Genieten onder de Turkse zon

Dag lieve blog volgers, hebben jullie mij gemist? Het is een record voor mij: 12 dagen lang geen blog lezen (oké dat was misschien zelfs nog wel langer….) en ook geen woord schrijven. Beter gezegd ik heb niet eens oude blogs terug gelezen. Ik had gewoon echt een break nodig van alles en oh ja mensen een break heb ik gehad! Een break met mijn vent en enkel mijn vent, wat hadden wij daar beiden behoefte aan! En dus boekten wij een week of 7 geleden een reis naar Torba Turkije in zo een super ultra all inclusive resort met vooral het voornemen om beiden echt eens goed uit te rusten en dus ook echt geen ruk uit te voeren. Vorige week dinsdag was de dag van vertrek eindelijk daar maar dat wil niet zeggen dat we ontspannen weg gingen. Nala (tijger uit vorige blog) was nog altijd ziekjes en ik kreeg zelf ook even een flinke terugslag in de vorm van een gigantische paniekaanval, hoe bedoel je ik heb mijzelf een klein beetje te ver gepusht de afgelopen tijd……..

Uiteindelijk stappen we om half 3 het vliegtuig in voor een vlucht van een kleine 5 uur doordat we een tussenlanding hadden op Eindhoven. Vorige week geleerd dat het van Rotterdam naar Eindhoven ongeveer een kleine 20 minuten vliegen is, complete waanzin zo een stukje als je het mij vraagt ;) Jer en ik vonden het allang best met onze plekjes bij de nooduitgang en zeker door de ietwat kinderachtige film verliep de vlucht vlotjes. Jer en ik hebben lol doordat ik steeds selfies wil maken van ons samen en hij de meest idiote koppen blijft trekken moehahaha. Eenmaal op Turkse bodem zijn het visum en de koffers snel in ons bezit en zetten we koers richting de hostes van onze reisorganisatie. En wat we toen meemaakte was even een cursus heel erg snel schakelen.

Hallo familie X? Jullie hadden Thor geboekt he? Dit hotel sluit overmorgen……. dus jullie kunnen uit 2 opties kiezen; óf jullie overnachten 2 nachten in Thor en stappen dan over naar Voyage wat ook een couples only resort is, of jullie gaan nu direct naar het Vogue resort.

Daar sta je dan samen, je ingesteld op Thor resort omdat daar blijkbaar alle rust en luxe te vinden zou zijn, omdat we daar een overheerlijke jacuzzi op onze kamer zouden hebben…. Hoe kan je zonder te weten wat die overige hotels inhouden in godsnaam een keuze maken? En let wel ik ben een enorme controll freak op dat gebied, ik moet gewoon weten waar ik terecht kom en hoe het daar is. In dit geval hadden we 0,0 een idee waar we heen zouden gaan en baseerde onze keuze op 2 dingen. We wilden niet midden in de week nog eens moeten verhuizen én volgens de hostes waren de kamers in Vogue echt een droom te noemen. Dus nou ja dan die maar………

Laat in de avond rijden we een super lange oprit af met overal vlaggen, aan de zee zien we een kermis wat blijkbaar bij dit immense complex hoort. Eenmaal bij de receptie is die hal helemaal mindblowing pracht en praal, alles zo chique en heerlijk ruim opgezet. We worden naar onze kamer gebracht die idd immens groot is: 60 vierkante meter!! Dat is bijna ons huis…… Er staat een mega kingsize bed (waar ik Jer de hele vakantie in de nacht kwijt geweest ben hahaha) een bank, een bureau, een grote glazen schuifpui leidt naar het balkon inclusief prachtig zeezicht! WAUW!!! De keuze was dus juist en na een klein baalmomentje omdat er nergens meer eten te vinden is….. (heel slecht ultra all inclusive he….) besluiten we dan maar lekker buiten te gaan hangen bij de bar. De eerste avond dus een beschonken avond en dat waren eigenlijk alle avonden / middagen als ik heel eerlijk ben…. De cocktails hebben rijkelijk gevloeid (stuk of 8 per dag…… pompiedom…..) en alles wat healthy was is echt een hele week overboord gegooid. Ow ja we hebben iedere dag 1.5 uur keihard getraind maar daarna was het vooral genieten van de zon met een muziekje en een boekje en de rest ;)

De vakantie om alles voor mijzelf op een rijtje te zetten bleek verrassend weinig tijd nodig hebben om mij te laten ontspannen. Waarom? Omdat ik wel eindeloos weer kon praktiseren over hoe ik dingen anders aan zou moeten pakken maar dat ik eigenlijk ontzettend goed weet dat ik gewoon dingen zou moeten doen waar ik gelukkig van word, ja dat is mijn conclusie van deze vakantie: ik mag mijzelf absoluut op de eerste plaats zetten :D En dat heb ik gedaan, door gewoon zonder schuldgevoel gigantisch te genieten van de aanwezigheid van Jer, van de zon, van de rust, van de massages……. ach eigenlijk gewoon genieten van het feit dat het zo een verschrikkelijk fijne vakantie was. Ja mensen ik ben weer terug, vol energie om jullie te verblijden / vervelen met mijn verhalen :D

……

Scene of the crime

De laatste dagen voor de vakantie, het is standaard het moment dat ik doodmoe word. Het werkt piekt altijd en ineens begin ik dan te merken wat de afgelopen maanden met mij gedaan hebben. Het gevolg is over het algemeen dat ik die laatste avonden zonder enig probleem als een blok in slaap donder. Gister was daar absoluut geen uitzondering in; ik had de derde lange (leuke dag) op rij. Dinsdag gingen we met mijn afdeling in Rotterdam uit om afscheid te nemen van Hans, wat echt een top avond was en waardoor ik pas 11 uur thuis was, woensdag volgde de Dove self-esteem day en ook gisteren had ik na het werk weer een date. Dit maal ging ik samen met Maaike (weten jullie nog mijn vriendinnetje die een hersenbloeding kreeg in mei…..) na het werk sushi eten. Het is toch ongelofelijk dat ze al weer zo goed als alles doet, zij is het levende bewijs dat je met een positieve instelling echt heel erg ver komt! Anyways, we hebben een super avond gehad, lekker veel gepraat en vooral heel erg veel gelachen. Echter dag 3 op rij zonder rust….. het was klaar om half 9, ik stortte in. Gelukkig trekt Maaike ook nog geen hele lange dagen dus het was geen enkel probleem haar weer thuis af te zetten en naar huis te rijden.

Eenmaal thuis heb ik niet eens de puf meer om nog op mijn laptop te kijken of een douche te nemen. Ik kijk nog wel even bij onze tijger Nala die na Punky nu ook ineens ziekjes begint te zijn…… Ik maak me zorgen om haar en besluit dat de dierenarts nu wel een juiste stap zou zijn. Met die gedachte kruip ik mijn bedje in, het duurt nog geen minuut voordat ik diep onder zeil ben. Ergens in de vroege ochtend word ik wakker, het is half 4 en het bed naast me is nog altijd leeg. Ik vraag me af of Jer ernstig moet overwerken of dat hij voor de verandering weer eens op de bank beneden in slaap is gevallen, dat laatste zou ook zeker niet de eerste keer zijn ;) Tegen 5 uur schrik ik weer wakker doordat Jer met een doffe plof zich in bed laat vallen en zijn armen om mij heen slaat, hmmmmm heerlijk <3 Ik zak weer in slaap en wanneer het dan kwart voor 6 is besluit ik toch maar de dag die voor mij ligt onder ogen te gaan komen. Ik pel mij uit die sterke armen en spring onder de douche, wanneer ik daar onder vandaan kom zitten zowel gele als grijze op de overloop maar Nala is nergens te zien wat niet typerend voor haar is, ok dierenarts dus, punt uit!

Ik kleed me aan en zie dan ineens op het witte tapijt op de overloop rode spatten liggen, ik schrik me wezenloos! Jemig dat ze veel niest is 1 ding maar bloed erbij!? Ik loop naar beneden en dan is er een ware crime scene die zich voor mij openbaart. Echt overal liggen plasjes bloed lijkt wel, op de trap, naast de bank, door de hele kamer over het laminaat. SHIT SHIT SHIT!!!! Ik pak gele op en check haar, niets aan de hand, grijze hetzelfde verhaal en Nala niest nog altijd maar is verder in orde, geen bloed te zien. Ik kijk nog eens goed naar de plasjes terwijl ik vochtige doekjes pak (de uitvinding van de eeuw die dingen!!) en zodra ik ze op begin te dweilen valt mijn oog op een wijnglas op tafel….. Er ligt een lege fles in de glas afval tas en ik realiseer me dat Jer een drankje (meer als 1 ;) ) op de vakantie heeft genomen. Op zich niet erg maar om nou zo lam te zijn dat de rode wijn vervolgens door de hele kamer ligt…… zucht!! Ik ruim alles op en vertrek naar het werk, mopperend wel te verstaan ;) Mannen!!!

Tegen 10 uur heb ik een mailtje van Jer in mijn inbox en ik besluit hem even te bellen. Het ware verhaal is heel zielig maar toch ook stiekem best komisch te noemen. Jer lag dus lekker met zijn wijntje op de bank tv te kijken en Nala was zoals altijd tegen hem aan gekropen en toen gebeurde het: Jer is blijkbaar in slaap gevallen de wijn kwam dus op onze al niet zo happy voelende tijger terecht. Hoe komt Jer bij deze theorie want hij had het uiteraard gedurende de nacht niet door gehad: Nala rook ineens verschrikkelijk naar rode wijn…… arme arme schat!! Jer heeft haar vandaag gewassen maar toch was niet te voorkomen dat hij vandaag hakkelend aan de dierenarts uit moest leggen waarom onze tijger heerlijk naar een Italiaanse wijn rook ;) Nala blijkt overigens een fikse verkoudheid te hebben en een injectie, pilletjes en oogdruppels rijker mocht onze voorbeeldige patiënt (serieus ze gaf geen kik daar…..) weer mee naar huis. Ze gooit er nu veel slijm uit dus hoop dat ze snel van de zooi in haar lijfje af is,….. Zo zien jullie maar het leven van een kat gaat niet over rozen.

PS, aan mijn meelezende bekenden die Jer ook kennen: jullie kennen dit verhaal niet he!? ;) :)

#FeelBeautifulFor (The Dove Self-Esteem day)

Soms zie je van die oproepjes waardoor je gelijk enthousiast wordt. Dat gebeurde mij een week of 5 geleden ook; ik kreeg een mail binnen met een oproep. Er zou binnenkort vanuit het cosmetica merk Dove een dag georganiseerd worden met als thema zelfvertrouwen bij jonge meisjes (en uiteindelijk ook jongens) en nu werd er gezocht naar vrijwilligers om mee te helpen bij die dag. De rol van deze mensen? Eigenlijk het leiden van de workshop zelf. Zou ik mijzelf direct als een ervaren workshop leidster bestempelen? Nee dat niet maar ik praat makkelijk en ach als ik dat met volwassenen kan dan zou ik dat zeker met kinderen kunnen toch? Dus geen twijfel mogelijk, natuurlijk gaf ik mijzelf op als trainster. Dat ik nu tijdens de chaos dan niet op het werk zou zijn….. tja ideaal was natuurlijk anders. Dus om mijn schuldgevoel iets te verminderen werkte ik de afgelopen dagen wat uren extra en bleef mijn planning zo vlak voor de vakantie nog behapbaar.

Dus vandaag mocht ik mij melden op locatie en tja……. dan sta je daar zonder bekenden…… Ik merkte toen dat ik eigenlijk nog best wel mijn oude eigenschappen kan hebben, stil ging ik aan een tafel staan nadat ik mijn t-shirt en trainstersbatch in ontvangst had genomen. Iedereen lijkt wel iemand in de meute te kennen maar ik voel me dan weer te veel om aan te sluiten bij een groepje. Dus drink ik alleen mijn kopje thee terwijl ik eens om mij heen kijk naar de groep mensen. Ik ben blij wanneer we de zaal in mogen voor deel 1 van de dag: train de trainer. Ik ga aan de zijkant vooraan zitten maar uiteraard is het de bedoeling allemaal bij elkaar te gaan zitten en zo zit ik dus in het midden vooraan. Onze trainster in de persoon van Vilna van Betten begint de dag en haar eerste vraag is al direct een binnenkomer.

Als jullie jezelf een cijfer zouden mogen geven wanneer jullie voor de spiegel staan, wat zou je jezelf dan geven?

Dit zijn van die leuke vragen aangezien ik zeker niet de persoon ben die zou zeggen dat ik perfect ben, ondertussen geef ik mijzelf absoluut een dikke voldoende maar perfect? No way! Zij verteld echter dat zij zichzelf iedere ochtend een 10 geeft voor de spiegel gewoon omdat het haar een goed gevoel geeft. Ze zegt ook dat een bepaalde houding ook zeker mee helpt die we vanaf dat moment peakstate noemen :) (schouders recht, voeten plat op de vloer en een glimlach om je lippen)…… En dan volgt een stukje theorie over zelfvertrouwen wat startte met de vraag of zelfvertrouwen aangeboren of aangeleerd is. En enkel omdat die vraag gesteld werd besefte ik mij ineens dat zelfvertrouwen wel aangeboren moet zijn en idd. dat blijkt het geval te zijn. Vilna begint te vertellen:

Toen je als kind zijnde leerde lopen kon je dat ook niet in 1 keer, het is een proces van vallen en opstaan. En voelde jij je een looser als het niet lukte? Ach wel nee, je stond op en probeerde het gewoon weer opnieuw. Dat komt omdat je in je hoofd miljarden zaadjes hebt die potentie hebben om alles te kunnen, het is enkel hoe je die zaadjes voedt en linkjes legt waardoor je gevormd wordt. Denk eens aan Sinterklaas, jaren lang wordt alles gevoed om te doen geloven in dat verhaal. Het is écht, die man is écht. Dat komt omdat er zo vaak op die zaadjes ingespeeld is. Snappen jullie nu hoe sterk een leugen kan hechten in ons brein? Hoe erg het de waarheid wordt? Denk dan nu eens aan alle overtuigingen die je over jezelf kan hebben, jullie zijn allemaal geboren als een 10 en dat zijn jullie nog steeds! En zodra je dat tegen jezelf blijft zeggen ga je dat ook geloven, net zoals met Sinterklaas.

Ik vond het een sterk stukje inzicht geven in hoe woorden van anderen enorme impact op je eigen gevoel kunnen hebben. Vervolgens hebben we het over hoe de middag met de kinderen opgebouwd gaat zijn. We doen met de kinderen 5 opdrachten in kleine groepjes. Veder wordt het welkom heten van de kids uiteraard ook een beleving voor hun op zich, ik word in het groepje neergezet wat de kinderen opvangt bij de deur en ze enthousiast naar binnen laat komen. Ok top, dat kan ik wel :) We hebben vervolgens even de tijd om te lunchen en ik raak zowaar in gesprek met 2 dames, ik stel voor met hun een groepje van drie begeleiders te vormen wat uiteraard prima is. Echter wanneer ik even naar het toilet ga worden er groepjes gevormd en sta ik weer alleen…..  pfoe dit is leren omgaan met mijn grootste onzekerheid…. buiten de groep vallen. Gelukkig word ik nog geen 2 minuten later aan een super leuk groepje van 2 spontane dames toegevoegd. Er is direct een klik, de sfeer is goed en dan heb ik ook gelijk helemaal zin in de rest van de dag. Ik gooide toen ook echt de onzekerheid van mij af.

Al snel is het 1 uur en dus ga ik met 4 andere dames bij de deur kinderen en ouders welkom heten. De eerste paar keren voel jij jezelf een halve zool wanneer je hyper vrolijk en overdreven positief iemand welkom heet. Maar weten jullie, het werkte bevrijdend en niet in de laatste plaats door de reacties van de kinderen en in sommige gevallen ook van de ouders. Vooral het geven van een high five doet het super goed en ook andere mensen die langs lopen geven wij spontaan complimentjes. En het is zo leuk iedereen vrolijk te zien reageren, met een smile door te zien lopen :) Na een uur zo bij de deur ben ik helemaal in de stemming, denk dat ik mij in ruim 25 jaar niet zo vrolijk en ongeremd gevoeld heb maar mensen wat was dat bevrijdend! We heten de kinderen officieel welkom door ze onder applaus de zaal in te laten lopen en de ouders blijven achter bij de koffie. En hoe Vilna met die kinderen aan de gang gaat, zo gaaf om te zien. We juichen, we high fiven en wij als trainers zijn daarin een belangrijke schakel. Iedere keer als Vilna ons iets vraagt te doen zie je de kinderen naar ons kijken en pas wanneer wij iets doen gaan ze mee en worden ze ook steeds losser.

Tijd om met de kids de oefeningen te gaan doen en er is 1 moment wat ik hier uit wil lichten, een moment wat mij persoonlijk als een moker raakte. We staan met 8 meisjes van tussen de 10 en 12 jaar om een tafel en ik introduceer de eerste oefening, Als je een rot dag gehad heb wat doe je dan om je weer vrolijk te worden, dan wel waar word je blij van? Sommige meisjes (de meest aanwezige / zelfverzekerden) knalde binnen no time 5 /6 dingen op papier. Maar er was 1 meisje wat echt niets wist, ik zie haar stiller worden, starend naar het papiertje. Ze schrijft niets op en dus besluit ik haar een beetje te helpen: ‘Als ik nou eerst de rest vraag te delen wat ze hebben staan, dan kan jij even luisteren dan herinner je misschien weer iets wat je leuk vind’ We gaan de tafel rond en het meisje wat naast me staat zegt dat ze blij wordt van vakanties. Ik haak daar op in door te vragen: ‘Oh wat was je mooiste reis?’ Haar antwoord was: ‘Suriname en Curaçao’  Het levert een hoop kreten als ‘wauw!’ op aan de tafel. En dan kom ik weer bij het doodstille meisje, mijn hart breekt wanneer ze zegt dat ze blij wordt van vakanties en dat zij óók naar Curaçao geweest is. Haar wangen kleurde rood en ik besef me direct dat ze het gezegd kan hebben om ook de acceptatie te krijgen, het is iets wat ik uit mijn eigen verleden herken en de tranen staan echt in mijn ogen. Door dat moment ben ik meer op haar gaan letten, haar woorden, haar houding……. Dit was de workshop voor dit meisje maar ze had het moeilijk dat was duidelijk. Uiteindelijk gaan we met het groepje op de trap zitten voor een foto, ze kruipt tegen mij aan en zegt:’Ik kan heel mooi tekenen weet je dat?’ Haar ogen stralen en ik voed dat gevoel, ‘Ik geloof je direct, kan je mij iets laten zien?’ En zo begint ze te tekenen, zonde dat de tijd erop zat want had het resultaat graag gezien.

We gaan met zijn allen de zaal weer in, kinderen worden herenigd met de ouders. En we doen nog 1 leuke oefening, eerst moeten we allemaal 5 positieve dingen over onszelf opschrijven en dan het blaadje omgekeerd op onze rug vast zetten, dan mogen anderen opschrijven wat ze leuk aan je vinden. Ik kreeg 2 keer dat ik zo een gezellig persoon ben, dat ik leuke schoenen aan had en dat ik heel lief was :) Dat van mensen die mij amper kennen, fijn zo een sterke eerste indruk kunnen maken! Maar dan zit de dag er echt op….. Dit verslag was een beetje in topline wat we gedaan hebben want echt als ik alles zou omschrijven heb ik een blog van 10000 worden en er zijn al klachten dat mijn blogs lang zijn (sorry Thomas hahahaha) Ik kan enkel zeggen dat ik het super vind dat een merk als Dove zich zo inzet om kinderen te steunen zich beter te voelen. Ik heb wel 100x gedacht vandaag dat ik zoiets op mijn 10-de had moeten hebben. Nu thuis kan ik enkel aan dat kleine stille meisje denken, hoop dat zij nu ook wat meer geloofd in haarzelf. Dat ze weet dat zij, net als iedereen een 10 waard is.

IMAG0993

A special saturday night

Ik schreef maandag al over mijn heavenly dagje met mams in Rotterdam, dit was echter enkel deel 1 van mijn geweldige dag want er volgde nog een hele fijne avond. Ik heb er de laatste tijd weinig over geschreven maar het contact tussen mij en Sas is weer helemaal hersteld.. Beter gezegd het is beter dan dat het in tijden geweest is. Contact via FB hebben we niet meer waardoor we elkaar meer bellen en afspreken. Duidelijk verhaal dat Sas en ik gewoon direct met elkaar moeten communiceren in plaats van via geschreven woord. En sinds we dat zijn gaan doen hebben we elkaar godzijdank weer als vriendinnen terug gevonden. Ondertussen vind ik het dan ook weer gewoon gezellig als we een avondje afspreken samen en dat hadden we gisteren dus ook gedaan.

Ik ben nog druk blogjes aan het lezen wanneer het half 8 wordt maar alsof Sas dat aanvoelde was zij zelf ook wat later. Precies op het moment dat ik het laatste commentaar van de avond postte klinkt de deurbel, over perfecte timing gesproken :) We ploffen samen op de bank en in het begin hebben we het een beetje over de te verwachten dingen. Hoe is het met Sas en haar therapie, hoe gaat het met mij na het afscheid nemen van Punk en het gedoe met Roxanne. Met Sas praat ik gewoon ontzettend prettig, dat is altijd zo geweest en ik denk dat het ook altijd zo zal zijn. Dus de uren tikte langzaam voorbij toen we het ineens ergens over kregen ik haar iets op mijn telefoon wilde laten zien. En wat gebeurde er? Ineens was het serieuze tussen ons helemaal weg, we hebben de grootst mogelijke lol over……. tja over wat eigenlijk? Geen idee maar ik heb ontzettend gelachen. Uiteindelijk komen we zelfs op het punt dat Sas het toestaat dat ik foto’s van haar neem met mijn telefoon. De sfeer is echt in ruim 2 jaar niet zo ontspannen geweest, het voelde echt weer als vroeger en man wat werd ik daar blij van!

Ineens rollen we weer een gesprek in en dit keer werd het echt persoonlijk. Eindelijk gooide Sas haar muur voor mij volledig omlaag, ze liet me toe! Het is waar ik altijd op gehoopt had tussen ons beiden maar waar ik me al bij neergelegd had dat het nooit zou gebeuren. Nu hadden we een gesprek wat eigenlijk alles op tafel gooide, wat haar bezig houdt, hoe ze over zichzelf denkt en wat haar nu zo erg parten speelt. Of ik het nou echt nooit heb willen zien in het verleden……. verblind door mijn frustratie over het feit dat ze lichamelijk zo afstandelijk naar mij kan zijn……. Na zaterdagavond zie ik dingen heel anders tussen ons, het feit dat zij mij alles heeft willen vertellen betekend meer dan welke knuffel dan ook, en dat meen ik echt. We praten uren maar het voelt alsof het minuten zijn, alsof de wereld ineens totaal irrelevant geworden is en jullie weten; daar hou ik ontzettend van. Het is dat ik op een gegeven moment het gevoel heb te zweven van de moeheid dat we eens besluiten op de klok te kijken. Ineens is het bijna 2 uur!! Mijn hemel de laatste keer dat we keken was het net na 10 uur geweest…….

Het klinkt misschien als amper boeiend, een gesprek dat is alles. Maar dit betekende zoveel meer. Ik heb maanden gedacht dat Sas en ik gewoon echt niet met elkaar om konden gaan, dat wij gewoon echt geen match waren om zoveel redenen, Maar zaterdag liet mij alles weer ervaren waardoor wij uit het niets in 2011 zo close werden en ik besef me nu dat wij gewoon ontzettend veel om elkaar geven. Dat we heel close zijn en dat die band geen label hoeft te hebben maar dat ik hem enkel wil en zal koesteren. Ik stuurde net een berichtje naar Sas dat ik echt blij was met gisteren, zij was dat ook :) Het gevoel is een beetje dat wij onze vriendschap weer naar het level getrokken hebben waar hij ooit was en dat is meer dan dat ik in 1000 jaar verwacht had. Door te stoppen met strijden / pushen, door gewoon mij mee te laten voeren, was daar ineens alles waar ik altijd op hoopte. Misschien doet het mij genoeg beseffen dat iedere strijd dus bij voorbaat kansloos is en dat ik er dus ein-de-lijk voor goed mee ga stoppen……. Dat alles door een zaterdag avond :)

The power of vulnerability

Het is eigenlijk irrelevant hoe ik op dit filmpje gekomen ben, laten we het er op houden dat het vandaag aanbevolen werd op het werk nadat een groep mensen er een behoorlijk heftige ervaring mee had gehad in een positieve zin wel te verstaan. Ons als team werd aanbevolen om eens een filmpje van Brené Brown te bekijken met de titel; The power of vulnerability. Ja en dat ben ik he, als mensen iets heftigs voelen met zoiets dan wil ik het direct zien want het moet dan wel iets bijzonders zijn. Dus al op het werk besloot ik in de middag dit filmpje te starten, wat misschien niet het meest handige ever was want er waren al een paar quotes die mij snoeihard raakte, gewoon omdat ik dit gevoel zo verschrikkelijk goed ken……

So where I started was with connection. Because, by the time you’re a social worker for 10 years, what you realize is that connection is why we’re here. It’s what gives purpose and meaning to our lives. This is what it’s all about. It doesn’t matter whether you talk to people who work in social justice and mental health and abuse and neglect, what we know is that connection, the ability to feel connected, is –neurobiologically that’s how we’re wired – it’s why we’re here.

Ow ja verbintenis met mensen, jullie weten het voor mij is hij ook extreem belangrijk. Ik heb altijd gezegd dat het voor mij de kern van mijn bestaan is, de diepe verbintenis mensen die ik kan voelen. Iets mooier bestaat er gewoon niet voor mij. De grap is dat deze dame onderzoek deed naar het verbintenissen en daarvoor mensen interviewde en wat kreeg ze als vroeg naar liefde bijvoorbeeld dan volgde de verhalen over de gebroken harten, Wanneer mensen gevraagd werden naar het behoren in een groep dan waren daar de verhalen over op de meest vreselijke manier buitengesloten te worden. En als laatste als ze vroeg naar een verbintenis dan gingen de verhalen over het stuk gaan van die verbintenis.

Al toen ik dit stukje hoorde vond ik het eigenlijke een maffe manier van doen, maar ik weet ook dat ik mijzelf er evengoed schuldig aan maak, zeker op de momenten dat iets extreem dichtbij komt…… En het volgende stukje van het filmpje legde idd even haarfijn uit waarom dat zo is. Ik quote hem weer even aangezien ik het zo een sterke omschrijving vind van wat er aan ten grondslag ligt:

And it turned out to be shame.And shame is really easily understood as the fear of disconnection: Is there something about me that, if other people know it or see it, that I won’t be worthy of connection? The things I can tell you about it:it’s universal; we all have it. The only people who don’t experience shame have no capacity for human empathy or connection. No one wants to talk about it, and the less you talk about it the more you have it. What underpinned this shame, this “I’m not good enough,” – which we all know that feeling: “I’m not blank enough. I’m not thin enough, rich enough, beautiful enough, smart enough, promoted enough.”The thing that underpinned this was excruciating vulnerability, this idea of, in order for connection to happen, we have to allow ourselves to be seen, really seen.

Het is iets wat ik zelf bijvoorbeeld zo vaak gezegd heb als het om bijvoorbeeld Damian & Roxane gaat: ‘Ik wil niet dat ze zien dat ik emotioneel word door de situatie…… dan ben ik te kwetsbaar’ Zet mij in een situatie die extreem dichtbij komt en waar ik echt moet laten zien wat ik voel en het is gewoon klaar. Ik schaam me voor alle emoties, schaam me dat iets mij zo keihard kan raken….. hoe kansloos is dat!? Het volgende stukje uit de lezing laat zien dat mensen die meer oprecht gelukkig zijn een aantal eigenschappen hebben en die eigenschappen door mijn koptelefoontje te horen was reden genoeg het filmpje op het werk uit te zetten want de tranen schoten direct in mijn ogen:

There was only one variable that separated the people who have a strong sense of love and belonging and the people who really struggle for it. And that was, the people who have a strong sense of love and belonging believe they’re worthy of love and belonging. That’s it. They believe they’re worthy.

En daar kwam het punt weer keihard naar boven, het gevoel dat ik niet goed genoeg ben als mijzelf omdat ik zoveel eigenschappen heb die ik als kansloos beschouw, waar ik mij echt voor schaam……..

Maar dat was voordat ik de rest van het filmpje gezien had, want mensen als iets een spiritual awakening genoemd kan worden dan is het wel het besef wat sinds vandaag binnen is gekomen. Als eigenschappen voor de mensen die een sterk gevoel voor liefde en verbondenheid hebben werden de volgende dingen genoemd:

  1. De mogelijkheid dingen vanuit het hart te vertellen
  2. De kracht om durven anders en imperfect te zijn
  3. De moed om de eerste stap te zetten hoe eng dit ook mag zijn
  4. De kracht om te vechten voor een verstandhouding die misschien niet eens kans van slagen heeft

En een laatste zin die laat zien op welk punt ik bijna ben: (ja ik heb nog 1 situatie waar het mij mega veel moeite kost maar Rome is ook niet in 1 dag gebouwd) Deze mensen hebben een verbintenis juist doordat ze anders durven te zijn, doordat ze los durven te laten wat ze denken te moeten zijn en te worden wie ze eigenlijk zijn. En zal ik eens wat zeggen, ik heb mijn hele leven gehoord dat ik niet kon zijn wie ik ben, ik was te anders, te vrij van geest, te emotioneel, idioot dat ik mijzelf zo kon verliezen aan en in anderen. Maar zal ik eens wat zeggen? Ik merk dat het me steeds minder kan schelen…… hield ik alles uit schaamte vroeger voor mijzelf……. schreef ik er vervolgens in het geheim over, toen begon ik er over te praten en ondertussen schrijf ik openlijk en praat ik over alles. Waarom? Omdat ik, zoals wel vaker gezegd, de punten waar ik me voor schaam gewoon niet als slechte eigenschappen kán zien. Ik veroordeel nooit, ik durf authentiek te zijn en daardoor ben ik anders dan de meute, ik ben gevoelig, durf mijn gevoel bij bijna iedereen te tonen en ik kan echt zo diep om mensen geven, ben niet bang dat te doen ondanks dat het zoveel pijn kan opleveren…….  En wat is de quote waarmee deze lezing eindigt en ja de tranen stonden in mijn ogen van trots en het feit dat dit zo binnen kwam:

This is what I have found: to let ourselves be seen,deeply seen, vulnerably seen; to love with our whole hearts, even though there’s no guarantee – and that’s really hard, and I can tell you as a parent, that’s excruciatingly difficult – to practice gratitude and joy in those moments of terror, when we’re wondering, “Can I love you this much? Can I believe in this this passionately? Can I be this fierce about this?” just to be able to stop and, instead of catastrophizing what might happen, to say, “I’m just so grateful, because to feel this vulnerable means I’m alive.” And the last, which I think is probably the most important, is to believe that we’re enough. Because when we work from a place, I believe, that says, “I’m enough,” then we stop screaming and start listening,we’re kinder and gentler to the people around us, and we’re kinder and gentler to ourselves.

Wat ik zeg, ik kan het nóg niet in iedere situatie. Maar ik besef me donders goed nu dat ik al zoveel verder ben dan dat ik ooit dacht. Juist omdat ik alles durf en wil voelen, juist omdat ik overal voor durft te gaan, juist omdat ik echt leef!

The heavenly saturday

Zaterdagen in huize Joyce…… waar het grootste deel van Nederland geniet van de ontspanning van het weekend is dat bij ons thuis een iets ander verhaal op zaterdag. Onze zaterdag is over het algemeen een ware chaos te noemen, ik doe boodschappen op de zaterdag. Haal eerst mijn moeder op, vertrek dan richting de Digros waar ik mijn spulletjes voor de aankomende week haal. Is dat geregeld dan springen we de auto weer in, rijden we naar de markt waarna we alle spullen thuis brengen. Ik strijk dan even mijn Gi en dan is het samen met Jer en mams de auto in, mams afgooien bij haar thuis en direct door richting de training.Dan komen we tegen half 4 weer thuis en dat is dan een beetje onze zaterdag, week in, week uit. De zondag is eigenlijk bijna soortgelijk voor ons en dus is het weekend, leuk maar ook druk te noemen.

Afgelopen zaterdag stond ik wederom vroeg op, Jer was al richting zijn werk vertrokken en voor mij lag dus weer zo een chaos dag. Ik kijk naar buiten naar een schitterende zonsopkomst wat het gevoel van ontspanning maar ook van lichte opstandigheid in mij losmaakt.

IMAG0944

Het is zo duidelijk te zien dat het een mooie dag gaat worden….. het is een heavy weekje geweest…… waarom zou ik mijzelf direct weer de chaos in donderen? Spijbelen van het trainen zo voelt het allemaal wel een beetje….. maar aan de andere kant moet het kunnen een dagje samen met mijn moeder op pad, want ik heb besloten dat dát de planning gaat worden. Nu nog maar hopen dat mijn mams hier ook tijd voor en zin in heeft.

Zodra ik het idee bij mams thuis opper is daar de super enthousiaste reactie en dus doen we even heel snel boodschappies, snellen we even langs de markt en zetten dan koers richting Rotterdam. Ik zet mijn auto neer op het Meijersplein en met de metro is het dan maar 3 haltes naar hartje centrum. Het plan was om bij de Starbucks een bakkie te doen maar blijkbaar had heel Rotterdam besloten hetzelfde idee te hebben, mijn god wat was het daar druk! We besluiten dan ook maar ergens in het centrum een tentje te zoeken en dus zetten we koers richting de koopgoot. Ik wilde eigenlijk doorlopen naar de oude vertrouwde La Place maar mams vind een tentje ter hoogte van de Bijenkorf in het zonnetje een beter een idee. Eerlijk is eerlijk het is genieten in de zon maar voor de prijzen die ze bij het tentje vragen voor een simpele koffie en thee had ik toch iets meer verwacht. We moeten natuurlijk even de hele wereld laten weten hoe gezellig het is via FB en de foto van ons samen is niets anders als geweldig leuk! Mensen zonder FB moeten mij maar op mijn woord geloven ;)

Ok tijd om eens even lekker te gaan shoppen. Ik heb eigenlijk maar 1 ding waar ik naar op zoek wil: in Zoetermeer hadden ik een week of 3 geleden bij de V&D zo een ontzettend leuk hoedje gezien. Toen al eindeloos lang staan twijfelen, zou ik hem kopen? Zou ik hem niet kopen? En toen ik besloten had hem nog even te laten liggen was hij 2 dagen later niet meer te krijgen. Ik had mijn hoop nu dus op de V&D in Rotterdam gevestigd; en het geluk was aan mijn zijde want het is nog eens prijzencircus ook! Korting!! Het is even ontzettend zoeken en uiteraard word ik weer verleid door ander leuke dingen die ik zie. Mijn moeder wijst me subtiel op wat ik ook al weer wilde hebben….. Oh ja, hoedje, daar gingen we voor ;) Het is uiteindelijk mijn moeder die het hoedje vindt en ik ben als een kind zo blij! Dat ding staat echt geniaal, voel me er gewoon helemaal fantastisch mee! Bij het afrekenen scheelt het mij ook nog eens 20% en dus al helemaal happy loop ik met hoedje op weer naar buiten. Mijn moeder zegt dat ik straal, dat ik gelijk een hele andere houding heb. Ze heeft gelijk dit geeft gewoon een heerlijk gevoel, zelfvertrouwen heet dat geloof ik ;)

IMAG0948_1

We lopen even een rondje over de markt, eten een broodje met respectievelijk haring (ikzelf jammie!!) en makreel (mams) en nemen ook nog even een kijkje in de net door Maxima geopende markthal. Daar lopen we even hard weer weg, crisis wat een chaos!! Ik vind dat het ondertussen echt tijd is voor een degelijke lunch en er is maar 1 plek waar ik die wil hebben; in de Witte de Withstraat zit een van mijn meest favo restaurantjes van de regio met de naam De Bazaar. Het is een multi culti restaurant waar je de meest heerlijke gerechten uit het Midden Oosten kan eten tegen een hele schappelijke prijs. Het eten is altijd lekker en vooral eigenlijk in verhouding te veel voor wat je betaald. Zodra mams en ik bij de Bazaar aankomen lopen is er een tafeltje vrij vol in de zon, ow de heerlijkheid! Ik bestel een bubbeltjes water en een salade met gegrilde kip, mijn mams een pitta falafel met een ice tea. We zitten er bijna een uur, beoordelen mensen (heel erg) en genieten vooral van de zon en elkaar. Dit soort dagen hadden we in het verleden vrij regelmatig maar door de relatie van mams en mijn sport schiet het er nu een beetje bij in…. De tijd vliegt hierdoor voorbij en al snel loopt het tegen twee uur en moesten we maar weer eens een beetje richting het station gaan.

We lopen weer terug via de Lijnbaan en passeren dan mijn geliefde Desigual winkel. Ook daar is het feestelijk vanwege het 10 jarig bestaan (geloof ik) en ik krijg een flyer in mijn handen voor 25% korting ook op de nieuwe collectie, NICE!! Het kost mij niet heel veel tijd een waanzinnig gaaf shirtje vinden met een kleur die je misschien in eerste instantie niet bij mij zou verwachten.

IMAG0950

Maar het staat leuk en euforie momentje: ik heb momenteel maat large van Desigual!! BAM!!! Heel erg trots!! Wanneer ik ga afrekenen staat mijn moeder helemaal uit haar dak te gaan met een verkoopster op salsa muziek. Ja mijn moeder danst gewoon midden in die winkel tot enorm plezier van de verkoopster haha, dat is toch kikke als je moeder dat doet :D  Wanneer we bijna bij het station zijn ben ik het zat dat mijn shirtje wat ik nu aan heb steeds omhoog kruipt, dus hoppa achter een pilaar even omkleden moehahaha. Ja hoor dat doe ik gewoon waarom niet? ;) Eenmaal op het station nemen we nog even een drankje bij de Starbucks maar dan zit ons shopdagje er echt op We zetten koers naar huis en ik straal, het was een heerlijke zaterdag. Heb hier zo intens van genoten en het genot ging in de avond nog even verder :D Maar dat blogje volgt nog! Tot zover dus deel 1 van mijn heavenly saturday :)

The 5 reasons why I smile tag

910606bcd3

Van de week kreeg ik van Marion de uitnodiging voor deze tag en daar ben ik heel erg blij om. Soms wil ik nog wel eens vergeten wat er allemaal leuk is in het leven (zeg even 98% van de dingen) en focus ik me te veel op gedoe. Dus bij deze neem ik de tag graag aan en ga ik me dus ook aan de regels houden :) en dat zijn de volgende:

– Tag 5 andere bloggers om deze tag te doen.
– Maak de naam bekend van diegene waardoor je genomineerd bent in je artikel.
– Noem 5 redenen waarom jij lacht of blij bent.
– Kopieer deze regels en zet ze in jouw artikel.
– Kopieer de TAG afbeelding en plaats die in jou artikel.

Dus hierbij mijn lijstje van 5 happy things:

  1. Het moment dat Jer zijn armen om mij heen slaat wanneer hij achter mij staat / ligt; of dat nou in de keuken is of wanneer we op bed liggen…… Wanneer ik mijzelf kan verstoppen in zijn grote sterke armen is daar altijd een lach om mijn lippen :) (Daarom vind is het hebben van een beer van een vent gewoon heerlijk :) ) Dit is overigens niet een ‘alleenrecht’ wat Jer heeft (in bed wel natuurlijk hihi) een omhelzing van wie dan ook is reden voor een intens gelukkig gevoel :D
  2. Muziek; muziek horen wat de haartjes op je lichaam automatisch op doet veren, muziek waar gewoon niet op stil kan blijven zitten maar ook de muziek met uitdagende zangpartijen. Zeker wanneer het mij lukt een beetje in de buurt van die tonen te komen als ik zelf zing word ik daar happy van. Ja denk dat dát specifieke aspect van muziek mij het meest laat stralen; zingen. Mensen wat hou ik daar van! Zal dan wel de reden zijn waarom ik zo goed als altijd zing, hoe rot ik mij ook voel ;)
  3. Mijn katten! Heb het hier al zo vaak gezegd, mijn katten zijn mijn alles. Wat hou ik van die mini pluisjes <3 Ik moet lachen wanneer ze de absolute kolder in hun kop hebben en met een dikke staart door het huis rennen….. Ik smelt wanneer ze op mijn schoot kruipen en zich in mijn armen verstoppen voor een knuffel sessie. En niet alleen mijn eigen monsters zijn een reden om te stralen. Alle katten zijn dat, het gevoel wanneer een kat even naar je toe komt voor een kopje al is het op straat, heerlijk :)
  4. Ja het karaten kan niet missen in deze lijst want ik word happy van mijn sport, heel erg happy zelfs. Waarom? Tja het zullen ongetwijfeld de endorfines zijn die loskomen tijdens zo een training maar ik straal altijd wanneer ik in de dojo ben. Het gevoel wanneer ik een kussen perfect met een trap weet te raken, wanneer ik mijzelf  echt zwaar over mijn grenzen weet te pushen, alles is gewoon even heerlijk :) En daarbij de mensen daar om mijn heen zijn geweldig.
  5. De laatste kan ik niet helemaal specifiek omschrijven maar het zijn dagen zoals gisteren, genieten van super gezelschap (van in dit geval mijn moeder en Sas), genieten van de zon, genieten van de beste gesprekken mogelijk, genieten van heerlijk eten: ach gewoon genieten van alles wat het leven is en beseffen dat eigenlijk het leven ontzettend fijn is en alle ellende eromheen niets anders is als bijzaak! Dan klopt mijn blog motto weer helemaal Love to live life <3

Dus nu mijn 5 nominaties, bij deze en daarbij als mensen hem willen pikken be my guest :)

Justm3

Chrissebie

Thomas

Tita

Carrie

Titatastische post :)

De tijd van de geschreven postkaartjes, als je het mij vraagt ligt deze al ver achter ons. Tegenwoordig gaat alles via het www, het is snel, makkelijk en ja stiekem ook erg onpersoonlijk. Misschien dat ik het daarom ook zo leuk vind dat er meerdere mensen in blogland bezig zijn met persoonlijke kaartjes. Een van die personen is Tita en dit koppelt ze dan aan een vraag, degene met het leukste antwoord krijgt een persoonlijk kaartje. Een paar weken terug reageerde ik een beetje half flauw (naar mijn idee) op een blog postje van haar kant met de vraag welke Vlaamse serie zij eens moest gaan kijken, ik als non-Vlaming ken eigenlijk maar 1 Vlaamse serie dus die moest ze maar gaan kijken van mij ;) we hebben het hier over Fc De Kampioenen. Hoe stomverbaasd was ik dat ik deze keer het kaartje gewonnen had, in geen milljoen jaar verwacht. Het verbaasde me ook dat ik het zó leuk vond!

Ik deelde mijn adres met Tita en dan betrap je jezelf erop dat je dagelijks in de brievenbus het kaartje hoopt aan te treffen, heel maf te ervaren hahaha. En jawel mijn hart maakte echt een happy sprongetje toen daar toch echt onmiskenbaar een persoonlijk geadresseerde envelop in de bus lag met op de achterkant het bewijs dat dit post uit België was :D

IMAG0888

Jer die is vooral heel erg nieuwsgierig van wie ik persoonlijke post krijg en vooral waarom ik er zo vrolijk van word. Tja weten jullie wat het is? In een maatschappij die steeds onpersoonlijker lijkt te worden is het krijgen van een echt persoonlijk berichtje gewoon super. Het feit dat iemand speciaal voor jou een kaartje schrijft en verstuurd, het is gewoon leuk! Zodra ik de envelop open is daar een leuk kaartje met een verhaaltje en een opdracht voor mij:

IMAG0951

Titatastische post vraagt om een kaartje terug en een leuke blogpost

Jawel dus zelf ook weer op pad om een kaartje terug te sturen, denk dat het goed 8 jaar terug is dat ik voor het laatst echt iets via de post naar iemand persoonlijk gestuurd heb. Want ja Jer en ik versturen zelfs geen kerstkaarten….. First things first, eerst eens een kaartje voor Tita gaan zoeken. Ik hou van kaarten met een boodschap die persoonlijk raakt en ik weet precies waar ik deze kan vinden. Zodra ik de kaart die ik uiteindelijk kies zie weet ik gewoon dat het de juiste is, al heb ik Tita pas 1 keer in mijn hele leven gezien, ik weet gewoon dat het een rakende boodschap is. Ik vergeet vervolgens postzegels erbij te vragen maar godzijdank heb ik nog kerstzegels uit 2005 thuis. Volgende vraag, hoeveel zegeltjes moeten er in godsnaam op een kaartje naar België? Ik hoop maar dat het genoeg was……. (anders hoor ik het wel he Tita??) Wanneer ik een paar dagen later zie hoe happy Tita van mijn kaartje geworden is maakt mij dat ook weer blij!

Persoonlijke berichtjes…….. het doet de mens goed, mij ook. Hmmmm misschien zou ik er ook eens een vaste rubriek van moeten maken op mijn blog. Maar voor nu, Tita: dank je wel meis! Ik vond dit echt heel erg leuk! :D

In the loving memory of Punky

rainbow-bridge

I give you this thought to keep – I am still with you, I do not sleep – I am a thousand winds that blow – I am that diamond glints in the snow – I am the sunlight on the ripened grain – I am the gentle autumn rain –  When you awaken in the morning hush – I am the swift uplifting rush – of quiet birds in circled flight – I am the soft stars that shine at night – Do not think of me as I am gone – I am still with you in each new dawn…….

Ik zeg eerlijk dat ik het lang uitgesteld heb dit blogje te tikken, ja ik mevrouw die altijd alle emoties direct van zich af wil schrijven wilde dat deze keer niet. Waarom? Omdat ik de beelden niet weer terug in mijn hoofd wil hebben, omdat ik ergens nog altijd heel erg vecht met schuldgevoel……. Hetgeen wat ik mijzelf gezworen had nooit in mijn leven te doen heb ik afgelopen woensdag toch gedaan. Het spelen voor god, de keuze voor een diertje maken wat zich niet goed voelt. Tenminste dat hoop je dan maar…… want mijn gevoel is nog altijd dat ik bang bent een beestje ‘vermoord’ te hebben wat misschien wel mager was maar ook geen pijn had. Ik weet dat het een mind fuck is maar dat gevoel blijft de boventoon voeren :(

Jawel 1 van onze 4 monsters is niet meer, onze lieve Punk tijger…… Ach ja het meest op zichzelf zijnde beestje van de 4, een einselganger, een rebel. Het laatste half jaar ging ons monster ineens mager worden, ze at nog altijd goed en ja Jer en ik zijn misschien laks geweest met stappen nemen, wie zal het zeggen? Het is altijd onze stelregel geweest: zolang de tijgers eten en spelen zal het allemaal wel loslopen. Uiteindelijk begon ik me vorige week zorgen te maken, Punk sprong ineens niet meer met souplesse maar leek ontzettend zwak. Ik wilde het over het weekend aankijken en toen ging het dinsdag ineens heel hard achteruit. Punk keek mij mega glazig aan en wilde voor het eerst echt niets eten….. Ik ging naar mijn werk en vroeg me oprecht af of ons tijgertje er nog wel zou zijn wanneer ik thuis kwam. Ik was me rot geschrokken hoe hard Punk in een nacht achteruit gegaan was en zodra ik thuis kwam zag ik haar nergens. Jer komt beneden en zegt dat ze naar buiten geschoten is en naar de buren. Ze reageert nergens meer op en uiteindelijk moeten we haar van het balkon afhalen. Jer en ik weten het beiden: het is helemaal fout en dus moeten we een keuze gaan maken. DE keuze die voor mij altijd ondenkbaar geweest is. Ik vind gewoon dat het niet aan mensen is om te bepalen dat dieren te ziek zijn om te leven, dat voelt gewoon fout omdat ze het niet kunnen zeggen……..Onderweg naar karate die avond maken we de afspraak, als het fout is…… dan is het klaar voor Punk……

Woensdag is daardoor een emotionele dag op het werk voor mij, ik ben er met mijn gedachte gewoon niet bij….. tel ergens de uren af tot half 6, tegelijk hoop ik dat die tijd nooit aan zal breken. Eenmaal thuis ga ik nog bij Punk zitten, ze lijkt wat meer alert en ja natuurlijk krijg je dan weer hoop…… Ik knuffel haar, ze spint tevreden….. Jer is ondertussen al in tranen, hij is de hele dag bij haar beneden gebleven om afscheid te nemen en het valt hem ontzettend zwaar. Samen vertrekken we naar de dierenarts en wanneer we daar binnen lopen sta ik te shaken als een rietje. De diagnose is dat punk ernstige nierproblemen heeft, ze heeft geen pijn en na een hoop gedoe blijkt haar temperatuur ook goed te zijn, maar haar conditie is verder ontzettend slecht te noemen. De dame is doortastend en ze zegt zelf al dat wanneer we een behandeling zouden starten het ons misschien 2 weken extra zou geven. Punk kijkt me ondertussen met grote ogen aan, alsof ze zelf al weet wat er gaat komen en dan slaat de twijfel bij mij toe……. ik wil dit niet doen!! Echter Jer is standvastig en zegt dat het idd klaar is. Het spuitje wordt klaargemaakt en ik pak Punk in tranen vast, knuffel haar terwijl de tranen over mijn wangen stromen. Sorry schat….. het zijn de enige woorden die nog door mijn hoofd rollen. Bij de euthanasie aanwezig zijn? No way, dat kan ik echt niet en dus laat ik Jer en Punk achter. In de wachtkamer hoor ik een hels gegrom wanneer ze het spuitje krijgt waardoor ik alleen maar harder moet huilen.

Uiteindelijk komt Jer naar buiten, betalen we netjes en dan in auto huilen we beiden. We hebben afscheid moeten nemen van 1 van onze kindjes……. Het is nu vreemd leeg, je mist steeds het gezeur van Punk. Ik kijk naar de krabpaal, geen Punky….. tijdens het eten, geen Punk die naast Jer gaat zitten met haar pootje op zijn arm…… Ik mis haar verschrikkelijk, huisdieren kunnen ook een zwaar nadeel hebben……. ze kunnen veel liefde en geluk geven maar ook zeker evenveel pijn :'( Rust zacht lieve lieve Punky, ik mis je meis :'(

DSC_3587