Fuck!!!

Het begon als een dinsdag zoals er al zo velen geweest zijn, het was voor mij een drukke dag aangezien mijn project even flink wat praktisch werk van mij vroeg. En dus stond ik de hele ochtend op het lab te bikkelen terwijl de radio lekker speelde. Als ik even moet wachten tot mijn ingrediënten opgelost zijn loop ik richting mijn bureau. Ik check de mail die in de tussentijd binnengekomen is en spot dan de tweede opmerkelijke mail van Hans. In de ochtend was er al de vraag mijn beoordeling te ondertekenen binnen korte tijd en dat is iets waar Hans zich normaal echt niet druk om maakt. Nu is daar een mail bijgekomen met een uitnodiging voor een mededeling, in tijden van verandering niets bijzonders maar de distributielijst voor deze specifieke mededeling is bijzonder. Iedereen die direct met Hans samenwerkt staat erop en tja dan is 1 en 1 toch echt 2 bij mij en ook bij Lies. We kijken elkaar aan, de twee mensen die elk zulke problemen met Hans gehad hebben….. en tegelijk is onze conclusie: ‘Hij gaat weg….’

Een jaar geleden was ik zonder twijfel in de zevende hemel geweest door dit gegeven maar ondertussen werk ik echt prettig met hem samen. Maar de kritiek die hij toen op mij had…. hij was terecht en dus ben ik heel erg veranderd ten positieve door hem. Het gegeven dat Hans weggaat staan vast in mijn optiek en dus begin ik te denken aan mogelijke opvullingen voor zijn positie. Gezien de reorganisatie zal er dus intern geschoven gaan worden….. Er zijn 2 mensen die op mijn nominatie staan: Helen, met haar werk ik nu aan een immens groot project maar zij heeft geen eigen team en haar als manager hebben, ow hell yeah! Echt wel, leuk mens kan het ontzettend goed met haar vinden. Optie 2 maakt een ontzettend dubbel gevoel in mij wakker want ook Damian is zijn team kwijt en heeft veel ervaring met de divisie waar ik werk… Zou ik het kunnen? Weer direct met hem samenwerken? En dan hebben we het enkel over het persoonlijke vlak, projectmatig weet ik dat wij ontzettend kunnen botsen doordat mijn ‘No bullshit en doorpakken graag’ mentaliteit botst met zijn hoffelijkheid.

Het wachten op de mededeling duurt door mijn nieuwsgierigheid en onrust eindeloos….. En dan eindelijk is het half 3 en gaan we bij elkaar zitten. Hans is nerveus en dat gegeven laat Lies en mij een blik van verstandhouding wisselen, oh ja opzekers hij gaat weg. En idd Hans heeft een baan in zijn geboorteland gevonden. Ik schrik even van het gevoel wat mij overvalt, vind het toch erger dan ik verwacht had. Zijn emoties helpen ook totaal niet mee en dus staan de tranen oprecht in mijn ogen. Ik ga hem toch echt wel missen….. Maar dan nu de grote vraag wie volgt hem op? Er blijkt idd geschoven te zijn maar op een manier die ik in geen miljoen jaar aan had zien komen. De manager van het tweede team op onze afdeling komt naar ons, wauw! Haily is echt een manager naar mijn hart, recht door zee, direct; om weer even in de kleuren terug te komen: zij deelt mijn rood / oranje drive: HEMELS!! Daarbij mag ik haar als persoon ook heel erg graag dus mijn reactie is direct een immense glimlach: YES! Anderen uit mijn team zie ik in lichte paniek raken omdat zij moeite hebben met die no bullshit houding, dat hebben ze bij mij al…. gaat nog leuk worden dus ;)

Eind goed al goed zouden jullie zeggen en waar komt dan in godsnaam mijn titel vandaan? De positie van Haily moet natuurlijk opgevuld gaan worden en dat wordt dus door Helen gedaan (volgen jullie hem nog ;) ) En dus komt de rol van Helen als projectleider van het onderdeel waar ik momenteel zo beetje 80% van mijn tijd aan spendeer, weer leeg te staan. En die rol wordt dus onderverdeeld tussen 2 mensen en 1 van die 2 mensen is Roxane…………. Ik geloof dat werkelijk al het bloed uit mijn gezicht wegtrok toen Sandra dat meldde. Want de samenwerking die ik met Helen heb is intens….. op die manier met Roxane werken!? We kijken elkaar al maanden niet aan, zeggen niets….. de ruzie of what ever it is voert nog altijd de boventoon en dan even samen aan dit onderdeel werken…..  Mensen echt hoe dan!? Roxane kan misschien doorgaan alsof er niets gebeurt is maar ik kan dat niet…… Echt niet……. Er zit gewoon te veel gevoel, onzekerheid, verdriet, pijn en ga zo maar door om gewoon te zeggen: laten we werken alsof er nooit iets gebeurt is……. Ik heb altijd gezegd dat ik dingen uitgepraat wil hebben maar dat gaat zij echt niet willen……. Daarbij, zou ik dat praten wel kunnen? De shock van onze ophanden zijnde samenwerking als is hij nog niet eens 100% zeker blaast me al omver.

De paniek domineert nu behoorlijk. Het is 1 ding in die situatie te zitten terwijl je ieder contact vermijd….. Dat is niet leuk maar wel te doen. Maar per week een aantal keren project overleg hebben 1 op 1….. Ik val in herhaling: mensen echt hoe dan!? Ik ben bang voor wat haar weer zo dichtbij hebben met mij gaat doen, want ik heb de controle niet over mijn emoties…… Dit besef…….wat een hel en het is verdomme een project wat ik geweldig vind en waar ik mijn capaciteiten kan tonen…… Dat opgeven is geen optie dus ik vrees dat ik er doorheen moet…… Dat besef maakt dat ik in paniekmodus zit nu. Ik heb maar 1 wens; iemand…… wie dan ook……. hou me vast en zeg me alsjeblieft dat het goed komt…… Want ik ben nu echt bang voor welke klap ik nu nog op mag gaan vangen :(

Nom nom nom Tag :)

Ik had van de week al vermeld dat ik deze tag zou pikken van Marion, maar ben het helemaal vergeten. Nu zag ik hem ook bij Carrie en was er even het ow ja momentje. Dus bij deze de nom nom nom tag :)

Wat vind jij lekker wat verder iedereen vies vindt (en andersom)?

Ik ben dol op een hoop soorten rauw vlees en rauwe vis. Nu is met de sushi hype rauwe vis niet echt vreemd meer maar mensen kijken mij nog altijd fronsend aan wanneer ik vertel hoe dol ik ben op bijvoorbeeld filet du boeuf; iets wat ik altijd eet wanneer ik in Frankrijk ben. LOVE it!! Daarbij als ik gehakt aan het maken ben moet ik altijd een beetje rauw snoepen het liefst met aromat, Damn! Zo lekker! (en ja kom maar met de reacties; ongezond, gevaarlijk….. I know, maar het boeit me echt niet ;) )  Wat ik tot onbegrip van velen echt smerig vind is zuurkool, alleen die geur al doet mijn maag omdraaien….. Zelfde met erwtensoep, geen typisch Nederlands meisje qua eten dus ;)

 Wat kook je het liefst (en veel te vaak)?

Goh goede vraag eigenlijk, ik probeer af te wisselen in wat ik eet….. tja het wokken met veel groenten en kip maak ik idd vaker als iets anders maar dat is gezond!

In welk restaurant zou je het liefst elke dag eten?
Dat is een nek aan nek race tussen mijn 3 meest favoriete restaurants, of sushi, of Bo en Ro in Zoetermeer (meer culinair dus) of mijn geliefde Vietnamees Lil V in Den Haag, dat eten gaat me echt nooit vervelen :D

Als er een broodje naar je vernoemd zou worden, wat zou er dan op zitten en hoe zou het heten?
Lekker eigenwijs, maar ik zou dan gaan voor een wrap met (evenals Carrie) carpaccio, inclusief de pijnboompitjes, kaas en die geweldige dressing met rucola :D Jammie!! Verzin er eens een naam voor: Genot in een rolletje hahahahaha

Deel een handige kooktip.

Een snel gezond gerecht wat eens iets anders als anders is

Nodig:

  1. Meergranen rijst
  2. Kipfillet
  3. Champignons
  4. Rode ui
  5. 4 tenen knoflook
  6. Koriander
  7. Limoen
  8. Spaanse peper
  9. Geraspte oude kaas
  10. 1 Avocado (rijp)
  11. Rucola sla
  12. Peper en zou

Bereiding:

Kook de rijst volgens de aanwijzingen op de verpakking. Snijd de avocado doormidden en doe het vruchtvlees in een keuken machine (of prak het fijn) voeg daarbij de rode ui, de peper, de knoflook en helemaal aan het einde de koriander en het zout & peper. Laat alles goed fijn hakken en kijk of het dun genoeg is, zo niet een klein beetje olijfolie erbij. Als laatste naar smaak limoensap toevoegen voor de frisheid. Ondertussen de kip in blokjes bakken met daarbij de champignons. Wanneer alles gaar is de rijst, het mengsel van avocado en het vlees met champignons door elkaar mengen. Opscheppen en dan op het boord de kaas eroverheen raspen en de sla toevoegen. En eet smakelijk! staat in nog geen 10 minuten op tafel en is heerlijk :D

Wat staat er nog op je food baking bucket list?

Ik wil eens zelf cupcakes maken, dat kan toch echt niet moeilijk zijn maar heb het nog nooit geprobeerd.

Zelf koken / eten bestellen / buiten de deur eten.

Absolute nummer 1 is buiten de deur eten, ben er dol op! Gewoon dat er lekker voor jou gezorgd en gekookt wordt :D Tja de overige 2 wisselen naargelang mijn bui. Soms heb ik écht geen zin om te koken en dan bestellen we wat ;)

Ben je ergens allergisch voor?

Geloof het niet :)

Wat is je food obsessie van de afgelopen tijd/week/dagen?

Die heb ik niet echt……. ik eet waar ik trek in heb en dan het liefst gezond. Maar of ik echt een obsessie voor iets specifieks heb? Nee dat niet.

Wat is je favoriete toetje?

Ow die van dokter oetker, citroen kwarktaart pudding, to die for!! Heb hem al heel lang niet gegeten maar het water loopt me nu echt in de mond :)

52520027

En wie nodig ik uit de tag over te nemen? Wie wil :)

Dat “geel / blauwe” kantje van mij

Vorige week vertelde ik jullie over de managementdrive test die wij op het werk gedaan hebben.  Buiten de uitleg van onze drives was er ook een profiel van wat wij doen in stress. Mijn stress profiel? Ik word heel erg geel en heel erg blauw, dan wel ik denk (pieker) me suf en probeer structuren te zien in de chaos. De grap is dat ik het natuurlijk herken maar dat ik me vandaag me er pas heel erg bewust van werd ;)  Bewust van hoe geel blauw ik momenteel weer bezig ben.

Dagen als deze, mijn favoriete plek is dan zonder twijfel in de auto met muziek op standje vol beuken. In de auto is er niemand die aan mijn hoofd zeurt en ik kan dan puur de gedachten over mij heen laten vallen. Waarom denk ik? Voor mij is het vooral het geval dat ik compleet wil doorgronden wat ik voel, wat ik denk en er vooral een verklaring voor wil hebben. Iets wat gewoon gebeurt….. dat bestaat niet in mijn optiek, OVERAL zit een reden achter. Een gebeurtenis in het verleden, een woord in het nu, een blik en ga zo maar door. Iets veroorzaakt een kettingreactie en daarbij behorend enorme chaos in mijn hoofd. Wanneer ik in de auto zit probeer ik die chaos in vakjes te duwen, dit stukje hoort daarbij, ow wacht even dat gevoel kan wel eens daardoor komen en ga zo maar door. En zo zat ik net ook weer in de auto een bijna psychotherapeutische sessie op mijzelf los te laten als het gaat om mijn rusteloosheid, angst en ga zo maar door wat de afgelopen weken ineens weer omhoog komt zetten.

Ik denk terug aan alle keren dat ik dit gevoel gehad heb. Ik verlies mijzelf volledig in iemand die er voor mij is want dat gebeurde mij niet zo vaak. Maar het moment dat ik het steeds weer kwijt ben is het moment dat de afstand even in de meest letterlijke zin van het woord wegvalt. Als ik even terugdenk is het in alle gevallen, ok op Damian na dan, een omhelzing geweest wat mij ineens het helemaal kwijt laat raken. Waardoor er echt van alles bij mij los komt zetten. 

Die gedachte laat me dan weer direct terug springen naar het programma wat ik gisteren zat te kijken voordat ik ging slapen. “Dennis Storm into the wild” Ik zapte er toevallig overheen maar was gefascineerd door de woorden die ik hem hoorde zeggen. ‘Ik zit hier nu 5 dagen en leven in the wild, dat kan ik nog maanden volhouden als het moet….. Maar het feit dat er geen warmte of respons is…. dat maakt het overleven’ Vervolgens omschrijft hij zijn gevoel op dat moment: Rusteloos, leeg, verdrietig etc, Herkenbaar…. heel erg herkenbaar….

Het is een vaststaand feit dat ik die warmte en respons te veel gemist heb in de jonge jaren mijn leven…. Misschien heb ik wel nooit geleerd hoe ik daarmee om moet gaan en klamp ik me direct vast aan iemand die even hetgeen doet wat je van je ouders als je klein bent mag verwachten. Iets wat ik in het nu nog altijd heel erg mis omdat Jer het ook niet heel erg over zich heeft.

Met tranen in mijn ogen staar ik voor me uit, de beelden van iemand die zijn / haar armen om mij heen slaat en me gewoon vasthoudt (want meer is het niet) golven door mijn hoofd.

Dit is de essentie van wat ik mis en misschien verklaard het nu wel ineens compleet waarom ik dit zo sterk met vrouwen heb momenteel. Ging ik met Damian vooral de confrontatie van het gemis met mijn vader aan. Doe ik nu dan niet hetzelfde als het gaat om mijn moeder? Dat ik nu hoe dan ook wil zorgen dat die aandacht er van een vrouw wel komt en dat mijn claimerige gedrag een self fulfilling prophecy wordt waardoor de dame in kwestie als een Roxane en als een Sas uiteindelijk weg stapt? Dit is mijn angst zonder twijfel als het om Cynthia gaat en ik doe momenteel alles wat er voor gaat zorgen dat hij werkelijkheid wordt…..

Dit is even een spoedcursus hoe praat je jezelf de put in…… Dat terwijl mijn hele stuk geënt is op ervaringen uit het verleden en vooral heel erg veel aannames. Ik was zo aan het denken en ineens had ik het besef: wat ben ik in godsnaam aan het doen? Het antwoord was duidelijk, ik probeer hoe dan ook de controle te houden in een situatie waar ik afhankelijk ben van de reacties van anderen. En precies daar heb ik moeite mee, loslaten en just go with the flow. Ik schrijf erover want tja dan kan ik aan de reacties van anderen een inschatting maken wat ik kan verwachten……. Dit noemt men het leven zonder vertrouwen….. beter gezegd het mag eigenlijk geen leven genoemd worden. Want leven is ook voor een groot deel genieten, tenminste voor mij wel.  En ik geniet het meest van mijn leven als ik er niet bij nadenk als ik gewoon doe en zeg wat er het eerste in mij opkomt, in mijn spontaniteit zeg maar. Waarom zou ik dat mijzelf blijven ontzeggen? Omdat ik doodsbang ben voor welke reactie er eventueel vanuit de tegenpartij kan komen? Al wordt mijn grootste angst werkelijkheid…… het leven zal doorgaan en ik zal het weer een plek kunnen geven als altijd. Maar waarom zo negatief denken? HEB VERTROUWEN!

Ik eindig weer even in mijn management drives, misschien moet ik eens wat meer uit mijn kracht gaan handelen……. Met lef, bravoure, mijn zorg voor de mensen om mij heen…… gewoon reageren als dat ik altijd doe in iedere situatie. Go with the flow want handelen puur uit angst….. geloof dat daar nog nooit iemand beter van geworden is…

Ben ik nou echt de enige die hier last van heeft? Of herkennen jullie dit? En hoe gaan jullie met dit soort dingen om? Heel benieuwd naar jullie antwoorden…..

Ik mag stralen

Ja het is gisteren echt gebeurt, ik had mijn grootste terugval in maanden…. Ik was vergeten hoe slecht ik me kon voelen maar na gisteren weet ik weer hoe mijn leven er in het verleden uitzag; gedomineerd door haat richting mijzelf en daardoor ontzettend veel verdriet. Zei het gisteren tegen Jer, dat het zwaarder is je zo te voelen wanneer het gevoel er niet meer constant is want dan vergeet je hoe een pijn afwijzende gedachten kunnen doen.

Beveiligd heb ik er over geschreven hoe het gisteren van kwaad tot erger ging tot het punt tijdens de karate training waar ik knakte. Voor een groep van een kleine 40 man werd mij gevraagd of ik een nieuwe stretch wilde uitvoeren die wij tijdens het zomerkamp geleerd hadden. Ik had Pris zelf gevraagd op datzelfde kamp of ik hem tijdens de training voor mocht doen. Maar gisteren, ik liep de cirkel in en de twijfel aan mijzelf die de hele week stapje bij beetje erger was geworden knalde tot een hoogtepunt. Ik zie iedereen naar mij kijken, verwachtingsvol was het waarschijnlijk maar het kwam op mij over als pure ergernis en minachting. Lees de blik die ik op dat moment richting mijzelf had. En toen was het klaar, zoals vroeger kwam er geen zinnig woord meer uit me. Voelde me weer klein en weerloos en dan wil ik maar 1 ding; vluchten. Dat deed ik dus ook ik vluchtte de zaal uit, duwde Pris en Erwin gewoon weg, en viel huilend op een bankje neer in de kleedkamer.

In mijn emotionele relaas van gisteren had ik het al kort over de steun van Pris en die steun heeft me aan het denken gezet. Want het fijne was dat Pris zei dat ze mijn reactie snapte, het te veel nadenken over alles. Overal grip op willen blijven houden door het eindeloos te blijven denken in scenario’s, het wantrouwen naar mensen om mij heen. Ineens zegt ze: ‘Joyce we zitten hier met een grote club, denk je dat als je echt zo een onmens was dat het dan niet allang gehoord had? Want het is ook karate om eerlijk naar jezelf te kunnen kijken, als wij het idee hadden dat je als mens niet handig of oneerlijk bezig was dan hadden we het je allang verteld neem dat alsjeblieft van mij aan’ Het gesprek met Pris kalmeerde me weer iets, de steun was er volledig uit de rest van de groep. Enkel ik kon mijzelf er nog even niet over de emoties heenzetten, na het schrijven, huilen als een klein kind en uiteindelijk een telefoontje van mijn moeder vanaf haar vakantiebestemming lukte dat gelukkig wel.

Ja zie hier de tegenstelling in wat ik gisteren schreef en nu, het punt is dat alles vanuit 2 perspectieven te zien is; het positieve en het negatieve. En vanmorgen las ik iets wat mij doet snappen waarom ik zo hard in het negatieve perspectief kan schieten. In de Santé stond een stukje over aantrekkelijker worden met als subkopje: Hoe je er ook uitziet, je kunt jezelf nóg aantrekkelijker maken. Kwestie van uitstraling en inzet. Het is iets wat mensen vaak tegen mij zeggen, dat mijn uitstraling zo leuk en positief is. En dat vind ik zelf ook, ben enthousiast, bij vlagen zo gek als een deur door mijn spontaniteit en ik weet dat het iets is waarmee ik mensen aantrek. Het enige wat blijft gebeuren is dat er soms een trigger is die al het positieve aan mijzelf ineens inktzwart doet worden. En wat dat dan precies is? Ik heb er altijd heel erg moeilijk mijn vinger op gekregen, ow ja wat er precies in het nu gebeurt weet ik, maar waarom mijn reactie dan zo verdomd heftig is…….

En dan lees je het artikel en dan onder het kopje zelfvertrouwen staat er ineens het volgende:

Meer zelfvertrouwen krijg je door bewust te luisteren naar de kritische stemmen in je hoofd. Vraag je af van wie deze stemmen zijn (Je moeder? Je baas?) Als je begrijpt dat dat jij een uniek persoon bent die dingen op haar eigen manier mag doen zul je een stuk positiever gaan voelen.

Ik hoefde niet eens na te denken van wie de kritische stem in mijn hoofd is, beter gezegd ieder punt van kritiek naar mijzelf in het stuk van gisteren heeft hij al eens letterlijk naar mij uitgesproken. Mijn stuk van gisteren, dit is de volledige visie van mijn vader richting mij…. Te erg voor woorden eigenlijk. Je hart verliezen aan mensen, nee dat doe je niet en zeker niet als je al een relatie hebt. Dan ben je 100% monogaam en anderen bestaan niet meer. Kijk en nu kan je niet sterk zijn, kom op mens stel je niet zo aan, recht je schouders en ga door. Soms moet je mensen nu eenmaal bewerken om te krijgen wat je wilt. Al die hatelijke gedachten eindigen standaard met de meest pijnlijke klap: Zie je wel, je bent niet goed genoeg om te zijn wie je zou moeten zijn….. JE FAALT! Misschien kunnen jullie je voorstellen dat dit soort gedachten je in een soort zwarte drek plaatsen omdat je ergens enkel hoort dat je niet goed genoeg bent en dat doet zo een zeer.

Alleen denk ik nu dat ik mijn vader te veel credits geef op deze manier. Ergens weet ik dat ik alles ben en alles doe wat hij graag gewild had, maar wat zijn ouders nooit en te nimmer hadden geaccepteerd. Dat is klote voor hem maar ik weiger mijzelf te veranderen enkel door de kritische stem van mijn vader in mijn hoofd. Want als je positief naar de eigenschappen kijkt waar ik gisteren zo hard over viel dan kan ik alleen maar blij zijn met deze eigenschappen: Ik kan oprecht om iemand geven, heb zelfs het vertrouwen de mensen toe te laten, durf het aan mijn emoties te tonen en kan hulp vragen wanneer dat nodig is. Wat is daar negatief aan? Helemaal niets! En het zal me best nog wel eens gebeuren dat ik mijzelf te veel laat leiden door zijn stem om dan vervolgens weer te realiseren: Pap je bent nu al bijna 7 jaar dood……. jouw kritiek heeft geen waarde meer: ik mag stralen!

All the answers

Tot tranen geroerd, dit nummer raakt jemig wat mooi……… Wat een emotie in haar stem, geweldige artieste!

When I call you in the morning
Tell you everything’s allright
I can’t see into the future
Don’t see the danger in the night
When I hear the sirene wailing
See the flashing of the light
I know that there’s trouble
There are battles yet to fight
I may not have all the answers
Wouldn’t have it any other way

There’s an inner peace I’m seeking
There’s a lightness in my soul
And everytime I think I found it
Wanna touch it, feel it, hold it
And the day that I stop asking
Will be the day I say goodbye
The world may not be safer
But there’s no truth without a lie
I may not have all the answers, no
Wouldn’t have it any other way

I’ve asked the good Lord Jesus
I’m asking Allah too
I tried the great God Boeddha
And now I’m asking you
I may not have all the answers, no
Wouldn’t have it any other way

When you’re deep in troubled water
You’ve got to fight for every breath
You feel you’re getting weaker
Facing life, you’re facing death
And if you have a God to turn to
Don’t turn the other way
Or a friend that you can count on
Just a prayer you can say
I may not have all the answers, no
Wouldn’t have it any other way

Een blik in iemands ziel

De afgelopen dagen heb ik wat afgepraat, het lijkt soms wel of oude tijden herleven….Gelukkig niet volledig want dan zou ik echt weer heel erg met mijzelf in de knoop zitten ;) Zoals al deels door laten schemeren hier zo, ik heb een aantal dagen al mooie, diepgaande gesprekken met Pieter. Ineens is daar een heel sterk verbindend element doordat we elkaar weer heel erg goed snappen. Was ik eerst vooral de persoon die luisterde en adviezen gaf, gisteren gooide ik ineens mij eigen schroom van mij af jawel op het werk. (Nu is Pieter alles behalve een standaard collega natuurlijk, maar toch ;) ) Al een paar dagen had ik het basaal over mensen die mij zo kunnen raken en dan verwees ik uiteraard naar Damian, Pieter heeft alles van a tot z met hem meegemaakt. Maar wat er de afgelopen 2 jaar allemaal gespeeld heeft op dat vlak bij mij….. jullie weten het: big time secret!

Denk dat gisteren de veiligheid er was doordat we in een vergaderzaaltje zaten in plaats van in de algemene koffieruimte. Want voor mijn gevoel uit het niets begon ik nu echt uit te leggen waarom ik nu zulke sterke moodswings ken. Ik vertelde Pieter dus alles over Roxane, de eerste persoon die ons beiden kent die nu weet wat er tussen ons gespeeld heeft vanuit mijn kant. Mijn bekentenis dat ik toch echt mijn hart redelijk aan Roxane verloren heb werd beantwoord met een ‘Oei’ Ja ook Pieter weet dat Roxane absoluut niet de makkelijkste laat staan meest open persoon op ons werk is.  Ik legde basaal uit dat zij me redelijk uit mijn lood gedonderd had en dat ik hierdoor wantrouwend geworden ben. Het feit dat ik zo open over gevoel voor een vrouw, in dit geval zelfs specifiek Roxane, kon praten was bijna onwerkelijk te ervaren. Beter gezegd het voelde zelfs goed en daardoor ging ik me weer een beetje trotser op mezelf voelen. Weer een stukje zelf afwijzing waar ik afscheid van aan het nemen was, heerlijk :D

Maar dat gisteren eigenlijk enkel een intro voor vandaag was kon ik toen nog niet verzinnen. Laat in de middag loop ik naar de afdeling van Pieter om even iemand te helpen met een probleem in haar mailbox. Ik wil daarna eigenlijk enkel even langs Pieter lopen om hem een fijn weekend te wensen maar tegelijk ben ik ook wel nieuwsgierig hoe hij mijn blog (waar ik hem gisteren het linkje van gaf) ervaren heeft. Niet dat het lezen voor hem nieuw is want in de hoogtij (diepunt) dagen tussen Damian en mij las hij ook mee op mijn oude blog, maar toch de stukken zijn meer tot mijn kern gekomen de afgelopen jaren en toch merk ik daar nog onzeker over te zijn. Die onzekerheid is natuurlijk nergens voor nodig bij Pieter bleek toen we vanmiddag apart gingen zitten. Hoe had ik ooit kunnen twijfelen aan uiteraard het volledige begrip van zijn kant? En dat besef laat mij ineens volledig openbreken en ik sprak daar dingen uit die echt wel weer een stukje emotie naar boven toverde, maar die ook weer dingen verklaarde…

Ik begin Pieter nu echt te vertellen over Roxane, over hoe alles tussen ons begon, hoe het echt de top bereikte, hoe het ontplofte en hoe ik me daardoor nu nog bij vlagen voel. Het is allemaal zo snel gegaan dat ik hier overduidelijk geen berusting kan hebben….. Met Damian kan ik dat ondertussen veel beter, heb hem losgelaten maar met Roxane kan ik dat niet. Terwijl ik het zeg denk ik bij mezelf dat het eerlijker is te zeggen dat ik het niet WIL. En dan krijgen we het over het feit waardoor dat zo is, het moment dat een verstandhouding echt intens word. Het moment dat je in iemands ziel kijkt zo omschrijft Pieter het. Er is 1 moment wat direct weer mijn hoofd in rolt en wat de tranen in mijn ogen doen schieten, het weekend dat ik bij haar overnachtte.. Ik liep de logeerkamer uit de woonkamer in, zij zat daar op de bank en we keken elkaar aan en dat moment kan mij nog altijd zo emotioneel raken. Hoe we elkaar toen aankeken, er was op dat moment een verbintenis die zo sterk was en dat gevoel wil ik terug…… En Pieter snapte deze helemaal.

We hebben lang zitten praten en als ik naar huis ga is er in de auto amper iets voor nodig om de tranen over mijn wangen te laten rollen. Ik heb een cd met Twilight muziek aanstaan en de eerste tonen van Life on Earth doen onherroepelijk de tranen over mijn wangen rollen. Die specifieke herinnering aan Roxane blok ik altijd af omdat hij me gewoon te veel pijn doet….. omdat het gevoel zo bijzonder was op dat moment. De huilbui is gelukkig van korte duur en daarna kan ik zowaar nog wat boeiends halen uit het moment met Pieter en zijn opmerking over in iemands ziel kijken. De 5 mensen (want eerlijkheidshalve moet ik Sabine ook mee tellen) zijn niet over 1 kam te scheren, totaal niet zelfs. Want ik vond Damian zijn uitstraling altijd wel heel erg puur maar een echte blik in zijn ziel heeft hij mij nooit gegeven. Nee hij is de persoon wie ik een blik gunde in mijn ziel, het was 1 richtingsverkeer wat dat betreft en misschien is de strijd wel voortgekomen doordat ik de verstandhouding in balans wilde krijgen. Lees dat ik zijn ziel ook zou zien.

Dan komen we bij nummer 2, Sas…. Dat is eigenlijk helemaal een bijzondere want ik heb haar niet echt mijn kern laten zien, ben enkel heel eerlijk geweest maar haar echt zo diep toelaten? No way, dat heb ik nooit gekund en andersom ook niet. Ik vond Sas enkel gruwelijk aantrekkelijk en ik denk dat ik na vandaag ook wel met zekerheid kan zeggen dat het met haar enkel fysieke aantrekkingskracht was. En Roxane was dus de eerste met wie de kern tonen van 2 kanten kwam, daarom ging dat ineens zo diep, daarom is dat weekend bij haar thuis zo bijzonder voor mij. Dus we hadden 1 ervaring die uiteindelijk zwaar ontplofte. Volgende persoon met wie het gebeurde was Sabine, het weekend bij haar in Liverpool zeker de eerste keer gaf dezelfde binding als die ik met Roxane gevoeld had, reden om op tilt te slaan? Jazeker want de pijn die Roxane mij gedaan had was voor mij enkel gelinkt aan ineens zo diep gaan, misschien TE diep gaan. Met Sabine kon ik er eigenlijk heel erg goed over praten nadien, maar ergens was dat ook veilig want zo vaak zie ik haar niet gezien de afstand tussen ons. Ik denk dat ik daardoor achteraf vrij makkelijk aan haar vertelde hoe of wat.

Ik denk dat ik ook vanmiddag pas ineens besefte dat ik ook zo een intens moment met Cynthia gehad heb. Beter gezegd met haar heb ik er nu al een paar gehad wat heel erg bijzonder is, maar wat het tegelijk ook wel weer ‘eng’ maakt. Want ik merk wat zo een band met mij doet, ik word te claimerig omdat het gevoel, die verbintenis nooit meer wil verliezen, gezien mijn ervaring met Roxane. Daarbij is er ook direct twijfel of ik dan de enige ben die dit voelt en dat wordt dan weer gevoed door mijn ervaringen met Damian & Sas.  Het maakt mij onuitstaanbaar bij vlagen, reken maar dat ik mij er van bewust ben….. En ik denk eerlijk gezegd dat dit nu mijn leerweg is, hoe ga ik om met iets wat ik zo mooi vind (wat ik eigenlijk wel altijd zou willen ervaren) zonder dat ik verstikkend word. Want eerlijk is eerlijk ik merk dat ik dat momenteel ben zelfs terwijl dat niet wil zijn. Ik vraag me nu zelfs af; zou het gewoon simpelweg mogelijk zijn verliefd te worden op een blik in iemands ziel? Of geef ik het nu een te beladen naam? (na even diep nadenken is verliefd zijn eigenlijk de enige omschrijving die ik er voor heb, mensen zijn mooi wanneer je in hun ziel kijkt…. heel erg mooi….)

Nu ik zo denk besef ik dat ik alles probeer te verklaren, overal een benaming voor probeer te verzinnen of een hokje misschien zelfs wel. Maar zoiets als gevoel valt niet te verklaren…. Dat is er ineens en je hebt er 0,0 controle over, jezelf mee laten voeren door de flow is misschien wel de enige optie die je hebt. Het is niet mijn sterkste punt, daar ben ik veels te controll freakerig voor….. maar sommige mensen zijn het waard om het iig te proberen en vertrouwen te hebben. Bij Cynthia is daar geen twijfel meer over mogelijk, bij Sabine hetzelfde verhaal….. En op een hele vreemde manier is dat ook het geval met Roxane…. Ik vertrouw haar nog altijd, heb de echte Roxane gezien en daar heb ik mijn hart aan verloren. Het feit dat zij het nu nodig vind complete afstand te houden is moeilijk maar dat is verder niet aan mij. Zoals ik al zei vertrouwen hebben, what is meant to be will be…… of dat nou de gouden bergen of de diepen dalen zijn, achteraf zal altijd blijken dat het idd met reden gebeurde.

(beetje warrig blogje zo ;) )

Gedreven door kleur

Heel soms heb je van die dagen op het werk die op voorhand in je agenda staan en waar je gewoon zo happy van wordt. Gisteren was voor mij zo een dag, ow ja 15 juli de dag voor een leuke teamactiviteit :) Een teamactiviteit in mijn straatje wel te verstaan want dat bijna psychologische kantje van mij is dol op alles wat met persoonlijkheden te maken heeft en laat dat nou net het onderwerp zijn van de workshop. Hans had bepaald dat we een dagje management drives gingen doen en ik was daar oprecht blij mee, dit is een namelijk een tool waar ik bij onze vorige eigenaar mee bekend geraakt ben en die ik echt nog dagelijks gebruik. De theorie? De drijfveren van mensen worden in kleuren weergegeven en je hebt er dan 6:

6-drijfveren-van-Management-Drives

Nu is mijn profiel al eens 5 jaar geleden gemaakt en oei dat was een moeilijk momentje voor mij. In die tijd was ik 1 brok onzekerheid en wat gebeurde er? Ieders profiel dus van 50 man terwijl we met z’n allen in een zaal zaten werd op het scherm geprojecteerd en uiteraard mijn profiel was radicaal anders als dat van de rest. Groen, oranje (dat hadden wel meer mensen) maar in plaats van de volgende logische in R&D: blauw (structuur monsters haha) was mijn laatste drive rood. Je moet dat als volgt zien: ik vind het belangrijk dat mensen tevreden zijn, wil absoluut in harmonie werken (groen dus) Daarbij ben ik ontzettend resultaat gericht, ik wil vooruit en presteren (oranje) En om die harmonie en het resultaat te bereiken gebruik ik mijn laatste drive; ik ben iemand met lef en kracht (rood dus).  Nu heb je drives maar diezelfde kleuren kunnen ook een allergie opwekken. Ik heb dat heel erg sterk met blauw (kom alsjeblieft niet aanzetten met details & procedures die duidelijkheid creëren) en met paars (mensen die te dienstbaar zijn en die te voorzichtig zijn………… brrrrrr nee heb ik niets mee!) Geel dat stoort me niet maar het geeft me ook geen energie.

Nu was de pest dat de profielen van mijn collega’s heel duidelijk lieten zien waarom mensen moeite met mij kunnen hebben. Heel veel mensen hebben een ‘probleem’ met rood gedrag. In die groep van 50 man waren we met 2 die er energie van kregen. En tja dan ga ik uiteraard twijfelen aan mijzelf. Baalde van die rode drijfveer van mijzelf, waarom kon ik toch gewoon niet blauw zijn zoals de rest, zoals het hoorde. Ik voelde mij niet meer op mijn plek op het werk want ik was de persoon die anders was, die buiten de groep viel en zoals jullie weten is dat nogal een heikel punt voor dit onzekere meisje…. Over mijn eigen drives sprak ik dan ook nog zelden, maar ik vond het wel makkelijk om de kleuren te gebruiken om zeker 3 jaar geleden mijn nieuwe collega’s in te kunnen schatten. Dat het link is om te doen bleek vandaag wel, want ik heb er bij een aantal behoorlijk naast gezeten ;) Anyways de afgelopen weken werd opnieuw de test afgenomen en ik merkte bij het geven van de antwoorden dat mijn drives veranderd zijn de afgelopen 5 jaar. En dat is natuurlijk niet zo vreemd, ik ben veel dichter bij mijzelf gaan staan en dan zie je ook in het werk meer en meer de echte Joyce.

Dus met brandende nieuwsgierigheid en mijn oude profiel op zak was het vanmorgen richting de zaal. Het was goed de theorie weer eens goed te horen, merkte dat er toch een hoop weggezakt was. Ik moet glimlachen bij de ondersteunende filmpjes bij iedere kleur en zeker het filmpje bij rood levert wat blikken en knikjes mijn kant op ;) (deze reclame) Ik snap waarom mensen hierbij direct de link naar mij maken, trainen, trainen en nog eens trainen voor je doel in vechtsport, jep that’s me :) Nooit opgeven, altijd door blijven zetten. Misschien dat ik op dat moment al besefte dat mijn rode drive nou eenmaal een dominant aspect van mijn karakter is en dat ik er eigenlijk enkel blij mee zou moeten zijn. Ik denk namelijk zelf vaak aan de negatieve kant van de rode drive: het dominant en overheersend kunnen zijn terwijl er ook zoveel positieve aspecten te noemen zijn aan deze drive.

Misschien wist ik op voorhand al dat mijn drives nu veranderd zouden zijn ;) En jawel mijn nieuwe profiel werd uitgedeeld en idd ik ben veranderd wat ik dus al dacht…. Mijn grootste drive is niet meer het tevreden houden van mensen en werken aan de harmonie, nee groen is nu mijn tweede kleur. Gevolgd door mijn resultaatgerichte oranje kleurtje als drive nummer 3. Mijn grootste drive is rood geworden, de kracht, het lef, de snelheid maar daardoor soms ook de dominantie….. En weten jullie in plaats van mij ongemakkelijk te voelen was ik mega trots op mijn profiel. Ja idd radicaal anders als de rest, als je ons team in een chart uiteen zette stond mijn stipje ergens helemaal alleen, maar ik ben echt authentiek en dat is iets wat ik altijd heb willen zijn. De dame die het hele verhaal faciliteerde zei dat ik een bijzonder profiel heb, dat ik gebruikt zou kunnen worden als breekijzer in moeilijke gesprekken omdat ik de relaties kan behouden en toch ferm door kan pakken. En ze heeft gelijk, mijn team ziet nu ook meer hoe ze mij kunnen gebruiken…. mag hopen dat ze het meer gaan doen :)

Leuk iets die kleurtjes, ben stiekem nu wel benieuwd…… wat denken jullie dat jullie drives zijn?

 

Buitenlandse blogmeeting

Bloggen en mensen ontmoeten, het is en blijft een geweldig iets :) Ik heb zelf de eigenschap dat ik ontzettend nieuwsgierig ben naar het leven van anderen en daarom lees ik graag blogs en wanneer ik iemand dan virtueel ken word ik ook heel erg nieuwsgierig naar de persoon achter de blog. Om die reden twitter ik ook, dan leer je mensen nog net even iets beter kennen om dan uiteindelijk over te stappen naar FB. (In het verleden ontmoette ik eerst mensen en stapte dan over naar FB bedenk ik me net hahaha) De grap is dat je dan een beeld van de persoon aan de andere kant hebt maar een foto en status updates doen de persoon vaak geen eer aan.  En dus als ik echt nieuwsgierig ben naar mensen en ik krijg de mogelijkheid dan zal ik altijd kiezen om diegene te ontmoeten. Ik heb het nu met 4 mensen gedaan en nog geen enkele keer ben ik teleurgesteld ;)

Een week of wat geleden krijg ik via de FB chat een berichtje van Blog vriendinnetje Carrie: of ik zin had te komen naar een blog meeting in België. Van de mensen die uitgenodigd zijn ken ik 2 helemaal niet en de rest heb ik half al eens ontmoet en half niet. Ach waarom ook niet? En dus gooide ik in de agenda, 13 juli blogmeeting België. Op deze manier is het dus echt wel even een weekendje extreem veel in de auto gezien mijn trip naar de Veluwe op vrijdag, maar het is allemaal voor het goede doel :) Ik heb zondag nog even een redelijk rustige ochtend aangezien we pas tegen 12 uur hadden afgesproken. Ik moest enkel even nog mijn creatie in elkaar draaien als het om eten ging aangezien we allemaal iets mee zouden brengen. Ik besloot voor mijn geliefde gevulde wraps te gaan; zo klaar maar ik vind het vooral verschrikkelijk lekker. Spullen gepakt en wel, zowaar ook gedacht aan mijn paspoort die ik over het algemeen vergeet wanneer ik een dagje de grens over ga, stel ik mijn Garmin in en ga ik maar op pad ;)

De route rijdt heel erg makkelijk weg aangezien het een stuk is wat ik wel vaker rijdt, ik baal enkel van de regen want de wegen in België zijn gewoon bloedlink wanneer daar water op blijft staan. Dan is het de snelweg verlaten en een Vlaams stadje inrijden. De hele weg heb ik heerlijk meezingend mijn gedachte de loop gelaten en dan merk ik dat ik toch de focus een beetje kwijt ben….. oei miste ik zo maar een rood verkeerslicht….. OEPSIE!! Ik zie het gebouw wat onze gastvrouwe aangemerkt heeft als herkenningspunt en besluit dan daarna maar een parkeerplekje te zoeken. Achteraf doe ik dat op een niet zo handige plek en dus mag ik nog even een eindje wandelen. Ik vind het een mooie wijk, prachtige huizen daar kom ik dan met mijn maisonnette woning hahaha. Uiteindelijk vind ik het juiste huis waar auto’s geparkeerd staan…. oei ben waarschijnlijk de laatste en dat vind ik niet fijn! (verlegen kantje kwam even omhoog zeg maar )

Ik bel aan en dan doet de gastvrouwe Tita open, wat voor mij even een apart momentje was hahaha. Jemig hoe kan iemand zo op Roxane lijken!? bizar gewoon! De begroeting is hartelijk en zodra ik de kamer binnenwandel zie ik Chrissebie al direct zitten met haar man, geen twijfel die is precies zoals ik verwachtte hahaha. Carrie is er nog niet dus ik stel me ook even voor aan de enige blog heer in het midden. We raken een beetje in gesprek en ik merk dat ik afwachtend ben, voelde me een beetje anders omdat ik de Vlaamse taal slecht beheers en me dus echt moet concentreren om de gesprekken te volgen. Wanneer Carrie dan ook binnenkomt voel ik me ook losser komen, het is fijn een bekend iemand naast je te hebben zitten. Zo ie zo fijn elkaar weer even te zien :D

De middag zelf is erg gezellig en echt iedereen had enorm zijn / haar best gedaan op het eten. De uren vliegen voorbij en al snel is het half 6 en ik wil Jer nog even zien voordat hij weer zijn nachtdienst inschiet. Bie gaat als eerste weg en Carrie en ik vertrekken tegelijk, en ja dan staan we toch weer met Tita te beppen voor de deur. Het bewijs is wederom geleverd ik voel me zoveel prettiger in kleine groepen, kom daar veel beter tot mijn recht hahaha. Carrie is zo lief mij even af te zetten bij mijn zilveren kogeltje en dan kan ik weer op pad naar het Hollandse. Vond het een hele leuke ervaring om bij zo een groep te zijn. Zoals gezegd mensen ontmoeten die je kent van het bloggen, het is en blijft geweldig :D

Oude twijfel aan jezelf

Dan zit een blog over de blogmeeting te tikken en je kan enkel denken dat is alles waar ik niet mee bezig ben momenteel. Die houden jullie dus nog even te goed, time to clear the mind again…..  Het gevoel wat me nu 2 dagen vergezeld heeft is niet grappig te noemen maar ik merk dat ik er echt even doorheen moet. Oude twijfel, onzekerheid, pijn (tja omschrijf eens wat het is…..) knalt ineens weer naar boven. Vergeef me dat ik even niet volledig in detail ga over hoe of wat betreft de aanleiding dat is in dit geval niet relevant, mijn reactie daarentegen is dat dus wel…….

Ik ben van nature niet de persoon die heel rechtstreeks durft te zeggen wat er in mij omgaat. Beter gezegd in het verleden koos ik altijd de makkelijkste weg, de weg van het ontwijken. Op het moment dat je niets zegt zal je nooit en te nimmer teleurgesteld worden door de tegenpartij en als het dan echt moet dan kan ik wel delen wat er in mij omgaat maar dan het liefste veilig op afstand, lees in geschrift. De afgelopen maanden ben ik op dit vlak heel erg aan het veranderen, lees ik poog mijn angsten onder ogen te komen en ik merk dat het allemaal goed meevalt. De hemel is nog niet 1 keer op mijn kop gedonderd, de hel is niet losgebarsten en dus is de conclusie een simpele: al dat moeilijke gedoe……. het brengt enkel gezeur met zich mee en dus moet ik daar maar eens mee gaan stoppen. En dat doe ik nu dus ook, zal nooit zeggen dat het me makkelijk afgaat want mijn oude manier van doen is nog altijd prominent aanwezig, ik ben ontwijkend en draaiend in mijn benadering. Ja dat maakt mij een complex persoon als je zoekt naar de kern, voordat ik die vrijgeef moet er heel wat gebeuren……

Maar jullie kunnen trots op mij zijn, ik heb zo een stap durven wagen :) Beter gezegd ik was ben ook ontzettend trots op mijzelf. Het feit dat ik deze stap heb durven zetten, ik dacht soms dat de dag nooit zal komen. En beter gezegd het voelde goed om de kern aan iemand te laten zien maar 1 ding was ik even vergeten…… Je hebt 0,0 invloed op de reactie van de ander en tja die reactie hoeft niet direct te zijn waar jij op hoopt. Ik merk dat ik me toch weer behoorlijk verloren heb in het idee dat als ik nou eerlijk zou zijn dat alles als vanzelf perfect op zijn plek zou vallen: geen onzekerheid meer maar dat ik dan eindelijk voorgoed mijzelf zou kunnen zijn….. dat klinkt zo heerlijk! En er is een naam voor dat fenomeen: valse hoop! Iets wat mij al zo lang in zijn greep gehouden heeft, damn ik dacht echt dat het ondertussen veranderd was. Dus ik toon mijn kern en wat gebeurt er? Niets….. ik geef toe dat ik het zelf in de hand werk door de mail te gebruiken maar dan nog…. Iemand die roept: ‘Joyce in godsnaam kap’ is nog altijd fijner dan geen reactie want dat raakt nog altijd zoiets pijnlijks bij mij…. merk ik nu.

Het feit dat er ineens stilte is maakt mij zo intens onzeker….. Heb ik dan echt de verkeerde dingen gezegd? Ben ik te overweldigend geweest? Dat zou ook niet de eerste keer zijn. Het legde gisteren een aardige sluier over de blogmeeting omdat ik enkel eindeloos zat te piekeren, zal er al een reactie terug zijn? (data verkeer natuurlijk uit in La Belgique) En waarom blijft die reactie uit? Ik geef toe er kunnen 10001 redenen voor het niet reageren zijn maar op zo een moment keert alles zich naar de twijfel aan mijzelf. En ja daar heb ik het echt zwaar mee, zwaar met mijzelf dus voornamelijk. De rusteloosheid wordt afgewisseld met verdriet dan weer woede en dan weer ratio omdat ik weet dat er ergens een minder extreme reden zal zijn voor de manier waarop alles nu gaat. En neem ik geen overhaaste stappen al schreeuwde zeker gisteravond alles in mijn hoofd dat ik dát wel zou moeten doen. Woede die mij overvalt met het idee dat iemand mij zo moedwillig wil kwetsen want dat is alles wat mijn emoties mij willen doen geloven. Maar mijn ratio weet dat die redenatie onzin is (en dan zelfs nu schreeuwen mijn emoties: …dat hoop je dan….)

Uiteindelijk zet ik dan zelf de stap wel contact te zoeken maar als de reactie dan voor mijn gevoel ontwijkend is dan breek ik. Ben gisteren aardig van slag gaan slapen, heb vannacht goed 1.5 uur wakker gelegen en vanmorgen was ik echt klaar met alles. Baalde zo erg dat ik dit allemaal gewoon niet onder controle lijk te krijgen…. Uiteindelijk zijn er 3 mensen die mij hier doorheen getrokken hebben en de meiden in deze weten al hoe dankbaar ik ze ben (once again thanks toppers!) De derde persoon was Pieter die mij even prima in liet zien dat ik nu enkel op tilt sla omdat ik ergens niet kan geloven dat alles wat ik gedaan heb gewoon oprecht goed is. Ik zoek naar de bewijzen dat ik met eerlijk zijn weer ga zorgen voor de afwijzing. Het gevoel wat ik inderdaad heel sterk heb nu, het voelt alsof mijn eerlijkheid het begin van het einde geweest is en daarom ben ik zo van slag. Na de preek van Pieter heb ik mijn woorden terug gelezen, ik sta overal 100% achter, dit ben ik en er staat niets wat iemand op wat voor manier ook zou kunnen kwetsen. Waarom zou ik dan nog aan mijzelf twijfelen? Dat doe ik dus ook niet meer, maar het is shocking hoe erg die oude overtuiging van niet goed genoeg zijn toch extreem in mijn systeem opgeslagen zit…… Volgend project, eens gaan beseffen dat het onzin is zo te denken!