil komen; ik verdien beter! Maar hoe meer ik de afstand tussen mij en Sas laat vallen hoe meer zij mijn aandacht zoekt, tot het punt waar ik nu ben: het punt dat ik denk DONDER IN GODSNAAM OP! LAAT ME!! En wat schrijft ze dan? Ik moet weten wanneer ik mijn verhaal kwijt kan!? Fuck echt! in welk universum leef je dan!? Rot dan ook lekker op naar Anouk als zij toch je beste vriendin is…….. Ik wil niet enkel de persoon zijn, de kansloze die er altijd is…..

Het zijn harde woorden maar de pest is dat ik er niet naar handel. Sas zit zo diep doordat zij mijn stoornis heeft weten te raken. Omdat zij zo een persoon geworden is die mij eigenlijk bij vlagen schofterig behandeld en dat ik het accepteer puur uit de hoop dat iemand ooit echt veranderd. Dat die persoon ineens de magische ommezwaai maakt en een super vriendin wordt. Het is de eeuwige strijd met mijn vader uit het verleden die nog voortduurt……. Ik zie momenteel echt wel in dat de manier waarop Sas mij behandeld niet vriendschappelijk maar manipulatief is, ik baal er van….. Maar het punt dat ik zeg: Sorry ik wil dit echt niet meer…….. Het lijkt maar niet te komen. En daar baal ik van want het zou mijn leven een eind meer ontspannen maken…………… De stem van Willem klinkt dan ook al de hele dag in mijn hoofd: Voetveeg Joyce……. voetveeg……. Hij heeft gelijk, zoals hij altijd al had…..

[Photo Challenge 2014] Week 14: dramatisch aangezicht

De boulevard van Scheveningen, het is een geliefd foto object van mij. De luchten rond de kust zijn vaak dramatisch en daar kan je leuk mee spelen. Ook heb je er een aantal erg leuke beelden staan waardoor je een leuke compositie kan maken. Een foto die spreekt door (met fantasie) het drama wat er uit blijkt.

De wolken kleuren grijs, het blauw lijkt te verdwijnen……. Het grote beeld op de boulevard kijkt naar boven voelt de leegte hem overvallen. Hij laat zich vallen op een rand, boven twee bankjes. Zijn voeten laat hij op het plateautje rusten en dan laat hij zijn hoofd naar voren vallen, welke opgevangen wordt door zijn handen….. Hij huilt ziet het leven niet meer zitten……. 

Het is een standaard verhaaltje wat door mij heen schiet als ik voor de zoveelste keer voor dit beeld sta. Ik fotografeer het graag, het doet gewoon wat met mij. Wanneer ik dan thuis kom ga ik altijd los met HDR bewerkingen, een dramatische compositie moet ook dramatisch qua kleur zijn. En dan krijg je zo een foto: een dramatisch aangezicht. En I love it!

DSC_3208copy

Met steun van je liefste door je grenzen heen

Vorig jaar, ergens in oktober deed ik voor het eerst examen Kyokushin. Natuurlijk heb ik er nog wel eens aan teruggedacht, maar toch de echte emoties en de volle omvang van de ervaring, die verlies je over de tijd. Toen ik afgelopen dinsdag een go kreeg voor het examen van gisteren probeerde ik de herinneringen weer terug te halen. Hoe ging dat toen ook al weer? Ik weet nog dat ik een hoop dingen in het technisch examen behoorlijk verknalde, ik weet nog dat het sparren buitengewoon heftig was, dat ik uiteindelijk na mijn laatste partij aan de kant gesleept ben (ja letterlijk) met een wond in mijn gezicht en helemaal bont en blauw. Je weet de feiten maar hoe mijn lijf toen bijvoorbeeld aanvoelde, zou het niet meer kunnen vertellen. We konden het dus mooi opnieuw gaan ervaren en Jer mocht het allemaal voor het eerst mee gaan maken.

Zaterdagochtend; vroeg wakker worden en dan maar gelijk aan de boodschappen beginnen. Eenmaal weer thuis is het iets na 10 uur en Jer en ik gaan eerst eens ontspannen ontbijten. Lees ik ontspannen, Jer niet echt…… Hij zucht vaak, reageert kortaf en ik weet hoe laat het is; mijn mannetje is nerveus. Je zou na alles van vorige week misschien denken dat ik ook nerveus was, maar nee. Het punt is dat ik al gewonnen had; het punt wat ik wilde maken was gemaakt toen ik op mocht voor het examen. Ik had iig 1 keer onder druk laten zien wat ik moest laten zien en dus wist ik het zeker; dit kan ik! Ik ben dan ook ontspannen met van alles en nog wat bezig wanneer Jer ineens direct weg wil….. Examen begint ergens 12 uur en het is 10 voor 11…… Please mensen doe normaal! Maar nee Jer is onverbiddelijk; ‘We gaan nu! Ik wil niet te laat komen’ Ik wilde terug bijten dat we zelfs kruipend nog ruim op tijd zouden zijn maar dat besloot ik even te laten ;) Soms moet je weten wanneer discussies zinloos zijn en dit was zeker zo een moment. Dus we vertrokken richting mijn broertje, haalde hem op en zette toen koers richting Berkel waar we 40 minuten voor het examen aankwamen. Netjes IFK paspoort afleveren en even gezellig babbelen. De spanning is voelbaar bij een hoop mensen en ik vind het schrikbarend te ervaren dat ik me nog altijd ontspannen voel….. Hoe is het mogelijk zo vlak voor het examen.

Eindelijk is het 12 uur, we tonen ons respect aan de senpai’s en de dojo voordat we naar de andere gymzaal gaan. Daar worden we neergezet op aangewezen plekken. Ik ben blij want mijn plek is aan de zijkant met veel ruimte (denk dat het een bewuste keuze van de senpai’s en Pris in het bijzonder is mij daar neer te zetten) Zodra we daar staan klinkt het ‘Yoi daji Yoi’ en begint het technisch gedeelte. Het technische gedeelte wat bij vlagen prima ging maar op andere momenten ZUCHT!!! Het schijngevecht wat bij deze graad hoort was tot 3 keer aan toe een zooitje. Iedere keer weer, netjes stoppen, afgroeten, aangroeten en weer opnieuw beginnen. We moesten alle stoottechnieken laten zien en de eerste keer sloeg ik er gewoon een paar over….. De trappen…… laat maar ik wist er misschien 5 van de 21. En toen ik alles moest laten zien, dus alle technieken die ik moest weten vergat ik promt mijn kata die ik dan maar toch nog even op de valreep deed ;) Met andere woorden, het was een typisch Joyce technisch examen…… hakken over de sloot werk dus haha. Een paar keer merk ik dat er senpai’s naar me staan te kijken en ik probeer me er zo goed en zo kwaad als het gaat voor af te sluiten. Ook hoor ik Erwin op een gegeven moment naar me roepen, ‘Je stoot komt te laat na je stap, je wacht te lang!’ Verdomme!! Ik werd dus boos op mezelf en begon driftig sneller te lopen zonder pauze. Of het er netter van werd, ik betwijfel het ;)

Na bijna volledig doorgezaagd te zijn op techniek was het tijd voor het sparren, iets wat altijd meer mijn ding zal zijn dan het technische gedeelte. Dus bescherming aan en zoals altijd klaar staan voor het doek. Dit maal waren er echter niet genoeg mensen aan de andere zijde (de mensen die geen examen deden) dus gaan we onderling sparren. Wat relaxte potjes tegen mijn liefste, mijn zogenoemde zusje en nog een aantal. En pas dan gaan we echt beginnen met het kumite gedeelte; eerst voor de jeugd maar dan is het toch echt onze beurt als volwassenen. De eerste paar partijen zijn prima te doen en dan hoor ik ineens: ‘Joyce!’ zonder te kijken weet ik dat Erwin mij geroepen heeft, ok daar gaan we dan voor het echie! Eerlijk is eerlijk ik heb een aantal keren flinke trappen mogen incasseren tegen mijn lever en milt, en ja het was heftig maar het lukte me nog een beetje iets er tegenin te brengen, kon nog stoten met redelijke kracht terug geven dus was ik na afloop happy. Ook Erwin was blijkbaar tevreden, ‘Goed gedaan!’ en een klap op mijn schouder voordat ik wissel van tegenstander. Na weer een paar redelijk rustige partijen zie ik dat Pris nog alleen staat, ik wil zo graag tegen haar vechten. Waarom? Geen idee, kijken waar ik echt sta waarschijnlijk. We beginnen en BAM BAM: plexus en milt vol geraakt na 3 seconden, Holy shit….. kan ik alleen maar denken…. Ineens hoor ik een bekende stem: ‘Ouwe!! Denk aan je dekking, blijf kijken!’ Een warme gloed door mijn lijf, Jer is klaar met sparren en staat nu bij mij te kijken.

Pris schiet door dit moment in de lach, ‘Ouwe? Ben jij dat?’ Ik lach mee, ‘Jep dat ben ik!’ Maar dan gaan we weer door, stoot! stoot! en ineens BOEM trap tegen mijn rechterkant hoofd…… Fuck handen hoog Joyce! Ook Jer roept: ‘ Ouwe dekking! zoek naar de open plek!’ Ik wil heel graag zoeken maar ik sta ondertussen al in overlevingsmodus, de lucht is uit mijn lijf geslagen, ik ben op, ik wil die harde stoten niet meer voelen echt niet…… Stoot! stoot! BOEM! trap tegen de linker kant van mijn hoofd….. het duizelt me enorm…… de tranen staan in mijn ogen… ‘Binnenkant bovenbeen ouwe, die is vrij, kom op schat je kan het…..’ Ik wil niet meer trappen ik wil liggen, ik wil mijn ogen sluiten en niet meer wakker worden. Mijn lijf doet zeer….. fuck echt zo een zeer! ‘Kom op ouwe!!’ roept Jer, ‘Kom op Joyce nog even hou vol’ klinkt Pris haar stem er doorheen. Ik focus me op de baken die links van mij klinkt, de stem van Jer…….. Probeer de stoten die komen, de trappen die komen, te vergeten. ‘Yameeee!!’ Ik ben kapot, mentaal zo goed als gebroken……… dit heb ik nog niet eerder meegemaakt tijdens mijn trainingen. ‘Laatste partij voor rood!’ klikt er door de zaal, godzijdank nog maar 1 partij…… Ik kom tegenover Moreno te staan, bekend om zijn goede techniek en ook weer hoge trappen (hij kan mijn hoofd raken terwijl hij ruim 1.5 kop kleiner is als ik) . Ik probeer mijn adem te herpakken voor we de partij beginnen, dat lukt gelukkig. Ik weet een hoge trap af te weren, (trots!) en stoot terug (met een fractie van de kracht die normaal in een stoot zal gebruiken, leeg = leeg) En dan is er ineens uit het niets leek wel een trap op mijn linker knie, nou ja om precies te zijn er net iets boven. Het is een zwakke plek van mij, sukkel er al jaren mee………

Een snijdende pijn schiet door het hele gebied……. ‘Fuck AUW!!’ schreeuw ik naar het niets. Tja naïef gedacht misschien maar ik dacht dat 1 trap genoeg was…… Terwijl ik nu vele stemmen ‘Kom op Joyce!!!’ hoor schreeuwen volgt de ene na de andere trap op diezelfde plek en ik kan nog maar 1 ding denken: Ik wil hier weg….. en wel nu! De tranen stromen over mijn wangen……. vechten? Nee dit is overleven en niets anders dan dat……. ‘Yamee!!’ weer wordt ik naar de kant gesleept, een flashback naar het vorige examen schiet door mijn hoofd. Ik steun op Jer, ik wil niets meer…… ik ben letterlijk en figuurlijk gebroken…….. Dit was heftig om mee te maken! Ik word tegen de muur aan gezet, mensen sprayen mijn knie in en ik ben gewoon echt even de weg kwijt. Het heeft goed een kwartier geduurd voor ik weer een beetje bij was zeg maar. Toch nog de anderen aan staan moedigen tot het examen erop zit en de senpai’s gaan overleggen. Het duurt lang voor ze weer terug zijn en gerust ben ik er niet op. Heb echt wel eens beter gevochten als nu, zeker de laatste partij voelt voor mij als een absolute wanprestatie, ik baal van mijn reactie. Ja ik had moeten blokken maar ik verstijfde; geschrokken dat de plek van mijn blessure zo geraakt werd….. Dan eindelijk komen de senpai’s weer aangelopen. Jer is de eerste die hoort dat hij geslaagd is, ik straal terwijl ik die lange lijp zijn band in ontvangst zie nemen en ja reken maar dat hij trots is. Dan wordt mijn broertje geroepen, ook hij heeft het gehaald. En dan klinkt mijn naam, ik ren (ondanks de pijn) naar voren en neem mijn zwarte slip in ontvangst. ‘Goed hersteld in het Kumite deel’ zegt Erwin.

Tijd voor het afsluiten, en zo goed en zo kwaad als het kan kniel ik in seiza. ‘Mokuso!!’ klinkt Pris haar stem en ik sluit mijn ogen. En dan overvalt het besef en de emotie mij pas. Ik heb het gewoon gehaald! En terwijl er een traan over mijn wang rolt richt ik me tot mijn vader ergens boven mij; Zie je wel dat ik het kan! 

53

[Beauty] Playing with the senses

Al mag ik soms ontzettend mopperen over mijn werk, sommige aspecten vind ik geweldig aan het werk wat ik doe. Ik denk dat een hoop meiden stikjaloers zullen zijn als ik vertel dat ik continu bezig ben met hoe mensen zich mooi kunnen maken en voelen.  Dat ik keuzes maak voor parfum, dat ik weet hoe een parfum opgebouwd is en welke componenten iets nou juist die geweldige geur geven. Tegelijk weet ik ook hoe producten uit de cosmetica opgebouwd zijn en welke ingrediënten jullie tijdens het gebruik de wauw factor geven. Ik geef toe het heeft ook een beetje zijn jammere kanten want een willekeurige reclame over cosmetica doen mijn wenkbrauwen fronsen, ja lieve lezers cosmetica…….. het is een wondere wereld geloof me, zeker het samenwerken met de consumenten ;)

Over het algemeen ben ik op een heel technisch niveau bezig met het maken van de producten zelf maar soms hebben we workshops die meer op het emotionele niveau gaan zitten, zo ook gisteren. Er was een dame overgekomen uit de VS die ons meer in detail zou vertellen over sensorisch werken (werken met de zintuigen). Niet dat ik daar nog nooit in training in gehad heb maar een vrijdagmiddag met zo ongeveer het leukste aspect van mijn werk bezig zijn; daar zeg ik geen nee tegen. Daarbij ben ik in afwezigheid van Suus nu bezig als projectleidster en het project waar ik aan werk is 1 groot politiek spel waar de belangen groot zijn; en al geniet ik echt van deze rol, het is vermoeiend dus ook daar even van weg stappen was fijn. Ik gooide mijn out of office aan zodat de mensen zouden weten dat ik even niet meer deel zou nemen aan de eindeloze stroom van mails en zette koers naar ons consumer center met in mijn handen, zoals gevraagd, mijn 2 favoriete producten op het gebied van cosmetica. Ik heb op voorhand veel nagedacht over het specifieke waarom van mijn lippenbalsem met champagne smaak en een zacht roze kleurtje (geweldig spul!) en mijn ow zo fijne douchegel van Rituals die je het gevoel geeft daadwerkelijk een douche in de tropische regen te nemen, denk dat het voor mij vooral met de geur te maken heeft. Ik hou namelijk heel erg van specifieke geuren en deze 2 producten passen precies in het plaatje.

Eenmaal in de zaal staan er 6 tafels waar wij, de 24 deelnemers, over verdeeld worden. Op de tafel ligt van alles; een zwart zakje, een potje met papieren strookjes, een potje met knoopjes, verschillende papieren, handdoeken en stiften. Vooraan de zaal staat een tafel met de grootst mogelijke verzameling aan zooi (hahaha echt waar van bloemenslingers tot glitters, het lag er) die je je voor kan stellen. De dame stelt zich voor, legt uit wat haar rol in de organisatie is en dat wij een stuk training gaan krijgen wat normaal enkel voor de directors weggelegd is. Oké top! Eerst wordt ons gevraagd om het potje met strookjes open te maken en elk 1 strookje te pakken en het op onze tong te leggen. Weird… Zodra ik het strookje op mijn tong leg is er is een prikkelend gevoel maar dan, GATVERDAMME!!! De bittere smaak overvalt me big time, dus ik spuug dat papiertje direct weer uit. Ik zoek mijn bekertje water, ow mensen wat was dit vies! Ik kijk om me heen, er zijn nog een aantal mensen die echt gruwelen maar anderen weer totaal niet. Het blijkt dat iedereen een identiek strookje gehad heeft maar dat alleen de mensen die echt gevoelig zijn voor geur en smaak deze bittere smaak kunnen waarnemen. Dit zijn zogenoemde ‘Super Tasters’ en ja ondergetekende is er dus 1 van. Wij zijn mensen die gevoeliger zijn voor geur, smaak en tastzin, dan anderen. Kwam dit als een verassing voor mij? Nee eigenlijk niet, ik doe op mijn werk veel parfum evaluaties van collega’s omdat zij weten dat ik beter ruik als dat zij doen. Daarbij hou ik absoluut niet van bittere smaken (zoals bier en koffie), wat ook bij super tasters blijkt te horen ;)

De vrouw gaat verder met haar verhaal, dat super tasters vaak sensation seakers zijn. Zij houden ervan dat hun zintuigen erg geprikkeld worden, ja weer een heel erg waar punt. Ik denk enkel aan cosmetica, specifieke geuren, het gebruik van mentol in producten dat je huid echt koud laat voelen bijvoorbeeld, ik ben er dol op! Maar dan draait ze het verhaal een andere kant op, ik heb ondertussen een stikkertje met super taster op mijn borst en de vrouw went zich (omdat ik helemaal vooraan zit denk ik) tot mij. ‘Wat raakt jouw gevoel het meest?’ Ik twijfel even over mijn antwoord want we hebben het hier over cosmetische producten naar mijn idee. De vrouw merkt mijn twijfel en zegt dan, ‘Maakt niet uit met wat, als je dan maar in contact staat met je gevoel’ Dan is het antwoord puur simpel; ‘Met schrijven, ik schrijf heel erg graag’ terwijl ik het zeg voel ik me weer de straalmodus inschieten zoals gewoonlijk. ‘Ben je goed?’ is haar rete directe vraag terug. Een blos trekt over mijn wangen maar toch zeg ik, ‘Ja ik denk van wel, kan mensen tot tranen toe roeren met mijn verhalen…… Ik kan echt mijn gevoel overbrengen en ik denk dat mijn verhalen anders maakt. Ik blog, lees veel blogs, en zie een verschil tussen schrijfstijlen, van heel feitelijk tot gevoel. De feitelijke blogs vind ik persoonlijk minder dan de echte persoonlijke verhalen, die raken mij veel meer dus kan me voorstellen dat het andersom net zo werkt’

De vrouw knikt, klinkt naar haar volgende slide waar Albert Hitchcock op prijkt en zegt dan, ‘Grappig dat je nou juist over schrijven begon’ Het volgende wat ze uitlegt is een eye opener. Ik heb het nooit bewust gedaan, want het is iets wat ik gewoon prettig vind en wat blijkbaar mijn stijl is. Je kan een verhaal heel feitelijk benaderen, gewoon de setting noemen, het geen wat je ziet, hetgeen wat je hoort. Dat is wanneer mensen bewust je verhaal meekrijgen. Maar je kan ook schrijven over je gevoel in een situatie en dat is idd wat ik altijd doe, gewoon omdat ik het gevoel niet wil vergeten wat ik toen had. Je komt dan binnen tot het onderbewuste van mensen, triggert hun eigen emoties. Albert Hitchcock zijn film The Birds heeft hij 2 keer geschreven, eerst een blauw script (puur de feiten) maar daarnaast schreef hij een groen script waar hij in aan gaf wat mensen zouden moeten voelen tijdens iedere scene. Achteraf zeg ik volkomen logisch maar ik had er zelf nog nooit zo over nagedacht. Ter plekke besloot ik dan ook nooit meer onzeker te zijn over mijn schrijfstijl, want hetgeen wat mijn natuur is blijkt positieve effecten te hebben, geweldig! (Ik heb dan ook vanmorgen een stuk uit mijn manuscript naar een professioneel lezerspannel gestuurd voor feedback…… ontzettend benieuwd wat zij gaan zeggen :) ) In de context van de workshop was het dus dat veel reclames te feitelijk blijven waardoor mensen niet geraakt worden en dus niet tot de aankoop overgaan.

Daar kwam onze laatste opdracht dus in de picture…..We moesten voor een product een advertorial maken die de emoties van de consument zou raken; daarvoor mochten we alles gebruiken op de tafel vol zooi. Op onze tafel wordt een bodylotion neergezet met magnolia en pistache noten. We smeren even met de lotion, hij is licht en zacht. Ok op naar de tafel, we pakken een echte roos die we ontdoen van alle blaadjes. We pakken een zachtroze vlinder, een veertje en een pistache groen ovaaltje. Op het ovaaltje maken we het logo met bodylotion na, de rozenblaadjes leggen we in de vorm van een hart, vlindertje eronder en we pakken iets om het veertje aan op te hangen. Het is simpel maar we zijn tevreden. Product ernaast en we pakken nog een zachte roze stof precies in de kleur van magnolia; je kan zien dat het zacht is, je kan voelen dat het zacht is, de geur is aanwezig……. we missen nog geluid. Spotify open en ff zoeken naar het meest pure gevoelige liedje wat je je voor kan stellen;  Sleeperstar met Wrong. Tijd om iedereen zijn advertorials te zien, die van ons is in mijn optiek misschien wat simplistisch aangezien anderen met glitters en bellen aan de gang zijn gegaan. Het is dan ook tot mijn stomme verbazing dat we ongeveer de helft van alle stemmen kregen…… wauw! Stralend nemen we onze prijs in ontvangst, een kilo paaseitjes die ik mooi aan de collega in een ander kantoor heb gegeven hahaha. Veels te ongezond!

Ik heb genoten van deze middag, mijn ogen zijn geopend door wat de dame verteld heeft over zintuigen en hoeveel effect deze hebben. Nu ook mijn vraag aan jullie, hoe zien jullie dat? Bijvoorbeeld als jullie met cosmetica bezig zijn, waar letten jullie dan op? Is het bewust of toch onbewust? En wat maakt jullie favo product zo speciaal? (stiekem een beetje consumenten onderzoek haha) En zien jullie dat ook zo met schrijven? Herkennen jullie de aanpak van Albert Hitchcock?

Nana Korobi Ya Oki

Dan wel cursus Japans voor beginners: Fall down 7 times, get up 8 :)

Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik er afgelopen zaterdag echt finaal klaar mee was; wat mij betreft kon alles wat karate was diep in de je weet wel zakken. Mijn blogje over mijn black-outs is nu ik het teruglees echt ontzettend emotioneel; maar het raakte wel de kern. Het is iets waar ik eigenlijk nooit met mensen over praat, de drang om de beste te zijn om commentaar te voorkomen. Dat was tot dit weekend; ik heb echt zoveel met Jer gepraat…… eindeloos gewoon. En hij was zo verschrikkelijk lief, dat deed me zo goed :) Daarbij merkte ik ook dat eerlijk zijn tegen de rest van de club, weliswaar veilig via FB maar goed, ook ineens de steun betekende die ik zo hard zocht. Achteraf snap ik echt niet waarom ik dit zo lang voor me gehouden heb, want mensen snappen het dus echt wel en daarbij kunnen ze je dan helpen zoals Pris deed. Zodra ik het stukje van zaterdag geschreven had wist ik dat ik het met haar moest delen. Niet dat ik hoopte op een andere benadering maar ik liep gewoon met mijzelf vast als het om de sport ging, misschien zou zij als mijn senpai mij kunnen helpen. De simpele woorden dat ze me snapte en dat het echt goed ging komen waren geruststellend genoeg, ik kon het weer een beetje loslaten en mijn huilbui afgelopen zaterdagavond tijdens het schrijven was ook direct de laatste.

Ik besloot zondag alles te doen wat niets met karate te maken had; het huis even een grote schoonmaak geven, heel veel blogs bijlezen (ik was helemaal bij maar vrees dat ik weer behoorlijk achterloop ;) ) en vooral alle tijd en aandacht voor mijn liefste. We hebben samen geluncht en genoten van een heerlijk diner onder het genot van (achteraf gezien) te veel wijn. Maar we praatte vooral heel erg veel, want Jer was in shock hoe negatief ik over mijzelf ben. Tja……. voor jullie geen geheim maar voor mijn partner heb ik het toch echt goed verborgen kunnen houden. Het heeft ons nog dichter bij elkaar gebracht en als ik dan denk aan het waarom van 2 keer een black-out dan is dit wel een goede reden wat mij betreft. Het werd maandag (een hele duffe maandag hahaha, lang leve de wijn) en ik begon me te beseffen dat ik vooral veel moest gaan herhalen wat ik moest laten zien. Waarom? Omdat de bewegingen dan een soort natuur worden en je er niet meer zo erg over na hoeft te denken, pas dan kan je spreken over een flow.  En dus heb ik de afgelopen 2 dagen eindeloos alle bewegingen herhaald. De vormen gelopen vanaf de woonkamer naar de keuken; de enige plek in ons huis die ruim genoeg is ;) Het scheelt niet veel maar er zitten bijna slijtplekken in het laminaat zo vaak heb ik herhaald. Ik merkte dat ik idd steeds minder na hoefde te denken en dus werd ik ergens meer relaxed……. maar aan de andere kant waren er nog altijd die gemene fluisterstemmen: Je haalt het toch niet….. dan ben je de enige….. Ik probeerde dat dan weg te zuchten maar echt makkelijk ging dat niet moet ik toegeven.

De dinsdag brak aan, in de avond dus weer trainen & tegelijk herkansen. Het leidde tot wakker worden met verschrikkelijke hartkloppingen. Maar eenmaal op het werk is het zo druk dat ik alle spanning zo goed als vergeet. Ik vlieg van hot naar her en moet onverwacht naar ons kantoor in Rotterdam. Een hoop ellende in mijn project is er de oorzaak van maar het bezoek zelf is erg gezellig. Het is leuk iedereen weer te zien en Sander (mijn homo flirt weten jullie nog?) zit me constant te plagen met het feit dat hij zo een enorme bedreiging voor mij is…… grrrr eppo ;) ;) Wanneer ik thuiskom ga ik in de zon liggen met een lijstje vol benamingen van alle stoten en trappen. Ik wil echt stampen zodat ik voor geen enkele verassing kan komen te staan maar de zon is warm en al snel sluit ik mijn ogen en ontspan ik. Als het er nu nog niet in zin zal ik het er ook niet meer voor de avond in krijgen is mijn gedachte. Wanneer Jer thuis komt hangen we samen in het zonnetje totdat we gaan koken. Toch nog samen even alles doorlopen, al gaat hij voor een lagere graad als ik, hij kan wel kijken of mijn bewegingen er netjes uitzien en feedback geven. Dat doet hij dan ook lief ;)

We vertrekken uiteindelijk eerder om mijn broertje op te pikken en zo nog voor de training te kunnen oefenen. Eenmaal in de zaal zoek ik Don op om samen alles nog door te lopen, het gaat strak en ik voel me ietsje rustiger worden. Jer houdt me als een havik in de gaten, knikt keer op keer bemoedigend dat het er goed uitziet (wat een schatje!) Ook de anderen die zich al geplaatst hebben voor het examen komen naar me toe met bemoedigende woorden, ow wat fijn! Ik ga nooit meer mijzelf sterker voordoen dan dat ik ben, dit is alles wat ik nodig heb! Tijd voor de line-up waar erg lang gepraat wordt en waar we ook nog eens gevraagd worden mee te doen aan het schieten van een filmpje aangezien Pris steeds uitgenodigd wordt voor challenges en we voor iedereen die haar gevraagd heeft tegelijk een filmpje willen schieten. De opdracht klinkt iets wat maf, witte banders doe drie keer het geluid van een gorilla, rood drie keer kat enz. enz. Het is werkelijk hilarisch al is het maar omdat Pris stuk gaat van het lachen. Dit ontspant me volledig en mocht het een 1 aprilgrap zijn zoals Jer oppert, het kan me geen donder meer schelen. Dit is het perfecte begin van zo een stressvolle avond, beter gezegd dat hele proefexamen is uit mijn hoofd. Na een hoop gelach staat het filmpje (wat achteraf idd een 1 aprilgrap is ;) ) erop en gaan we opwarmen. Hierna krijgen we alle tijd om te oefenen op technieken terwijl de mensen die al geplaatst zijn gaan sparren.

De tijd tikt rustig verder, training duurt tot 9 uur, ondertussen al 10 voor 9…….. Alles loopt verschrikkelijk uit en ik hoop ergens dat we helemaal niets meer hoeven te laten zien. Helaas was dat een stap te ver gedacht en om half 10 gaan we staan als zijnde mensen die nog op willen. Don en ik slaan de handen tegen elkaar, ‘We gaat het doen!’ en slaan dan met onze vuist op onze borst. Mijn broertje is zo gespannen als een veertje, staart enkel nog voor zich uit en terwijl ik klaar ga staan kijk ik nog 1 keer naar Jer die aan de kant is gaan zitten. En hoe het kan kan het, maar ik werd zo verschrikkelijk kalm. Gewoon omdat ik de overtuiging had dat ik het beheerste. Ik heb voor mijn gevoel nog nooit zo strak gelopen als gisteren op 2 kleine haperingen na. Ik ben doorweekt van het zweet na afloop en het wachten op de andere rangen duurt lang, ik ben moe maar tegelijk trots op mezelf: eindelijk mijn hoofd niet laten hangen maar doorgezet. De gedachte dat je iets niet kan zit meer in jezelf dan dat hij echt de waarheid is, laat dat duidelijk zijn. Mijn broertje had behoorlijk zijn strubbelingen tijdens het lopen maar ik hoop zo erg dat hij ook op mag…….. We doen deze sport samen, zijn samen gestart en ik wil gewoon gezamenlijk doorgaan. Wanneer hij dan als eerste zijn brief krijgt ben ik ook zeker dat ik door ben. Voordat ik goed en wel nadenk wat ik doe vlieg ik Pris om haar nek, fuck wat was ik blij! Dan de knuffel van broer & zus, samen door naar de 9-de Kyu :D

En dan loop ik naar die lange gast die onderuit gezakt tegen kussens aanzit met zijn grijsblauwe ogen. Ik kniel voor hem neer en laat mijn voorhoofd tegen het zijne vallen. ‘Ben trots op je ouwe…’ zegt hij zachtjes. De tranen staan oprecht in mijn ogen, want ik ben ook zo trots op mezelf. Dit was zeker een kwestie van 7 keer vallen maar 8 keer opstaan: Nana korobi ya oki :D Op naar zaterdag: op naar die zwarte slip op mijn rode band :D

[Change the world] Beautiful Freak

change-the-world (1)

Ik kan mezelf best wel een idealist noemen, als het aan mij ligt zijn er geen problemen meer in de wereld. Zou iedereen elkaar volledig tolereren en mag iedereen doen wat hij / zij wil zonder dat een ander daar commentaar op heeft, dat de natuur volledig in takt gelaten wordt en ga zo maar door. Ik ben blijkbaar niet de enige idealist op deze wereld want ik kwam via Marion op de site van Marieke die een ‘Change the world’ challenge in het leven geroepen heeft. Het is natuurlijk een heel breed iets, change the world. Maar ik ben van mening, evenals Marieke, dat iedere bijdrage hoe klein ook wel degelijk bij kan dragen aan het veranderen van de wereld. En dus heb ik besloten mee te gaan doen, jullie eens te gaan bestoken met mijn gedachten over de wereld en hoe dingen toch echt anders / beter kunnen.

Dus dit is mijn eerste postje en ik heb best wel nagedacht waar ik mijn mening over wil ventileren. Tja het komt er dan natuurlijk al snel op neer dat je iets gaat bespreken wat jou als persoon aangaat en dan is er 1 onderwerp wat direct in mijn hoofd schiet: tolerantie naar mensen die anders zijn als gemiddeld; de freaks van de samenleving zoals ze wel eens genoemd worden. Ik wilde eigenlijk een pakkende quote als onderwerp voor deze post zoeken en dus toetste ik op google eens de zoekterm ‘freak quote’ in. En er kwam een plaatje naar boven waar ik eigenlijk boos om werd, boos omdat ik weet dat veel mensen (mijzelf inclusief) vaak zo denken terwijl we daar eigenlijk het recht niet toe hebben……. Totaal niet zelfs……. Dan heb ik het met name over de eerste zin:

sex-and-the-city-kiss-our-three-heads

Hoe erg veroordelen mensen op uiterlijke kenmerken en dan vooral kenmerken van mensen die anders zijn as mainstream. Ja dat het mij raakt mag geen verassing meer zijn, ik bedoel mijn ervaringen met mensen die mij even hard veroordeelde door mijn anders zijn dan anderen liggen hier uiteraard aan ten grondslag.

Toen ik wist dat ik over de gebrekkige tolerantie naar de aparte mensen in de samenleving wilde gaan schrijven ben ik me eens wat meer bewust gaan openstellen voor reacties van mensen naar die mensen die anders zijn. Ik ging vrijdagmiddag vanuit mijn werk rechtstreeks richting het centrum van Rotterdam om  in de stralende zon een bakje noodles met groenten te eten. Maar terwijl ik daar zat keek ik om me heen, de aparte mensen van de samenleving ik haal ze er zonder al te veel moeite uit. Een extreem stille goth achtige meid, een jongen vol tattoo’s op zijn skate board, de man die met briefjes in zijn hand het woord van God uit alle macht verkondigd en tot slot de zigeuner vrouw die met haar zelf gemaakte kaarten rondloopt. Over het algemeen is de reactie van mensen die hun zien eenduidig: ze kijken weg, ontwijken de personen, doen net alsof ze niet bestaan, alsof ze niet mogen zijn wie ze zijn……. Wanneer anderen in groepjes zijn is de reactie nog erger, er word gekeken en dan gelachen en gefluisterd. Ok ik geef toe, daar heb ik me ook meer dan zat schuldig aan gemaakt…… waarom? Omdat je je aan moet sluiten bij de meute? Eigenlijk slaat het helemaal nergens op. En dat is precies wat mij ergert aan het plaatje hierboven: If the world fattest twins can find love…… Jongens echt what the hell? Zijn dikke mensen dan minder mooi? Verdienen zij het niet om van te houden?

De mensen die mij persoonlijk kennen zullen het beamen, de personen die ik mooi vind, waaraan ik mijn hart kan verliezen zijn more or less de freaks van de samenleving. Mensen die echt anders zijn, mensen waarop de reactie van de omgeving standaard is: ‘Echt serieus Joyce je kan wel beter krijgen dan dat!’ Een mooier voorbeeld dan op 13 jarige leeftijd (als een echte puber) mijn hart volledig te verliezen aan zo iemand als Michael Jackson kan ik niet geven. Ik vond die man zo mooi ondanks alles wat hij zijn uiterlijk aandeed, waarom? Omdat ik verder keek dan dat, kijk eens naar de ogen van zo iemand. Bij hem zag ik niets anders dan de puurheid en dat vind ik mooi. Uitleggen aan anderen waarom ik echt blind van hem was? Ik ben er NOOIT aan begonnen omdat ik gewoon wist dat ik tegen tonnen onbegrip aan zou lopen vanwege het ideaal plaatje van de samenleving. Het lijkt soms wel alsof mensen die anders zijn gewoon geen recht meer hebben op liefde en acceptatie en dat gebrek aan tolerantie zou wat mij betreft echt moeten veranderen, wat zou dat een verschil maken!

Nu richt ik mij tot jullie lezers: ga eens voor jezelf na. Zijn jullie altijd tolerant naar de mensen die anders zijn? Wat is jullie reactie op de mensen die ik omschreef vanuit mijn middagje Rotterdam? Ik daag jullie uit: kijk eens verder dan enkel het eerste wat je ziet, zijn die mensen echt zo anders? Of moet je zo iemand puur de kans geven? Al zijn het maar 2 mensen die ik kan overtuigen zo te denken….. voor mijn gevoel zou het een wereld van verschil maken!

 

[Photo Challenge 2014] Week 13: Terwijl de wereld rood kleurt

Er is geen twijfel, het lijkt wel zomers de afgelopen dagen. Het mooiste aan dit soort weer vind ik de ochtenden, de temperaturen dalen snel in de avond en dus ontstaat er mist. Dan kan je echt de mooiste foto’s maken aan de rand van Zoetermeer. Een grote vlakte waar 3 molens staan en weilanden met koeien, ja ook dit is de randstad…..In het verleden deed ik het nog wel eens; voor dag en dauw opstaan, op de fiets klimmen, 7 kilometer fietsen en zorgen dat je net voor zonsopkomst op de plek bent waar je wil zijn.

De wereld om je heen is nog doodstil, ja langzaam komen de vogels tot leven die beginnen te fluiten. Verkeer? Nee dat is er nog niet op dit tijdstip. Even doorfietsen want de lucht begint al indigo blauw te kleuren….. ik wil niet te laat zijn. Hijgend zet ik mijn fiets tegen een hek wat het weiland scheidt van de weg. Ik ga op het hek zitten en zet de juiste lens op mijn camera. Ik kijk om me heen, langzaam wordt het lichter, de lucht niet meer indigo blauw maar violet, richting rood. Het kan nooit lang meer duren! De mist is nu ook te zien boven de weilanden en de koeien grazen ontspannen verder, zich niet bewust van de schoonheid die zich voor hun ogen ontvouwt. Ik besluit toch iets verder te lopen, ik wil ook water op mijn foto hebben voor de weerspiegeling zometeen. Aangekomen op mijn plaats van bestemming ga ik in het vochtige gras zitten, mijn broek droogt wel weer. De lucht lijkt nu in brand te staan en daar is het eerste randje van de zon. Fotograferen doe ik nu niet, nee ik kijk enkel hoe die grote rode bal omhoog komt. Kippenvel over mijn armen, tranen half in mijn ogen puur omdat ik dit zo mooi vind. Welkom nieuwe dag, denk ik bij mezelf. De zon is op, de koeien grazen nog altijd en ik maak mijn foto.

Week 13: een foto waarop ik mijn gevoel tijdens zo een vroege ochtend: wanneer de wereld rood kleurt heb geprobeerd vast te leggen. Hoop dat jullie hem mooi vinden :)

21-09-10-10

 

Black-out op het cruciale moment

Ik heb een aantal blogs in concept staan, leuke dingen waar ik echt over wil schrijven. Maar ik moet dit gevoel nu kwijt, het gevoel dat ik zo waanzinnig erg baal van mezelf. De periode waarvan ik voor het gemak even vergeten was hoe veel moeite ik er mee heb is weer aangebroken. Jezelf kwalificeren voor het examen van de volgende graad in Kyokushin. Weet je ik vond het vroeger altijd wel makkelijk klinken bij de mensen die vechtsport doen: ‘Ja moet examen doen voor mijn volgende band…..’ Dan had ik direct zoiets van: tja hoe moeilijk kan het ook zijn? Met mijn eerste examen leerde ik: heel erg moeilijk. Het was een zwaar bevochten iets om de brief te bemachtigen, ik kreeg het niet voor elkaar toen iedereen het moest laten zien en dus kreeg ik nog een extra kans. Ik zal eerlijk zijn; in mijn optiek ben ik toen enorm gematst. Ik heb het idee dat wanneer ik door Pris beoordeeld zou worden ik definitief een nee had gehad. Maar in dit geval werd ik apart genomen door Maxime die keek, me even face 2 face geruststelde toen het (zelfs voor haar alleen) wéér niet goed ging, en vervolgens zei: ‘Ik heb zo vaak gezien dat je het kan, hier heb je de brief’ Lees de spanning die me compleet liet blokkeren omdat het MOEST laten zien werd godzijdank omzeilt en dus mocht ik examen doen. Het technisch gedeelte was nog altijd rampzalig slecht als je het mij vraagt, maar goed ik had mijn rode band.

Het deed me wel inzien dat mijn techniek dus echt moest verbeteren en dus heb ik hard getraind op mijn kata, die echt zoveel beter gaat. Ook de bewegingen met de 9-de Kyu (de graad waar ik voor ga) lagen me zoveel beter als met de 10-de dat mijn vertrouwen groeide. Wanneer we techniek gingen oefenen liep alles als vanzelf. Ik zal niet zeggen dat het perfect ging, dat zeker niet maar ik snapte de flow. Ik had dus ook het gevoel dat het deze keer gewoon soepel zou gaan, geen drama’s om het papiertje te krijgen maar gewoon strak lopen en dan samen met Jer en broertje examen doen. Heb ik me er druk om gemaakt? Nee echt werkelijk geen moment. Gisteren brak eindelijk de dag aan dat de proefexamens afgenomen zouden worden en dus wilde ik voor 1 keer op de vrijdagavond gaan trainen, dan konden we de zaterdag lekker helemaal vrij houden. De training begint, een heerlijke warming up en dan gaan staan voor je kunstje. De standen, geen enkel probleem. Ok de kata lopen, en daar ging het al wankelen…… kinderen die in de weg staan, ik die dan wacht, mijn flow is dan uiteraard direct verdwenen…. Ondertussen hoor ik Jer die zuchtend en scheldend zijn oefeningen doet. Kom op schatje…… rustig please…. denk ik bij mezelf. Maar doordat ik het denk weet ik al  helemaal niet meer hoe of wat ik nou aan het doen ben. De sylabus die ik moet kennen ken ik van achter naar voren maar vraag mij niet een ander level te lopen want dat is te veel gedoe met handen en voeten die iets anders moeten doen. Het gevolg? Het werd een zooitje begon me aan mezelf te ergeren en het besef landde direct: Dit gaat een nee worden….. Het schreeuwt eindeloos door mijn hoofd waardoor het allemaal alleen maar slechter gaat.

Die gemene opmerkingen van mijn hoofd doen mij ook onzeker worden. Waarom kan ik dit niet?? Waarom ben ik te slecht?? We staan ondertussen te wachten op de uitslag en als gemeld wordt dat een nee geen reden voor woede is (een indirecte verwijzing naar mijn explosie bij mijn vorige nee?) weet ik al genoeg. Jer wordt naar voren geroepen en al ben ik super trots op mijn ventje…….. bij mij staan de tranen van frustratie in mijn ogen. De mensen met wie ik samen train, met wie ik samen begonnen ben….. zij wel…… ik niet….. KANSLOOS, echt wat een kansloze prestatie van mij. Ik probeer kalm te blijven, groet netjes af, probeer te glimlachen, maar breek uiteindelijk wanneer Jer een lompe opmerking maakt over het feit dat hij tenminste nu wel zijn rode band krijgt. Ik ontplofte, gaf een snoeiharde stoot op zijn bovenarm en stormde weg. Furieus op mezelf omdat ik gewoon niet snap hoe het mogelijk is dat ik alles weet en dat ik weer blokkeer op het cruciale moment. Jer komt eerst boos achter me aan maar vervolgens hebben we een heel fijn gesprek omdat ik eerlijk ben wat hier voor mij allemaal mee naar boven komt. Het minder zijn als de rest die wel mogen, echt waar wat heb ik daar een moeite mee. Het gevoel dat je de grootste looser van de groep bent omdat ZIJ het WEL redden en jij niet. Voelde me zo klein en kwetsbaar en ja dan komen de tranen wel. Dus uitgesnikt…… en mijn schouders rechten……….. en voor vandaag gewoon weer klaarstaan. Joh ik mag het nog meerdere keren laten zien als het nodig is, heb nog 4 kansen als het moet.

We komen aan in Berkel en ik loop met Jer nog even de kata, weer volledig strak. Ik ontspan, krijg er weer een beetje vertrouwen in, en dus ga ik met de rest weer klaarstaan om weer proefexamen te doen. Standen weer goed, kata, ach ja ik deed de verkeerde besefte ik achteraf, maar mijn route was iig goed. Sylabus, ja level 1 van de 9-de zit er goed in, maar level 2 & 3…….. nog nooit gelopen. Kan me voorstellen hoe die moet maar de uitvoering was ver onder pijl. Het stemmetje schiet mijn hoofd weer in, Verdomme nee niet weer! gevolgd door, Je bent slechter als de rest, en broertje mag zo wel op……. dan ben je de enige met een nee…… Het werkte verlammend want ineens wist ik niets meer…… De schijngevechten die ik zo leuk vind om te doen, ik kwam steeds met een arm uit en wist gewoon niet meer hoe ik moest wisselen. Het klopte gewoon niet meer in mijn hoofd…….. Ik zie een andere jongen met rode band uitstappen, hij twijfelt te veel aan zichzelf…… Pff gelukkig niet de enige met een nee….. Heikel punt….. ja heel erg.  Ik probeer te redden wat er te redden valt, maar daardoor is de techniek helemaal rampzalig. Ik weet het gewoon al…… dit wordt weer een nee…… En die wetenschap slaat me lam, ik MOET examen doen, het kan gewoon niet dat ik niet mag. Echt NIET!!! En die gedachte maakt me panisch, ja ik heb in theorie nog 3 kansen maar wat nou als ik ze allemaal verkloot……. Ik ben daar zo bang voor, bang dat ik als enige faal…..

De briefen worden weer uitgedeeld, en nee geen brief voor mij. De reacties van anderen doen te veel met mij. Er is troost, echt daar was ik blij mee want die had ik nodig. Maar de opmerkingen waar ik zo bang voor was: ‘Wat is dit nou Joyce??’ Ja verdomme zou willen dat ik het uit kon leggen maar ik weet het zelf gewoon niet…… Iets doet me zo erg aan mezelf twijfelen wanneer ik daar sta, omdat ik gewoon weet dat ik de technieken verre van perfect beheers. Dan doe ik iets en dan ga ik twijfelen, was het toch niet de andere kant? En dan zit het moment erop, je hebt het verkoot en dan verdomme gaat het weer goed. Ik word er echt debiel van…….. iets wat ik zo graag wil, iets wat ik zo leuk vind maar steeds weer te horen; ‘Sorry je bent net niet goed genoeg…..’ Voor het NK, om wedstrijden te vechten en nu ook voor de examens……. Het voelt alsof ik mijzelf zwaar ik de zeik neem, ik ben niet gemaakt voor deze sport…….. Had mijn vader toch gelijk……. ‘Dat kan je niet Joyce……’ Ik wil hem zo graag zijn ongelijk bewijzen, maar het lukt gewoon niet en dat maakt me zo overstuur. Ik mag nog herkansen, iedereen gelooft volledig in mij……. maar het punt is dat ik niet in mijzelf geloof…….. ik ben alleen maar bang het vertrouwen in mij te schaden………. Hoe moet ik nu in godsnaam voor de derde keer laten zien dat ik het kan……. iedereen weet dat ik het kan……. maar ze zien toch ook dat het er niet uitkomt? En dan als ik weer faal? Is dan ineens de conclusie dat ze zich in mij vergist hebben?

Ik had me echt verheugd op dit weekend, op het doen van examen…….. maar ik ben zo de put in gedonderd……… echt om niets finaal in tranen……… En ik hoop echt dat dit schrijven geleid heeft tot de laatste huilbui. Tja die angst zal wel blijven, en ik zal ook blijven oefenen tot ik er bij neerval. Alleen zie ik de meerwaarde niet als ik het al weet, het zit zoveel dieper. Dit is de eeuwige twijfel aan mijzelf, de overtuiging die er ingedreunt is door mijn vader: JIJ BENT NIET GOED GENOEG………